การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 60/124

ผมมองเห็นเป็นอย่างดีด้วยสัมมาปัญญาตาม ความเป็นจริง แต่กระนั้นผมก็มิใช่เป็นพระ อรหันต์ขีณาสพ เปรียบเหมือนมีบ่อน้ำในทาง กันดาร แต่ที่นั่นไม่มีเชือก ไม่มีภาชนะสำหรับ ตักน้ำ ครานั้นบุรุษหนึ่งถูกอากาศแล้งเผาก ร้อนมาถึง ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งกระหาย เขามองลงไปในบ่อน้ำนั้นทั้งที่มีความร้อนอยู่ ว่า นั่นน้ำ แต่จะสัมผัสด้วยกายก็มิได้นี่ฉันใด ข้อที่ว่านิโรธแห่งภพเป็นนิพพาน ผมก็มองเห็น เป็นอย่างดี ด้วยสัมมาปัญญาตามความเป็น จริง แต่ผมก็มิได้เป็นพระอรหันต์ขีณาสพ (พุทธธรรม พระเทพเวที) การเห็นกับการ บรรลุจึงต่างกัน แ 5 น อ า ก 0 6 ที่ 12 มกราคม 2532 ตื่นขึ้นมา ใจสบาย ก่อนไปวัด หลับตา มองเข้าไปข้างในรู้สึกสว่างอยู่ในท้องแผ่เป็น - แผ่น เป็นความสว่างนวล ๆ เย็น ๆ ตา สักครู่ ความสว่างก็หมุนตัวช้า ๆ รวมตัวไหลเป็น เกลียวเหมือนวังน้ำวนที่ม้วนตัวเป็นจุดเล็ก ๆ ลึกลงไปตรงศูนย์กลางกายอย่างนุ่มนวล สบาย ๆ อ้อ! นี่คือการเข้ากลาง รู้สึกตัวไหลลง ไป อ้อ! อย่างนี้นี่เอง ขณะนั้นก็เกิดแสงสว่าง พวยพุ่งขึ้นมาล้อมรอบตัว รู้สึกตัวเข้าไปใน กลางแสงสว่างนั้น และรู้สึกว่าในความสว่าง นั้นมีทุกสิ่งทุกอย่างบริบูรณ์ เกิดเป็นความสุขอัน ไพบูลย์ สมบูรณ์ อิ่มเอิบ เป็นความสว่างทั้ง ภายในและภายนอก เป็นความสว่างอันไพศาล ไม่มีขอบเขต แผ่ออกไป ขยายออกไปเรื่อย ๆ อย่างนุ่มนวล รู้สึกสบายและเป็นสุข เป็นความ สุขที่แตกต่างจากที่เคยเกิดขึ้นครั้งที่ได้ธรรมกาย เป็นความสุขอย่างสงบ เต็มอิ่ม ดื่มจนไม่ ชื่อ อยากจะออกจากแสงสว่างที่ล้อมรอบอยู่ - นึกถึงอาจารย์ท่านหนึ่ง ตาบอดสนิท เมื่อท่านมีอายุมากแล้ว ชีวิตท่านน่าสงสาร ทีมมาแล้วเลย ตกอยู่ในความมืดทั้งกลางวันกลางคืน คิดอยู่ ในใจว่าถ้าท่านอาจารย์ได้มีโอกาสรู้จักกับ แสงสว่างแบบนี้ ถึงจะตาบอดก็จะไม่รู้สึกว่า ชีวิตนี้มืดมิด ใจสว่าง ชีวิตจะไม่มีวันมืดอีก ต่อไป - วันนั้นไปวัดด้วยความเบิกบานใจ นั่ง ไปในรถ ความสว่างก็ยังคลุมตัวอยู่รอบ ๆ ใน ความรู้สึก เดินเล่นในวัดคนเดียวไปเรื่อย ๆ ด้วยความสบายใจ ลองนั่งหลับตาและ เข้ากลางอย่างเมื่อเช้า ความสว่างแผ่ไปทั่ววัด พระธรรมกาย จึงเข้าใจถึงความสำคัญของ ธรรมกายในการดำเนินจิตเข้าสู่กระแสธาร แห่งอริยมรรค ด้วยความสุขที่ละเอียดอ่อน ประณีตขึ้นเรื่อย ๆ จิตมีที่ยึดมีที่พึ่งไปตลอด มีความสุขควบคู่ไปกับการพัฒนาให้บริสุทธิ์ ๕๘ กั ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org