ภัยในอนาคตและความเพียร : หน้า 92/108

แจ้งธรรมที่ยังไม่ได้ทำให้แจ้ง เราทำอย่างนี้ก็จักอยู่ อย่างสบายแม้เมื่อเกิด ทุพภิกขภัย(ข้าวยากหมากแพง)จริง ๔. บัดนี้มนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้พร้อมเพรียงกัน ชื่นชมต่อ กันไม่วิวาทกัน อยู่กันอย่างผาสุก เข้ากันได้เหมือนน้ำนมกับน้ำ มองดูด้วยนัยน์ตาแห่งความรัก ถึงกระนั้นก็อาจมีการแตก ความสามัคคี มีความปั่นป่วน ประชาชนวุ่นวายได้ เมื่อมี ภัยย่อมหลั่งไหลไปในที่ปลอดภัย ในที่นั้นย่อมมีการคลุกคลี ด้วยหมู่คณะ มีการพลุกพล่านกัน อันเป็นเหตุให้จะ ตรึกตรองค่าสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าก็ไม่ใช่จะ กระทำได้ง่าย จะเสพเสนาสนะอันสงัดก็ไม่ใช่จะกระทำได้ง่าย ก่อนที่สิ่งอันไม่น่าปรารถนา ไม่น่าใคร่ ไม่น่าพอใจ เหล่านี้จะมาถึงเรา เราจะรีบปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึง ธรรมที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อบรรลุธรรมที่ยังไม่บรรลุ เพื่อทำให้ แจ้งธรรมที่ยังไม่ได้ทำให้แจ้ง เราทำอย่างนี้ก็จักอยู่อย่างสบายแม้เมื่อประชาชน แตกแยกกัน ๕. บัดนี้คณะสงฆ์เป็นผู้พร้อมเพรียงกัน ชื่นชมต่อ กัน ไม่วิวาทกัน อยู่กันอย่างผาสุก เข้ากันได้เหมือนน้ำนม กับน้ำ มองดูด้วยนัยน์ตาแห่งความรัก ถึงกระนั้นก็อาจมี การแตกความสามัคคี เมื่อสงฆ์แตกกัน จะตรึกตรอง คำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าก็ไม่ใช่จะกระทำได้ง่าย จะเสพเสนาสนะอันสงัดก็ไม่ใช่จะกระทำได้ง่าย ก่อนที่สิ่งอันไม่น่าปรารถนา ไม่น่าใคร่ ไม่น่าพอใจ เหล่านี้จะมาถึงเรา เราจะรีบปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึง ธรรมที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อบรรลุธรรมที่ยังไม่บรรลุ เพื่อทำให้ แจ้งธรรมที่ยังไม่ได้ทำให้แจ้ง เราทำอย่างนี้ก็จักอยู่อย่างสบายแม้เมื่อสงฆ์แตกกัน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในธรรมวินัยนี้ จึงเห็นภัยใน อนาคต ๕ ประการนี้ ควรเป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว เพื่อเข้าถึงธรรมที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อบรรลุ ธรรมที่ยังไม่บรรลุ เพื่อทำให้แจ้งธรรมที่ยังไม่ได้ทำให้แจ้ง บทส่งท้าย แม้พระสูตรที่ยกตัวอย่างมานี้ พระพุทธองค์จะทรงแสดงแก่พระ ภิกษุก็ตาม แต่ฆราวาสทั่วไปก็ สามารถนำคำสอนนี้มาประยุกต์สู่ ตนเองแล้ว ปรารภความเพียรได้ จึงจะเรียกได้ว่าเป็นผู้มองอนาคต อย่างชาญฉลาด มองเห็นโทษใน ภัยแม้เล็กน้อย มองเห็นโทษในภัยแม้ในอนาคต จะได้ไม่ ประมาทขยันนั่งสมาธิทุกวัน ซึ่งเป็นเหตุสำคัญที่จะทำให้ บรรลุวัตถุประสงค์ของการเกิดมา ด้วยเหตุนี้พระราช ภาวนาวิสุทธิ์ (พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย) จึงให้ท่อง คาถาว่า “นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าจะไม่ขี้เกียจนั่ง ธรรมะอีกแล้ว” เมื่อคิดได้ดังนี้แล้วเราจะได้ปรารภความเพียรเพื่อ ให้เข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อบรรลุวิชชาธรรมกาย ที่ยังไม่บรรลุ เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง แม้เรายังไม่เข้าถึงธรรมกาย หรือถึงขั้นหลุดพ้นใดๆ แต่อย่างน้อยที่สุด เราก็ได้กระทำสิ่งที่ควรกระทำ ได้ทำ หน้าที่ที่แท้จริงคุ้มกับที่ได้เกิดมา และเป็นบาทให้ธรรมะเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป แล้วจะสม ความปรารถนาในที่สุด อ้างอิง - ปฐมอนาคตสูตร ทุติยอนาคตสูตร พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต : มหามกุฏราชวิทยาลัย ๙๐ ต า ม า กรกฏาคม ๒๕๕