ประวัติและการปฏิบัติธรรมของพระภิกษุ : หน้า 33/124

ประภาคาร สําหรับนักเดินเรือ บนยอดเขาตะเกียบ หลายตำแหน่ง ปัจจุบันเป็นเจ้าอาวาสวัด เขาตะเกียบ พระภิกษุนักพัฒนารูปนี้ อายุ ๕๓ ปี พรรษา ๑๑ วิทยะฐานะนักธรรมเอก ท่านได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ด้วยเหตุผล หรือ จะเรียกว่าบุญบันดาลก็ได้... ก “คือในช่วงนั้นสนใจกีฬากอล์ฟมาก บังเอิญวันหนึ่ง เด็กเก็บลูกกอล์ฟมาลาบวช ในสนามกอล์ฟ และได้ช่วยบริจาคเงินร่วม ทำบุญไป ๑๐๐ บาท ขณะนั้นเองได้ฉุกใจ คิดว่าแม้เด็กเก็บลูกกอล์ฟเขายังบวช ทำไม เราซึ่งมีอายุครบบวชมาหลายปีแล้ว จึงไม่บวช บ้างเล่า เมื่อคิดได้เช่นนี้ ก็เกิดความคิดอยาก บวชขึ้นมา จึงไปวัดพระเชตุพนในเย็นวันนั้น ทันที ไปกราบนมัสการท่านเจ้าคุณพระ เทพมุนี เจ้าอาวาสขณะนั้น (ปัจจุบันคือ พระธรรมคุณาภรณ์) ปรารภกับท่านว่าอยาก จะบวชสัก ๑๕ วัน ท่านเห็นชอบด้วยและขอ อนุโมทนาพร้อมกับกล่าวเตือนสติว่า ถ้า อยากบวชก็รีบบวชเสีย เดี๋ยวเปลี่ยนใจไม่ได้ บวช ท่านแนะนำว่าให้บวชพรุ่งนี้เลย จะขัดข้อง หรือไม่ ได้กราบเรียนผัดท่านว่า ขอเวลา เตรียมตัวเสียก่อน พรุ่งนี้เห็นจะบวชไม่ทัน แต่ท่านบอกว่า เครื่องบริขารของท่านมีพร้อม แล้ว จะมอบให้ไม่ต้องไปหาซื้อที่ไหน พรุ่งนี้ บวชได้เลย เมื่อท่านเมตตาอย่างนั้น ก็เลย ตกลงอุปสมบทเป็นพระภิกษุในวันรุ่งขึ้น ได้ บวชเป็นพระสมความตั้งใจ กะไว้ว่าจะบวชสัก ๑๕ วัน แล้วลาสิกขา....บังเอิญจะเป็นด้วย บุญกุศลที่จะทำให้ได้บวชเป็นพระตลอดไป วันหนึ่งได้เข้าไปอ่านหนังสือในห้องสมุดของ วัด พบหนังสือเรื่องการปฏิบัติธรรมแบบ ธรรมกายของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ก็เอามา อ่าน แล้วรู้สึกสนใจมาก ทำให้ได้ไปศึกษา การปฏิบัติธรรมที่วัดปากน้ำ และออกเดินธุดงค์ ในเวลาต่อมา ด้วยความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยว ว่า จะไปปฏิบัติธุดงค์ถวายชีวิตแก่พระพุทธ ศาสนาด้วยความพร้อมทั้งกายและใจ.... หลวงพ่อได้เดินธุดงค์องค์เดียวจาก กรุงเทพมหานครไปทางภาคใต้ และได้ปฏิบัติ ธรรมบนเขาตะเกียบอยู่ระยะหนึ่ง เพราะเห็นว่า เป็นสถานที่สงบร่มเย็น เหมาะสำหรับการ บำเพ็ญภาวนามาก แล้วออกเดินธุดงค์ไปถึง จังหวัดภูเก็ต ใช้เวลาเดินทางประมาณ ๑๒๗ วัน ซึ่งต้องใช้ขันติธรรม ความอดทนสูงมาก ได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมกับพระอาจารย์ จำเนียน สีลเสฏโฐ ในสำนักวัดถ้ำเสือ จังหวัด กระบี่ ซึ่งเป็นพระอาจารย์กรรมฐานผู้มีคุณ ธรรมสูง มีผู้เคารพนับถือมาก ได้รับผลจาก การปฏิบัติธรรมเป็นอย่างดี หลังจากนั้นจึง เดินทางกลับกรุงเทพเพื่อลาสิกขา.... ระหว่างนั้นได้มีคณะญาติโยมจาก หัวหิน ซึ่งรู้จักคุ้นเคยครั้งแวะไปปฏิบัติธรรม ที่เขาตะเกียบ ได้มาปรารภว่า มีความเสียดาย มากไม่อยากให้ลาสิกขา อยากให้บวชอยู่ ตลอดไปเพื่ออบรมสั่งสอนประชาชน และ ขอนิมนต์ไปอยู่เขาตะเกียบ เมื่อได้รับนิมนต์ ไม่ให้ลาสิกขาก็มีความลังเล ใจหนึ่งอยากสึก แต่อีกใจหนึ่งก็อยากอยู่ต่อ เพื่อเผยแผ่ธรรมะ จึงไปเรียนปรึกษาเรื่องนี้กับท่านพระครูพิมล สมภาร ซึ่งเป็นพระอาจารย์พี่เลี้ยง ท่านก็ สนับสนุนให้ไปอยู่ที่วัดเขาตะเกียบ ไม่อยาก ให้ลาสิกขา... เมื่อมาจำพรรษาที่วัดเขาตะเกียบ ได้ สัมผัสกับชีวิตของชาวบ้านที่มีฐานะยากจนมาก มีชีวิตแสนลำเค็ญ ต้องอดมื้อกินมื้อ ทำให้เกิด ความเมตตาสงสารชาวบ้าน ผู้ได้รับความทุกข์ จากความยากจน จึงมุ่งจะช่วยให้พวกเขา ได้พ้นทุกข์ด้วยใจจริง หลวงพ่อได้ตั้งใจ ดำเนินการสงเคราะห์ช่วยเหลือชาวบ้านผู้ ยากไร้ โดยใช้วิชาทางโลกมาผนวกกับธรรม และสมาธิจิต ซึ่งปรากฏว่าได้ผลดีมาก เพราะ สามารถแก้ปัญหาได้ทันท่วงที ช่วยสร้างฐานะ ทางเศรษฐกิจและสังคมแก่ชาวบ้านผู้ยากไร้ ได้เป็นอย่างดี Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร 39