การช่วยชีวิตผู้ป่วย : หน้า 36/108

เธอและเพื่อนจึงขอตัวกลับ แต่ขากลับนี้มีสมาชิกเดินทาง เป็นปกติ นั่งสมาธิทุกวัน เคยออกไปชวนคนไปวัดทั่วไปหมด กลับเพิ่มขึ้นเพราะมีเพื่อนอีกกลุ่มก็ไปเยี่ยมไข้เช่นกัน น้องคงจะเคยเห็นพี่" คำพูดของเธอกลับทำให้คนไข้มี ทั้งหมดจึงกลับพร้อมกัน รวม 5 คน ขณะที่รถกำลังแล่นออกจากโรงพยาบาล หนึ่งใน เพื่อนร่วมทางคนใหม่ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเพื่อนนอนป่วยอยู่ที่ โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง จึงถือโอกาสชวนเพื่อนแวะไป เยี่ยมด้วยกัน เพราะเป็นเส้นทางเดียวกัน และส่วนใหญ่ทุก คนต่างรู้จักผู้ป่วยคนนี้ มีเพียงทองใบที่ไม่ได้รู้จักผู้ป่วยคนนี้ เลย ในใจก็คิดว่าคงจะเป็นคนไข้ธรรมดานอนรักษาตัวแค่ วัน ๗ วัน ก็คงหาย เหมือนรายที่พึ่งไปเยี่ยมมา เมื่อเดินทางมาถึง กลุ่มเพื่อนได้มาหยุดตรงห้องที่ มีป้ายหน้าห้องบอกว่า “ห้องปลอดเชื้อ” พอเปิดประตูห้อง เข้าไป ทุกคนแทบผงะหงาย เมื่อจมูกปะทะกับกลิ่นเนื้อเน่า เหม็นคลุ้งเต็มห้อง ทุกคนมองไปยังเตียงของผู้ป่วย ภาพที่ ปรากฏคือ ร่างของหญิงสาวที่ทั้งเนื้อทั้งตัวยับเยิน ตั้งแต่ ศีรษะจนถึงปลายเท้ามีแต่แผลเน่าเปื่อยเป็นวงกว้าง ๆ ลำคอแนบติดหน้าอก ใบหูทั้งสองข้างถูกพับปิดสนิทเพราะ คราบน้ำเหลืองที่แห้งเกรอะกรังติดตรึงเอาไว้ นอนแช่ น้ำเหลือง มีแต่ผ้าพลาสติกรองตัวเอาไว้อย่างเดียว สวม เสื้อผ้าไม่ได้เลย เพราะน้ำเหลืองที่ไหลออกมาจะทำให้แห้ง ติดผ้า เมื่อแกะออก จะทำให้หนังกำพร้าหลุดออกมาด้วย ความหวังในชีวิต คำพูดพร้อมทั้งน้ำตา “พี่...พี่ช่วยชีวิตหนู ด้วย น้องสาวเคยเอาดวงหนูไปให้หมอดู เค้าบอกว่าจะมีคน มีศีลมาช่วยชีวิตหนู พี่ช่วยหนูด้วยนะพี่...พี่นะ” บรรยากาศในห้องตึงเครียด ทุกคนต่างสบตากัน ด้วยความอึดอัด ตัวของทองใบเองดูเหมือนจะตกอยู่ใน สภาวะอึดอัดที่สุด มองดูผู้ป่วยซึ่งมีแต่ความทุกข์ทรมาน เพราะเหตุอันใดทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน วันนี้ตั้งใจจะไป วัดอยู่ดีๆ เพื่ เพื่อนก็ดึงมา หรือว่าเราจะต้องมาช่วยชีวิตผู้หญิง คนนี้ เธอจึงจับองค์พระมหาสิริราชธาตุ ซึ่งเธอมั่นใจว่าเป็นพระ คู่บุญของเธอ แล้วนึกคุยกับท่านว่า “พระมหาสิริราชธาตุเจ้าขา จะช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง คนผู้นี้คงยังไม่ถึงที่ตาย ถ้าเราช่วย เขาก็คงได้บุญนะ” เธอคิดกลับไปกลับมา จึงตัดสินใจก้มไป ถามเบาๆ “ทุกคนที่อยู่ได้นี่ อยู่ได้ด้วยบุญนะ ชีวิตที่เหลือ อยู่นี้ถ้าหมดบุญซะแล้วมันก็ต้องตายทุกคนนะ...แล้วน้อง ชอบทำบุญไหม?” “หนูชอบค่ะพี่ เมื่อก่อนหนูแข็งแรง หนู ชอบไปวัด ทำบุญ บวชชีพราหมณ์ นั่งสมาธินะพี่ หนูไปทุก วัดที่มีเพื่อนมาชวน" พอได้ฟังเช่นนั้น จึงมั่นใจได้ว่า ผู้ป่วยอยู่ในบุญพอ “พี่บอกหนูมาเลย หนูยินดีทำตามทุกอย่าง” เธอจึงแนะนำคำว่า เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงเดินเลี่ยงออกจากกลุ่ม ถ้าอยู่ในบุญแบบนี้ เราอาจจะเคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันจาก อดีตชาติ พร้อมหยิบภาพพระมหาสิริราชธาตุที่มีอยู่ใน ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เพราะเห็นว่าไม่รู้จักกับผู้ป่วย ทำกิจ ล้างหน้าล้างตาสบายใจแล้ว ใจคิดว่าคนไข้คงอยู่ในช่วง สุดท้ายแล้ว ก่อนกลับจะแวะไปเยี่ยมเขาหน่อย เธอยืนอยู่ห่างๆ สอบถามจากญาติทราบว่า ผู้ป่วยชื่อกันยา เลี้ยงรักษา ชื่อเล่นชื่อดำ ป่วยด้วยโรคภูมิแพ้ แพ้ตัวเอง เนื่องจาก ทำงานในโรงงาน สารเคมีเข้าไปสะสมในตัวเยอะ เข้า โรงพยาบาลรักษามาปีกว่าแล้ว แต่ครั้งนี้ทรุดหนัก ญาติ ต่างทำใจเตรียมจัดงานศพอย่างเดียว พอเธอเดินเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยเท่านั้น ท่ามกลาง คน ๖ - ๗ คน ที่ยืนล้อมเตียงอยู่ เสียงแหบเล็กที่ดังลอด ออกมาจากปากที่บิดเบี้ยวของผู้ป่วยทักเธอทันที “พี่...พี่ หนูเคยเห็นหน้าพี่ที่ไหนมาก่อน" เมื่อถูกทักเช่นนี้ เธอจึง ตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ว่า “พี่ไม่เคยเจอน้องนะ....น้องคงจะ เคยเห็นพี่มั้ง พี่เป็นผู้นำบุญวัดพระธรรมกาย พี่รักษาศีล ๕ ๓๔ | กัลยานมิตร กรกฎาคม ๒๕๔๓ กระเป๋าให้คํา “น้องกินยาตามคุณหมอจัดให้นะ แต่ครั้งนี้เรานึก เอาบุญรักษาไปด้วย พระมหาสิริราชธาตุนี้ถ้าใครศรัทธาท่าน อธิษฐานสวดสรรเสริญถึงท่านก็จะรอด ช่วงนี้บุญใหญ่ สร้างพระเจดีย์ น้องฝากปัจจัย เดี๋ยวพี่จะเอาไปทำบุญให้