ความต้องการอิสรภาพและอิสริยยศ : หน้า 84/124

ทีม Re ชั้นที่สุด แม้แต่เด็ก ๆ พอ เริ่มรู้เดียงสาก็เริ่มรักความเป็น ใหญ่ อยากมีอิสรภาพ อยากเป็น ตัวของตัวเอง ลองจับเด็กมาเอา ผ้ามัดมือมัดเท้าไว้ ประเดี๋ยว ก็รู้เรื่องว่าเขาไม่ชอบการเสีย อิสรภาพ และมีการดิ้นรนเพื่อ ให้ได้อิสรภาพที่สูญเสียไปแล้ว คืนมา เด็กรุ่นโตหน่อยอยาก แย่งกันทำหน้าที่เป็นใหญ่ในหมู่ เพื่อนเล่น เช่นเวลาเล่นหมากเก็บ ก็อยากเป็นคนขึ้นต้น เวลาเกิด การขัดแย้งกันก็อยากแสดงตัวเป็น ผู้ตัดสินชี้ขาด ชอบเดินนำหน้า คนอื่น ชอบได้เป็นหัวหน้าชั้น เหล่านี้เป็นความต้องการความ ซึ่งเพียงแต่อยากเป็นตัวของตัวเอง ที่ว่ามานี้ ว่าถึงความต้อง การอิสรยศ คือความเป็นใหญ่ แต่เนื่องจากเป็นเรื่องยุ่งที่เกิด นาน จนกลายเป็นโบราณวัตถุไป เป็นอิสระแก่ตัวตามธรรมดาของ แล้ว เลยไม่ถือว่ายุ่ง มนุษย์ ซึ่งเป็นอย่างนี้ด้วยกัน ทุกชาติทุกภาษา เพื่อให้ท่านผู้ฟังมองเห็น ทางได้ทางเสียของอิสริยยศชัดเจน ยิ่งขึ้น ข้าพเจ้าจะได้พูดถึงอิสริยยศ ที่เห็นกันได้ง่าย ๆ คือที่มีการ แต่งตั้ง มีการให้ มีการถอด เท่าที่ รู้เห็นอยู่ทั่วไป อิสริยยศโดยการแต่งตั้ง คือมีผู้อื่นแต่งตั้งให้เป็นใหญ่ ตั้งแต่ ใหญ่น้อยขึ้นไปถึงใหญ่มาก สำ หรับทางทหารตำรวจให้ยศไว้ ต่างหาก แยกจาก ศักดิ์ คือ ตำแหน่งหน้าที่ ส่วนทาง พล เรือนเอาศักดิ์ ตำแหน่งหน้าที่ เป็นยศ ต่างกันนิดหน่อย นอกจากยศของชาวบ้าน แล้ว ของพระก็มี โดยพระราชา พระราชทานบ้าง ผู้ที่ได้รับพระ ราชทานแล้ว ไปแต่งตั้งขึ้นบ้าง เป็นใหญ่ที่พองตัวขึ้นจากเดิม ตามอำนาจหน้าที่ที่จะพึงกระทำ ได้ แต่ว่าความจริงแล้ว ที่พระ ราชาพระราชทานแก่พระสงฆ์ นั้นไม่ใช่ยศ แต่เป็นศักดิ์ ถึง ภาษาหนังสือก็ใช้ว่า พระราช ทานสมณศักดิ์ ไม่ได้ว่า พระ ราชทานสมณศ แต่ว่าถึง กลายเป็นอยากเป็นใหญ่เหนือ คนอื่น คือในวงเพื่อน ๆ ครั้น โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ความต้อง การอิสรภาพนี้ก็ยิ่งพองตัวขึ้น มาก แทนที่จะอยากเป็นใหญ่ แต่เพียงเหนือเพื่อน ๆ ก็กลาย เป็นว่าอยากมีอำนาจเหนือคน ทั้งเมืองหรือทั้งประเทศ บางที พัด ซึ่งพระราชทานให้เป็น เครื่องหมาย กลับเรียกว่าพัด ยศ ไม่เรียกว่า พัดศักดิ์ ดูออก ทางไปทางมาของ อิสริยยศ อิสริยยศ ต้องมีผู้ให้จึง ได้ ผู้ที่จะให้ก็ต้องเป็นคนมีอิสริยะ เหนือผู้รับ ไม่เช่นนั้นให้ไม่ได้ ตาม ธรรมดาพระราชาเป็นผู้ให้ เพราะ พระราชามีอิสริยะเหนือคนอื่น ท่านเห็นว่าเราควรมียศ ท่านก็ให้ ยศ แล้วเราก็กลายเป็นคนมียศ นี่พูดง่าย ๆ ตามประสาชาว บ้าน หมายความว่าท่านเห็นว่า เราดี ท่านก็เอายศมาให้เป็นการ เข้าหุ้นกับเรา ผมคิดว่าอิสริยยศนี้ เหมือนของฝาก ไม่ใช่ของเราแท้ เหมือนกับว่า เมื่อใครเขาเห็นว่า เราดี เขาจึงเอาเงินเอาทองมาฝาก เราไว้ อยู่ไปนานเข้าเรายิ่งทำ ความดีให้เขาเห็นเป็นคนเรียบร้อย น่าฝาก เขาก็เอามาฝากเพิ่มอีก แต่ถ้าเราประพฤติตัวเหลวไหล สำมะเลเทเมา เขาเห็นเราเป็นคน ไม่น่าไว้ใจ เขาก็งดฝากดูลาดเลา ไปก่อน เห็นท่าไม่ดีจริง ๆ เขาก็ เรียกเอาจำนวนที่ฝากไว้แล้วคืน เสียด้วย เรื่องของยศก็เหมือนกัน ท่านเห็นว่าเราเป็นคนดี ท่านก็เอา ถึงกับแย่งกันเป็น ก็มีอยู่ถมไป จะไขว้หัวไขว้ท้ายยุ่ง ๆ อยู่ ๘๒ ก ล ย า ณ มิ ต ร Kalyanamitra.org