เมตตาและการไม่ผูกเวร : หน้า 99/108

(C ส องธรรม –ภาษิต อืมธรรม เมตตาเขาเถิด รักตัวเองเถิด อย่าผูกเวรเถิด สุสุข วต ชีวาม เวริเนส อเมริโน เวริเนส มนุสฺเสสุ วิหราม อเวริโน มนุษย์ทั้งหลายมีเวรต่อกัน เราเป็นผู้ไม่มีเวร จึงอยู่สุขสบายจริงหนอ เมตตาเขาเถิด รักตัวเองเถิด อย่าผูกเวรเถิด ความเจ็บที่เขาทำกับเรามันแค่ไม่กี่วินาที แต่ความเจ็บที่เราผูกใจเจ็บมันชั่วนาตาปี ความพลั้งเผลอที่เขาทำต่อเรามันแค่ช่วงสั้นๆ แต่ความจงใจที่เราคิดมันช่างยืนยาว ความทุกข์ที่เขาหยิบยื่นให้เรามันแค่ชั่วคราว แต่ความทุกข์ที่เรายัดเยียดให้เรามันของถาวร สมควรแล้วหรือที่เราจะทำอย่างนี้ สมควรแล้วหรือที่เราจะย่ำยีตัวของเราเอง เมตตาเขาเถิด รักตัวเองเถิด อย่าผูกเวรเถิด เขาเองเป็นคนไม่สมบูรณ์จึงกระทำสิ่งไม่สมบูรณ์ แล้วเราจะเอาความไม่สมบูรณ์มาไว้ในใจเราทำไม (สุขวรรควรรณา ขุ.ธ.) เมตตาเขาเถิด รักตัวเองเถิด อย่าผูกเวรเถิด เมื่อเราให้ความรักความปรารถนาดี ไม่ผูกรัดกับความโกรธ ไม่ผูกพันกับเวรภัย สิ่งเหล่านี้กลับทำให้เรามีความสุข จิตใจจึงโปร่งสบาย สดชื่น และอิ่มสุขอยู่เสมอ ผู้มีเมตตา ไม่ผูกโกรธ ไม่ผูกเวร จึงเป็นจุดเย็นท่ามกลางความเร่าร้อนได้ อย่างน่าอัศจรรย์... รักตัวเองจงอย่าโกรธ รักคนทั้งโลกจงเมตตา รักสรรพสัตว์นาจงอย่าจองเวร กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๔๓ | ๔๗)