การเดินทางและความคิด : หน้า 88/130

ถึงฉัน!คึกเ กอ'อา!]น้อย ถึงฉันคือยการคึกนาที่ใฝ่ฝัน ฉันก็ช่วยงานแม่ทุกวี่วัน งานเลี้ยงน้องฉันนั้นชานาญจริง สะท้อนสมบุษย์ด้วยการที่ฝนไม่ตก หรือเมื่อถึง โธ่! เราจะปล่อยให้น้าลำบากกาย ไม่สบายใจ ฤดูมรสุม ฝนก็ตกหนักน้ำท่วมเพราะไม่มีราก อยู่คนเดียวในที่ต่างถิ่นในขณะที่กุ้งฝอยไม่สบาย ต้นไม้ใหญ่ช่วยดูดไงล่ะ ประการสุดท้ายที่ฉัน ได้ยังไง ถึงยังไงก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนน้า เผื่อมี นึกออกก็คือการเดินทางไกลนั้น ยังไงก็ให้ความ อะไรพอช่วยได้จะได้ช่วยทันที ดูสีหน้าน้าน้อย สุขสงบ เมื่อได้อยู่กับความคิดของตัวเอง ใจ ก็พอใจในค่ายืนยันของเรามาก ที่น่ารีบกลับ เราว่างใจเราเย็นลงก็โด้พิจารณาเรื่องต่าง ๆ ที่ เพราะเกรงไส้ติ่งอักเสบ ที่จริงค่า นั้นก็ไปหาหมอ แล้ว หมอว่าไม่ใช่ แต่นาน้อยไม่แน่ใจ ไม่สบายใจ แม้บางครั้งสิ่งที่เราทำไปแล้วจะไม่ดีแก้ไขไม่ได้ เลยขอแยกตัวกลับ ฉะนั้นเราน้าหลาน - คน แต่เมื่อเราได้พิจารณาด้วยการไม่ใช้อารมณ์และ จึงแยกตัวขอบินกลับในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ไม่เข้าข้างตัวเอง ก็ทำให้เราได้คิด พอใช้เป็น ในขณะที่น้าแหม่ม น้าวันหนี และนักศึกษา ผ่านมาอย่างช้าๆ และละเอียดกว่าเวลาธรรมดา บทเรียน หรือคอยเตือนใจเรามิให้ทำสิ่งที่ไม่ดี ธุรกิจการท่องเที่ยวเดินทางมุ่งขึ้นเหนือต่อไป อีก เบญจว่าจริงมั้ยจ๊ะ หากยามใดใจมิได้จม วันรุ่งขึ้น เราเดินทางโดยเครื่องบินขนาด อยู่ในความคิดส่วนตัว ก็ยังได้พูดคุยยั่วเย้าหรือ ๖๐ ที่นั่ง ใช้เวลาไม่นานหรอกจ้ะ จากแม่สอด ซักถามต่อความกับอารมณ์ขันของพี่นิภาอย่าง คนที่ทันกันและเข้าใจกัน ฉันคิดว่าเบญจ์ก็ อาจคิดเหมือนฉันนะ เธอ เบญจว่า ฉันมีข่าวไม่ดีเล็กน้อยจะบอก คือว่ายายกุ้งฝอยปวดท้องมากในตอน กลางคืนนั้นเอง น้าน้อยเลยตัดสินใจว่าบิน กลับแล้วกัน ที่จริงก็อนุญาตให้พี่นิภาและฉัน ไปเที่ยวต่อกับขบวนของน้าแหม่มได้ แต่พี่นิภา มากรุงเทพฯ เพียง ๑ ช.บ. ก็ถึงแล้ว แต่เสีย เวลามากจากดอนเมืองถึงบ้านหลักสี่ ใช้เวลา นานอย่างไม่น่าเชื่อถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งที่ระยะ ทางไม่ถึง ๕ กิโลด้วยซ้ำไป พอถึงกรุงเทพฯก็ เซ็งเพราะรถติด แต่ก็โชคดีที่สุดยายกุ้งฝอยไม่ ต้องผ่าท้องไส้ติ่ง ที่น้าน้อยสงสัยว่าจะเป็นเพียง แต่กระเพาะอักเสบนิดหน่อย นาน้อยบอกว่า ขอโทษทีนะที่ทำให้เราหมดสนุกและอดเที่ยวต่อ และฉันยืนยันว่ายังไงเรากลับพร้อมกันดีกว่า ก็ พี่นิภาและฉันรีบบอกว่าไม่เป็นไร เพราะรู้ว่า กัลยาณมิตร ๘๖ ชนภคม ๒๕๓๔