การเดิมพันของพราหมณ์ : หน้า 103/130

ที่เลี้ยงดูตนเองว่า “ขอท่านจงเข้าไปหาโควินทุก เศรษฐี แล้วบอกกับโควินทกเศรษฐีว่า โคของเรา อย่างนั้นท่านจงมาเดิมพันกับเรา” พราหมณ์บอกว่า “ดีละ ข้าพเจ้าจะเดิมพัน สามารถจูงเกวียนที่ผูกติดกันจํานวนร้อยเล่มให้ ด้วยทรัพย์พันกหาปณะ เพื่อจูงเกวียนร้อยเล่มที่ เคลื่อนไปได้ ท่านจงเติมพันกับโควินทุกเศรษฐี ด้วยทรัพย์พันกหาปณะ” พราหมณ์จึงไปยังบ้านของเศรษฐี แล้ว สนทนากับเศรษฐีว่า “ในแคว้นคันธาระนี้มีโคของ ผู้ใดที่จะมีทําลังเรี่ยวแรงมหาศาลบ้าง" โควินทกเศรษฐีจึงกล่าวกับพราหมณ์นั้นว่า มีโคของคนโน้นบ้าง คนนี้บ้าง พราหมณ์จึงกล่าวว่าทั่วทั้งนครนี้ไม่มีโค เต็มไปด้วยทราย กรวด และหิน” แล้วพราหมณ์นั้น ก็ผูกเกวียนทุกเล่มเข้าด้วยกัน ด้วยเชือกสําหรับ ผูกเพลา แล้วให้โคนันทวิสาลอาบน้ำเพิ่มด้วยของ หอม ประดับด้วยพวงมาลัยที่คอ แล้วเทียมเฉพาะ ตัวโคเท่านั้น ส่วนพราหมณ์นั่งบนแคร่เกวียนที่ ยื่นออกไป เสื้อปฎิกขึ้นแล้วกล่าวด้วยพองว่า “เจ้าโคโกง จงลากไป เจ้าโคโกง จงนำไป” โคบันทวิสาลโคจึงคิดว่า พราหมณ์นี้มา ของใครมีพลังมหาศาลเท่าโคของตนเลย “โคของ เรียกเราผู้ซึ่งไม่เคยโกงเลยว่า เจ้าโกง จึงแกล้งยืน เราชื่อว่านันทวิสาล มีกำลังมหาศาล สามารถ อยู่เฉยๆ ไม่ขยับเขยื้อน ลากเกวียนที่ผูกติดกันเป็นจํานวนร้อยเล่มให้เคลื่อน โควินทกเศรษฐีจึงกล่าวกับพราหมณ์ว่า กหาปณะมาให้แก่เรา ไปไต้ “ท่านพราหมณ์ โคที่มีกำลังเรี่ยวแรงมหาศาลอย่าง ที่ท่านกล่าวจะมีได้อย่างไร" เศรษฐีจึงกล่าวกับพราหมณ์ว่า “บัดนี้ ท่านแพ้พนันเราแล้ว ท่านจงนำทรัพย์หนึ่งพัน เมื่อพราหมณ์นำทรัพย์มาจ่ายแก่โควินทุก เศรษฐีแล้วจึงปลดโคพากลับไปเรือน พราหมณ์ ได้แต่นอนคิดอยู่ โคนันทวิสาลเที่ยวไปหาหญ้ากิน พราหมณ์จึงกล่าวว่า “โคที่มีกำลังเรี่ยวแรง เมื่อเสียทรัพย์ให้แก่เศรษฐีเกิดความเศร้าโศกเสียใจ มหาศาลมีอยู่อย่างแน่นอนที่บ้านของเรา” โควินทกเศรษฐีจึงกล่าวว่า “ดีแล้ว ล้า พอกลับมาเห็นพราหมณ์นอนเศร้าโศกอยู่ จึงเข้า ธันวาคม ๒๕๓๘ © ไปทาแล้วกล่าวว่า “ท่านนอนหลับอยู่หรือ” พราหมณ์บอกว่า “เราเลียทรัพย์ไปตั้งพัน กหาปณะจะนอนหลับได้อย่างไร” โคนันทวิสาลจึงกล่าวว่า “ท่านพราหมณ์ ตั้งแต่เราอยู่เรือนของท่านมาจนถึงบัดนี้ เราไม่ เคยท่าอะไรแตก ไม่เคยเหยียบใคร ไม่เคยก่าย อุจจาระ ปัสสาวะไม่เป็นที่ ใช่ไหมท่าน” พราหมณ์ตอบว่า “ไม่เคยหรอก” โคบันทวิสาลกล่าวว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ทำไมท่านจึงเรียกเราว่า โคโกง ครั้งนี้ให้ท่านไป หาโควินทกเศรษฐีแล้วพนันกันอีกครั้ง โดยใช้ทรัพย์ ๒,๐๐๐ กหาปณะเป็นเดิมพัน ขออย่างเดียวอย่า กัลยาณมิตร