เส้นทางสายกลางและการสะสมบุญบารมี : หน้า 122/124

ห น้ า สุ ด ท้ า ย มัชฌิมา ปฏิปทา หรือ เส้นทางสายกลางนี้ คือเส้นทางที่มวลมนุษย์ทั้งหลาย ต่างมุ่งเพื่อที่จะดำเนินไป เพราะปลายทางนั้นจะไปสิ้นสุด ณ แหล่งที่เป็นความสุขอันอมตะ นั่นคือ “พระนิพพาน” กัลยาณมิตรทั้งหลาย.... ไม่ว่าจะเป็นชนเชื้อชาติใด ภาษาใด หากจะมุ่งสู่จุดหมายนี้แล้ว ต่างจะต้องดำเนินบนเส้นทางเดียวกัน เหมือนดังบัณฑิตในกาลก่อน เช่น พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และ พระอริยะเจ้าทั้งหลาย ท่านได้ดำเนินบนเส้นทางนี้ และถึงจุดหมายก่อนล่วงหน้าแล้ว พวกเราทั้งหลาย มีสิทธิ์กันพร้อมหน้า ที่จะก้าวไปบนเส้นทางสายนี้เช่นเดียวกัน แม้จะต้องใช้เวลาอันยาวนานในห้วงวัฏ สงสาร ที่ต่างต้องเวียนว่ายตายเกิดหลายภพหลายชาติ หากเรายังมีความมุ่งมั่น กัลยาณมิตรที่รัก...เสบียงที่จะติดตัวไปในระยะทางอันยาวนานในวัฏสงสารนี้คือ “บุญบารมี” นั่นเอง เราจะต้องสั่งสมให้ถึงพร้อมด้วยบารมีทั้งสิบทัศ เหมือนดั่งพระอริยะเจ้าทั้งหลาย เมื่อเรารู้อย่างนี้แล้ว....ขอพวกเราทุกคนจงเร่งขวนขวายที่จะสะสมเสบียงคือการทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา และในช่วงระยะเข้าพรรษาที่เพิ่งผ่านมาไม่นานนี้เราได้สำรวจตัวเราเองแล้ว หรือยังว่า เราได้สร้างคุณประโยชน์อันจะเป็นบุญบารมีแก่ตัวเราอย่างไรบ้าง อย่าปล่อยเวลาแห่งบุญกุศลของเราให้ล่วงเลยไป โดยไม่ได้ก่อคุณค่าแก่ตัวเรา เพราะ เวลาที่ผ่านไปหาได้ย้อนกลับมาไม่...ผู้มีปัญญาทั้งหลายย่อมไม่ประมาทต่อการใช้เวลาแห่งชีวิต ต่างมุ่งสะสมบารมี เพื่อจะให้ทุกอนุวินาทีมีค่าเป็นบุญ... สุธัมโม ภิกขุ ๑๒๐ ก ล ย า ณ ม ต ร