การทำความดีและการช่วยเหลือ : หน้า 102/124

มันลงไปไว้ข้าง ๆ ถนนจะได้ดูไม่อุจาดตาสำหรับคนเดิน ไปมา และจะได้ไม่เป็นอันตรายสำหรับยวดยานต่าง ๆ ชายคนนั้นจ้องดูหน้าอาตมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดิน ไปยังร่างสุนัขตัวนั้นก้มลงเอามือจับที่ขาแล้วลากมัน ไปวางไว้ข้าง ๆ ถนน โมทนา เช็ดมือ “โยมได้ทำความดีอย่างหนึ่งแล้ว อาตมาขออนุ “ท่านจะให้ผมทำอะไรอีก?” เขาถามพลางเช็ดไม้ “ถ้าโยมทิ้งไว้ข้างถนน คนอื่น ๆ ก็คงจะเป็นเฉยอยู่ นั่นเอง ในไม่ช้าซากสุนัขนั้นก็จะเน่าอืดส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่ว บริเวณ เมื่อคนที่อยู่แถว ๆ นี้ได้กลิ่นเหม็นเขาจะเกิดความ ไม่พอใจ เขาจะมีใจเป็นอกุศล บางคนอาจจะนำจอบ เสียมมาขุดหลุมฝังมัน แต่จะขุดหลุมไปด่าไปพร้อม กัน ถ้าโยมขุดหลุมฝังมันเสียเวลานี้จะเป็นความดีอย่างสูง เป็นการช่วยไม่ให้คนอื่นเดือดร้อน” พออาตมาพูดจบชายคนนั้นก็เดินไปที่บ้านหลัง หนึ่ง และกลับออกมาพร้อมด้วยจอบ เขาขุดหลุมขนาด เล็กที่ข้าง ๆ ถนนแล้วก็เอาศพสุนัขลงฝัง กระทั่งให้แน่นแล้วเดินมาหาอาตมา เกล นกลบ “ดีมาก วันนี้โยมได้ทำบุญตั้งแต่เช้า โยมจะสบาย ใจตลอดวัน” อาตมาพูดแล้วก็ออกเดินไปเพื่อภิกษา จาร “ท่านครับ” เสียงชายคนนั้นเรียนถาม “ท่านจะไม่กรุณาให้โชคลาภแก่ผมบ้างหรือ?” “บุญนั้นแหละคือโชคลาภอันประเสริฐ” อาตมาหัน ไปบอกเขาแล้วก็ออกเดินต่อไป คุณชำนาญต้องดูอาตมาด้วยท่าทางตื่นเต้นประหลาดใจ แล้วพูดด้วยเสียงค่อนข้างดังว่า “โธ่! ผมนึกว่าท่านเป็นอะไรไปเสียแล้ว พอตื่น ขึ้นผมรีบชวนภรรยามาดู เมื่อไม่พบท่าน เห็นแต่สิ่งของ สองสามชั้นวางอยู่ ผมตกใจมาก เรียกพวกบ้านมา ตรวจค้นเป็นการใหญ่ ดีใจเหลือเกินเมื่อเห็นท่านยังเป็น ปกติท่านสบายดีใช่ไหมครับ? “ปกติดีทุกอย่าง” อาตมาตอบ “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยหรือครับ?” เขาถามด้วย ท่าทางสนใจ "มีบ้างเหมือนกับ” ทุกคนหันไปมองหน้ากันเป็นเชิงตะลึง แล้วน้องสาว คุณชานาญพูดขึ้นว่า “กรุณาเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?” “ไม่มีประโยชน์หรอก เมื่ออาตมาเล่าให้ฟัง โยมอาจจะไม่เชื่อ อาตมาก็ไม่มีอะไรจะพิสูจน์ให้โยม เชื่อได้ ทุกคนต่างกระหายอยากฟังทั้งนั้น เมื่อถูกรบเร้า หนักเข้าอาตมาจึงรับปากว่าจะเล่าให้ฟัง แต่ขอให้ ฉันภัตตาหารเช้าเสร็จเสียก่อน หลังจากนั้นคุณชำนาญ ก็สั่งการให้ไปเตรียมสำรับกับข้าว พร้อมทั้งน้ำดื่มมา ถวาย อาตมารับประเคนสำรับ ตักอาหารลงในบาตร กำหนดในใจว่าจะฉันอาหารเหมือนฉันยาแก้โรคหัว ฉันพอให้ชีวิตคงอยู่ และอยู่เพื่อทำความดี จะไม่ฉัน เพื่อสนุกสนานเพลิดเพลิน ไม่ฉันเพื่อเอร็ดอร่อย ไม่ฉัน เพื่อบำรุงบำเรอกายให้งดงาม หลังจากนั้นก็ตั้งใจ อุทิศส่วนกุศลให้แก่ ปลา ไก่ วัว หมู ผู้เป็นเจ้าของเนื้อ เมื่อได้อาหารพอยังชีพให้เป็นไปสำหรับวันนั้นแล้ว ผู้ถูกมนุษย์ใจดำอำมหิตปล้นฆ่าเอาเนื้อหนังของเขา อาตมาก็กลับคืนสู่บ้านพัก ตั้งใจว่าเมื่อฉันเช้าเสร็จ แจ้ง ข่าวบางอย่างแก่เจ้าของบ้านแล้ว ก็จะออกเดินทางต่อไป ตามความตั้งใจเดิม เมื่อมาถึงบ้านพักอาตมาก็ได้พบ คุณชานาญพร้อมทั้งคณะญาติ ๒-๓ คน กำลังรออยู่แล้ว มาเป็นอาหารของตน แล้วก็เอามาใส่บาตร ขอให้ เจ้าของเนื้อเหล่านั้นได้รับส่วนกุศลแล้วไปเกิดในสุคติ อย่าได้มาเกิดในกำเนิดเดียรัจฉานอันเป็นทุกข์อีกต่อไป กําหนดในใจดีแล้วก็ลงมือฉันด้วยอาการสำรวม ไม่พูด