การบริโภคและการเปลี่ยนแปลงของอาหาร : หน้า 41/108

พยายามเอามือปั้นง้วนดินเป็นคำๆ เพื่อที่จะบริโภค เมื่อ พวกเราพากันพยายามเอามือปั้นง้วนดินทำเป็นคำๆ เพื่อที่ จะบริโภคอยู่ รัศมีเฉพาะตัวก็หายไป เมื่อรัศมีเฉพาะตัวหายไป พระจันทร์และพระอาทิตย์ก็ปรากฏ เมื่อพระจันทร์และ พระอาทิตย์ปรากฏแล้ว หมู่ดาวนักษัตรทั้งหลายก็ได้ปรากฏ เมื่อหมู่ดาวนักษัตรปรากฏแล้ว กลางคืนกลางวันก็ได้ปรากฏ เมื่อกลางคืนกลางวันปรากฏแล้ว เดือนหนึ่งกึ่งเดือนหนึ่งก็ ปรากฏ เมื่อเดือนหนึ่งกึ่งเดือนหนึ่งปรากฏอยู่ ฤดูและปีก็ ปรากฏ พวกเราเหล่านั้นบริโภคง้วนดิน มีง้วนดินนั้นเป็น ภักษาเป็นอาหาร ได้ดำรงอยู่ตลอดกาลยืดยาวนาน เพราะ อกุศลธรรมอันลามก ง้วนดินของพวกเรานั้นจึงได้หายไป เมื่อง้วนดินหายไปแล้ว กะบิดินก็ปรากฏ กะบิดิน นั้นถึงพร้อมด้วยสี กลิ่น รส พวกเราเหล่านั้น ได้พากัน พยายามเพื่อจะบริโภคกะบิดินนั้น พวกเรานั้นบริโภคกะบิ ดินนั้นแล้ว มีกะบิดินนั้นเป็นภักษาเป็นอาหาร ได้ดำรงอยู่ ตลอดกาลยืดยาวนาน เพราะความปรากฏแห่งอกุศลธรรม อันลามกของพวกเรานั้น กะบิดินจึงได้หายไป เมื่อกะบิดินหายไปแล้ว เครือดินก็ปรากฏขึ้นมา เครือดินนั้นก็สมบูรณ์ด้วย สี กลิ่น รส พวกเรานั้นได้พากัน พยายามเพื่อที่จะบริโภคเครือดินนั้น พวกเรานั้นบริโภค เครือดินนั้นแล้ว ก็มีเครือดินนั้นเป็นภักษาเป็นอาหาร ได้ ดำรงอยู่ตลอดกาลยืดยาวนาน เพราะความปรากฏแห่ง อกุศลธรรมอันลามกของพวกเรานั้น เครือดินจึงได้หายไป เมื่อเครือดินหายไปแล้ว ข้าวสาลีอันเกิดสุกในที่ที่ ไม่ต้องไถ ไม่มี ไม่มีแกลบ บริสุทธิ์ มีกลิ่นหอม มีเมล็ด เป็นข้าวสารก็ได้ปรากฏขึ้น พวกเราได้นำเอาข้าวสาลีชนิด ใดมาเพื่อเป็นอาหารเย็นในเวลาเย็น ในตอนเช้าข้าวสาลีนั้น ก็สุกงอกขึ้นอีก พวกเราไปนำเอาข้าวสาลีชนิดใดมาเพื่อ เป็นอาหารเช้าในตอนเช้า ในตอนเย็นข้าวสาลีนั้นก็สุกงอก ขึ้นเอง ความขาดหาได้ปรากฏไม่ พวกเรานั้น เมื่อบริโภค ข้าวสาลีซึ่งเกิดในที่ที่ไม่ได้ไถ ก็มีข้าวสาลีนั้นเป็นภักษาเป็น อาหาร ได้ดำรงอยู่ตลอดกาลยืดยาวนาน เพราะความ ปรากฏแห่งอกุศลธรรมอันลามกของพวกเรานั้นแล ข้าว สาลีจึงมีหุ้มเมล็ดบ้าง มีแกลบหุ้มเมล็ดบ้าง ข้าวสาลีที่ เราเกี่ยวแล้วหาได้งอกขึ้นอีกไม่แม้ความขาดตอนก็ได้ปรากฏ ข้าวสาลีเป็นกลุ่มจึงเกิดขึ้น ไฉนหนอ เราควรแบ่งข้าวสาลี กัน และพึงกั้นเขตคันกันดังนี้. ดูก่อนวาเสฏฐะและภารทวา ชะ ครั้งนั้นแล สัตว์ทั้งหลายจึงพากันแบ่งข้าวสาลีและกั้น เขตคันกันขึ้น. ดูก่อนวาเสฏฐะและภารทวาชะ ครั้งนั้นแล สัตว์ บางตนมีความโลเล รักษาส่วนของตนไว้ ถือเอาส่วนอื่นที่ เขาไม่ได้ให้บริโภค, สัตว์เหล่าอื่นได้จับสัตว์นั้นได้ ครั้นจับ ได้แล้วจึงกล่าวว่า สัตว์ผู้เจริญ ท่านทำกรรมชั่วที่รักษาส่วน ของตนไว้ถือเอาส่วนอื่นที่เขาไม่ได้ให้บริโภค สัตว์ผู้เจริญ ท่านอย่าได้ทำกรรมชั่วช้าอย่างนี้อีกดังนี้ สัตว์นั้นก็รับคำ ของสัตว์เหล่านั้นว่า เราจะไม่ทำอย่างนี้อีกผู้เจริญ, ดูก่อน วาเสฏฐะและภารทวาชะ แม้ในครั้งที่ ๒ สัตว์นั้นก็ยัง ทำกรรมอย่างนั้น ดูก่อนวาเสฏฐะและภารทวาชะ แม้ใน ครั้งที่สามสัตว์นั้นก็รับอย่างนั้นและสัตว์นั้นก็ยังรักษาส่วน ของตน แล้วถือเอาส่วนอื่นที่เขาไม่ได้ให้บริโภค, สัตว์ ทั้งหลายได้พากันจับสัตว์นั้นแล้วกล่าวคำนี้ว่า สัตว์ผู้เจริญ ท่านทำกรรมชั่วช้าที่รักษาส่วนของตนแล้วถือเอาส่วนอื่นที่ เขาไม่ได้ให้กลืนกิน สัตว์ผู้เจริญ ท่านอย่าได้ทำอย่างนี้อีกดังนี้ สัตว์เหล่าอื่นเอามือทุบ เอาก้อนดินขว้าง เอาท่อนไม้ตี ดูก่อนวาเสฏฐะและภารทวาชะ เพราะเรื่องนั้น เป็นสำคัญ อทินนาทานจึงปรากฏ การครหาจึงปรากฏ มุสาวาทปรากฏ การจับท่อนไม้จึงปรากฏ ครั้งนั้นแล สัตว์ ประเสริฐทั้งหลายจึงได้ประชุมพร้อมกัน ครั้นแล้วก็ทอด ถอนใจว่า ผู้เจริญ ธรรมอันลามกเลวทรามปรากฏในหมู่สัตว์ได้ ก็อทินนาทานจักปรากฏ การครหาจักปรากฏ มุสาวาทจัก ปรากฏ การจับท่อนไม้ก็จักปรากฏ อย่ากระนั้นเลย เรา ควรนับถือสัตว์ผู้หนึ่งซึ่งจะว่ากล่าวผู้ที่ควรว่ากล่าวได้ ติเตียนผู้ที่ควรติเตียนได้ ขับไล่ผู้ที่ควรขับไล่ได้ ส่วนพวก กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๕๓๒ | ๓๙