การใช้ทรัพย์อย่างมีประโยชน์ : หน้า 66/130

ข พระไตรปิฎก ใน การค้าขาย ยุคสมัยโลกาภิวัตน์ ผู้คนโดยมากแล้ว ต่างต้องดิ้นรนต่อสู้แข่งขันศึกษาเล่าเรียน แข่งขันกันประกอบอาชีพ ต่างๆ สิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นต้องการก็คือ “ทรัพย์” ซึ่งเป็นค่าเรียกรวมๆ ไม่ว่าจะ เป็นอุปกรณ์ปัจจัย x ต่างๆ แม้กระทั่ง โดย : แก้วปริยัติ ขวนขวาย จนลืมไปว่า สิ่งเหล่านี้หามา เพื่ออะไร? จะน่าไปทำอะไร? และเมื่อ ถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ทรัพย์สมบัติ เช่นนั้น จะสามารถติดตามเป็นเครื่อง ยืนยันได้หรือไม่ว่า สามารถปิดนรก ปิด อบาย แล้วจะน่าเราไปสู่สวรรค์ และ ที่สุดคือ พระนิพพานได้ ทรัพย์ที่ไม่ได้น่าไปใช้ประโยชน์ หากตกไปอยู่ในมือของผู้ที่มีแต่ความลุ่ม หลง มุ่งสั่งสม หวงแหน ทรัพย์นั้นย่อม ถูกทำลายด้วยภัยจากน้ำท่วมบ้าง ไฟ ไหม้บ้าง ถูกโจรปล้นแย่งชิงไป หรือจาก อริยทรัพย์ เงินทอง ค่าว่า ทรัพย์ นั้น ถ้าจะพูด ญาติพี่น้องที่ไม่ถูกกันโกงไปบ้าง เขาย่อม ตามหลักภาษาบาลีแล้วมีหลายศัพท์ เช่น คำว่า ธนะ แปลว่า ทรัพย์, สมบัติ หรือ ของที่พึงสงวน (รักษาไว้) คำว่า นิธิ แปลว่า ชุมทรัพย์, สมบัติ, ทรัพย์อันบุคคลเก็บไว้ หรือ ทรัพย์อันบุคคลควรฝังไว้ แต่ในคำว่า ทรัพย์ ในที่นี้ หมายเอาค่าว่า ทัพพ ซึ่ง แปลว่า ทรัพย์ ทรัพย์นั้นแบ่งออกเป็น ๒ ประเภทคือ ©.โภคทรัพย์ คือ ปัจจัย ๔ ไม่ว่า จะเป็นที่อยู่อาศัย บ้านเรือน เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม อาหาร และยารักษาโรค สิ่งเหล่านี้ มนุษย์ทุกคนล้วนแสวงหา เพื่อบำบัดและบำรุงชีวิต เพื่อการดำรง ไม่ได้ประโยชน์จากทรัพย์นั้นเลย แต่คน ฉลาดย่อมรู้จักใช้ทรัพย์ให้เป็นประโยชน์ ด้วยหลัก ๕ ประการคือ ๏.ใช้ทรัพย์เลี้ยงตัวเอง บิดา มารดา บุตร ภรรยา บ่าวไพร่ให้มีความสุข ๒.ใช้ทรัพย์เลี้ยงมิตร (ที่ดี) ให้มี ความสุข ๓.ใช้ทรัพย์บำบัดป้องกันอันตราย x.ใช้ทรัพย์ในการทำบุญอุทิศส่วน กุศล ๕. ใช้ทรัพย์ในการถวายทานแก่ สมณะผู้ประพฤติปฏิบัติชอบ หากผู้ใดได้ปฏิบัติตามหลักการ ใช้จ่ายทรัพย์ ๕ ประการนี้แล้ว ก็จะเป็น ให้มีความสุข แต่มีหลายคนต่างแสวงหา การอุดหนุนให้ทรัพย์ประการที่ ๒ มี กัลยาณมิตร ๖๔ อันวาคม ๒๕๓๔