ภพภูมิของเปรต : หน้า 73/108

เลยแม้แต่คนเดียวเหมือนกันที่กรรมไม่ส่งผล และภพภูมิ หลังความตาย คนทุกคนมีสิทธิ์มีเสียงในการเลือกด้วยการ กระทำของเราเอง อย่างเช่น ภพภูมิของเปรตเป็นภพของผู้ ทำกรรมชั่ว จัดเป็น ๑๓ ตระกูล ตระกูลที่ ๑ ชื่อว่า วิชชาตเปรต แปลว่า เปรตผู้ทรง ฤทธิ์ เป็นเปรตตระกูลชั้นที่เป็นพญาเปรต เพราะในชาติ ก่อนเคยเป็นผู้รู้จักอริยสัจ ๔ มาบ้าง แต่ดูเบาไม่สนใจ ปฏิบัติเป็นประเภทเอาแต่ท่องเอาแต่บอกเขาแต่ตนเองไม่ ลงมือทำ มากไปด้วยความประมาท ซึ่งเมื่อรู้ทั้งรู้ว่า เป็นความดีแต่ไม่ลงมือทำ เลยเปิดโอกาสให้ชีวิตได้ ทำความชั่วเมื่อตายไปก็ไปรับผลแห่งกรรม ทำให้เสียเวลา ในการที่จะมาเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา สร้างบารมีไปเกิดเป็นเทวดา เป็นพรหม หรือเข้านิพพาน กรรมเลยกักขังในอัตตภาพเปรตเสียเวลาที่จะได้สิ่งดีๆ ตระกูลที่ ๒ คือ วันตาสาเปรต แปลว่า เปรตที่อาศัย กินน้ำลายที่เขาขากทิ้ง เป็นเปรตที่มีรูปร่างน่ากลัวน่าเกลียด มีความทุกข์ทรมานคือความหิวโหยอยู่ตลอดถึงแม้กิน น้ำลายของมนุษย์เข้าไปแล้วก็ยังหิวอยู่เหมือนเดิม สถานที่ อยู่ไม่แน่นอน มีความหิวโหยอาหารอยู่ตลอดเวลา บาง ครั้งพาสังขารมาสู่แดนมนุษย์ หากินน้ำลายของมนุษย์ ตระกูลที่ ๓ คือ กุณขาทเปรต แปลว่า เปรตที่กิน ซากศพเป็นอาหาร มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว มีสถานที่อยู่ ไม่แน่นอน เที่ยวหาซากศพมนุษย์กินเป็นอาหาร พอเห็นก็ ดีใจรีบวิ่งเข้าไปกิน ตระกูลที่ ๔ คือ คูถขาทเปรต แปลว่า เปรตผู้มี อุจจาระและปัสสาวะเป็นอาหาร เที่ยวแสวงหาคุณไปในโลก มนุษย์ พอเห็นก็ดีใจวิ่งเข้าไปกินอย่างเอร็ดอร่อย ตระกูลที่ ๕ คือ อัคคีชาลมุขาเปรต แปลว่า เปรตที่ มีเปลวไฟไหม้พุ่งออกมาทางปาก มีรูปร่างผอมโซสกปรกมี เปลวไฟพุ่งออกมาทั้งกลางวันและกลางคืน ได้รับความ ทุกข์ทรมานแสนสาหัส เมื่อทนไม่ได้ก็วิ่งร้องไปรื่อยแต่ไฟก็ ไม่ดับ ยิ่งวิ่งยิ่งร้องดังมากเพียงใด ความร้อนของไฟก็ยิ่ง เพิ่มขึ้นเพียงนั้น b ตระกูลที่ ๖ คือ สูจิมุขาเปรต แปลว่า เปรตที่มีปาก เท่ารูเข็ม รูปร่างนั้นก็แปลกพิกลคือ มีเท้าทั้งสองข้างใหญ่โต ท้องเท่าภูเขามีคอยาวมาก แต่มีปากเท่ารูเข็ม ได้อาหาร ตามวิสัยของเปรต กว่าจะกินอาหารได้ในแต่ละมื้อยากนัก ยากหนา ไม่พออิ่มเลย มีความหิวที่จะกินอยู่ตลอดเวลา ตระกูลที่ ๗ คือ ตัณหาชิดาเปรต แปลว่า เปรตที่ ไม่เคยสมดังความอยาก คือ เที่ยวหาน้ำหาข้าวกิน พอ เข้าไปใกล้ก็กลายเป็นอย่างอื่นตลอดเวลาเป็นหมื่นเป็นแสนปี ไม่รู้จักคำว่าน้ำและข้าวเลย ต้องเปล่าเปลี่ยวพเนจรอยู่เรื่อย ไป ตระกูลที่ ๙ คือ นิชฌามกเปรต แปลว่า เปรตที่สูง ดุจต้นไม้ใหญ่ถูกไฟไหม้ดำชะลูดเนื้อตัวของเปรตนั้นเน่าเหม็น มีรูปร่างแปลกกว่าเปรตประเภทอื่น คือ มีฟันขาวมีเขี้ยว ยื่นออกมาทางปาก ผมเผ้ายาวรกรุงรังริมฝีปากบนห้อย ย้อยลงมาทับริมฝีปากข้างล่าง ยืนร้องไห้ร้องครวญคราง เพราะความอดอยากหิวโหยอาหาร ตระกูลที่ ๙ คือ สัพพังเปรต แปลว่า เปรตผู้ทำลาย ร่างกายตนเองแล้วจิกกินเป็นอาหารเป็นเปรตที่มีร่างกาย ใหญ่โตมีเล็บมือและเล็บเท้ายาวคมเหมือนมีด ตลอดเวลา เอาแต่จิกกินเนื้อดื่มเลือดตัวเอง พร้อมกับร้องโหยหวนไป ด้วยความทุกข์ทรมาน ตระกูลที่ ๑๐ คือ ปัพพตั้งเปรต แปลว่า เปรตผู้มี อวัยวะใหญ่โตดังภูเขา กลางคืนไฟไหม้ตลอดทั่วทั้งร่าง เหมือนภูเขาที่ถูกไฟไหม้ กลางวันมีกลุ่มควันระอุดรอบทั้งตัว ตระกูลที่ ๑๑ คือ อชคราที่เปรต แปลว่า เปรตผู้มี ร่างเหมือนงูเหลือมเป็นต้น โดยมีร่างกายเหมือนสัตว์ เดรัจฉานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ควาย เป็นเหี้ย เป็นสุนัข มี ไฟเปรตเผาไหม้อยู่ตลอดเวลา ตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ตระกูลที่ ๑๒ คือ มหิทธิกาเปรต แปลว่า เปรตผู้มี ระหว่างภพชาตินี้ที่เรามีชีวิตอยู่ และภพชาติหน้าที่ทุกคนจะต้องเดินทางไปโดยไม่เว้น แม้แต่คนเดียว คนส่วนมากให้ความสำคัญกับชีวิตตนเองเพียงภพชาตินี้เพียงอย่างเดียว ซึ่งในความเป็นจริงภพชาติที่ต้องให้ความสำคัญอย่างมากที่สุดคือภพชาติหน้า พัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๕๔ ๒๑