ประสบการณ์การปฏิบัติธรรม : หน้า 64/130

หงิดเหมือนแต่ก่อน...” Re ปฏิบัติธรรมพิเศษ รุ่นที่ วันที่ ๑๕-๒๒๑ ค.ศ. ๑๙ ส่วนบัวเชียงใหม่ (กัลฯน.ธ.สมโชค บุญยิ่ง รองผู้บังคับกองพัน ๑๒) “ที่ดิฉันได้มีโอกาสขึ้นสวนบัวปฏิบัติธรรม ดิฉัน ต้องขออนุโมทนาบุญ ให้กับเพื่อนคือ คุณปราศรัย กลุ่ม ลาดกระบังแก้ว (สิริธรรมเดิม) เพราะท่านชวนดิฉันเมื่อ อาทิตย์ต้นเดือน ดิฉันตอบตกลงทันทีทั้งๆ ที่ภาระ หน้าที่ยังเต็มมือไปหมด ดิฉันเดินทางมาสวนบัวนี้ ไม่ทราบเลยว่าสถานที่ เป็นอย่างไร ที่มาเพราะอยากจะนั่งสมาธิให้เข้าถึงธรรม กายภายใน ดิฉันเตรียมขอนมาเอง วาดภาพสวนบัวว่า เป็นป่า แต่พอมาถึงสวนบัวคือรีสอร์ทสวยงาม มีเครื่อง อำนวยความสะดวกพร้อม เมื่อนั่งสมาธิไปได้ ๒ วัน ไม่มีอะไรดีขึ้น ตื่นเต้น ฟุ้งซ่านมาก น้องพิพัฒน์และพระอาจารย์ก็แนะน่าให้ วางใจเบาเหมือนฟองแชมพู ดิฉันก็ท่าตาม คิดว่าตัวเรา ลอยอยู่ในฟองแชมพู ใจก็ไว้ที่ศูนย์กลางกาย ตัวเราก็จะ กัลยาณมิตร (32) เบา แมแตเวลาออก จากสมาธิ แล้วก็ยังรู้สึก ตัวเบาๆ คืนวันพฤหัส ดิฉัน เห็นองค์พระซ้อนอยู่ที่กาย หยาบของดิฉัน ด้วยความ สงสัย ดิฉันก็สำรวจดู รู้สึกว่าเหนื่อยมาก ดิฉัน นิสัยเสียที่เป็นคนขี้สงสัย พอเห็นอะไรแวบเข้ามาก็ จะเพ่งและตามไปสำรวจ ผลที่ได้รับก็หายไป ช่วงหลังดิฉันพยายาม ท่าตัวให้เบาสบาย โปร่ง ใสเหมือนแก้วเหมือนฟอง แชมพู และก็ให้ใจหยุด นิ่งไว้ที่ศูนย์กลางกาย ถึงจะทำได้เป็นบางช่วงแต่ก็ได้ ผลที่น่าพอใจ ส่วนมากเป็นช่วงสุดท้ายที่จะแผ่เมตตา ทุกครั้งดิฉันจะเห็นแสงสว่าง ค่อยๆ สว่างมากขึ้นๆ คลุมองค์พระที่อยู่ซ่อนกายดิฉัน วันสุดท้ายก่อนจะกลับก็ได้นั่งสมาธิช่วง ๙.๐๐ น. ดิฉันนั่งหลับตลอด จนคิดไปว่า คงไม่มีโอกาสเห็นดวง แก้วในศูนย์กลางกายเป็นแน่ ช่วงนั้นเองดิฉันก็ให้ใจหยุด นิ่งที่ศูนย์กลางกายแล้วก็ท่อง สัมมา อะระหัง ไม่เกิน ๕ นาที ก็เห็นพระซ้อน อยู่ที่กายหยาบของเรา ใสเป็นแก้ว แล้วก็มีดวงแก้วผุดจากกลางกาย ดวงแล้วดวงเล่าๆรู้สึก ปีติมากว่าเราทำสำเร็จแล้ว ถึงจะเพียงขั้นแรก ก็เป็น บทเรียนอย่างหนึ่งที่สอนให้เรารู้ว่าจะทำสิ่งใดอย่าใจร้อน ต้องใจเย็นๆ ไม่ทำตัวทำใจไปอยากรู้อยากเห็น ให้อยู่ เฉย ๆ ทำใจ สบายๆ...” 7 ธนวาคม ๒๕๓๘ (คัล ฯพรเพ็ญ สมบูรณ์ แมบาน *o)