การทำบุญและการเป็นบัณฑิต : หน้า 82/130

ติดกันก็ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ทำมาหากิน อาชีพอะไร ป้าเคยปรารถนาดีอยากทําความ รู้จัก ก็ท่าได้ยากเย็น ยิ้มให้ เขาก็ไม่ มอง พูดทักด้วยก็ไม่ได้รับการพูดตอบ เราพูดเก้ออยู่ฝ่ายเดียว เป็นอย่างนี้ หลายบ้าน ผลที่สุดป้าก็วางอุเบกขา กับพวกเจ้าของบ้าน พวกเขาคงเห็น เป็นยายแก่ๆ ไม่มีความรู้ ไม่มีเงิน แต่ตรงข้ามพวกลูกจ้างของทุกบ้าน กลับชอบทักทายพูดคุยกับป่าเป้น ประจำทุกบ้านทีเดียว เวลาป่าจะไป ทำบุญอะไรเด็กๆ พวกนี้มักฝากเงิน ทำบุญกันแทบทุกครั้ง ก็ไม่ใช่จำนวน มากมาย ทําตามความสามารถของ พวกเขา บางคนยังมีศรัทธาสร้างพระ ประจำตัว ม่อนส่งจนครบไปแล้วก็มี ก้อยค่าที่ป้าฟังแล้วประทับใจมากคือ ที่ต้องคุยกับคุณด้วยเรื่องนี้เสียยาวหน่อย เพราะชีวิตของ พวกเราทุกวันนี้ มีแต่คนพาลอยู่รอบตัว ตั้งแต่สังคมในบ้าน ที่ ทำงาน กระทั่งในวัดแท้ๆ ก็ต้องเจอ เจอแล้วจะได้รู้ทันว่าคนพาล ในโลกมีมากมายนัก นับเป็นร้อยเท่าพันเท่าของผู้เป็นบัณฑิต เรา พวกเขาชอบพูดว่า “ชาตินั้นหนูต้องเป็น จึงจาเป็นต้องสร้างตนเองให้เข้มแข็งเพื่อให้เป็นบัณฑิตเสียเอง มัว ลูกจ้างทำงานบ้านให้เขา ไม่มีอิสระ ขออายฝากป๋าไปท่าวแล้วกัน ชาติ เที่ยวหาความเป็นบัณฑิตจากผู้อื่น จะเสียเวลาไม่ทันการณ์ เมื่อ จะไปทำบุญท่าทานอะไรที่ไหนก็ไม่ได้ ตนเองเป็นบัณฑิตคือผู้รู้ถูกต้องตามความเป็นจริง ไม่ใช่บัณฑิต จากแผ่นกระดาษปริญญาบัตรที่สมมุติกันเสียแล้ว ใจของเราจะ ไม่หวั่นไหวโลเลง่าย ๆ เมื่อกระทบเข้ากับลมปากของคนพาล สำหรับเดือนนี้ ป้าก็ขอน่าเรื่องบุญจากการสร้างพระธรรม กายประจำตัว หรือสร้างธรรมกายเจดีย์มาคุยต่ออีกนะคะ ตามที่ บอกคุณไว้แล้วว่า ทราบเรื่องแปลกๆ อะไรมา จะนำมาเล่าเสริม กำลังใจพวกเราที่ร่วมกันสร้างธรรมกายเจดีย์เรื่อยไป คงใช้เวลา ราว ๒ ปี กว่าเจดีย์จะสร้างเสร็จ เรื่องแรกเป็นเรื่องครอบครัวเพื่อนบ้านของลูกสาวป่า เวลานี้ พักอาศัยอยู่กับลูกสาวซึ่งมีอาชีพเป็นพยาบาล เป็นคนโสดมี เวลาดูแลป่าซึ่งเป็นคนแก่และมีโรคประจำตัว หมู่บ้านที่ลูกสาวป่า อยู่มีบ้านอยู่ ๑๑ ครอบครัว ล้วนแต่มีฐานะดีมาก มีความรู้จาก ต่างประเทศกันทุกบ้าน ตอนเช้าต่างบ้านต่างก็ออกเดินทางไปทำงาน หน้าจะได้สบายกะเขามั่ง” เด็กลูกจ้างเหล่านี้ บางคนอ่าน ไม่ออก เขียนไม่ได้เลย แต่เมื่อพวกเขา รู้จักค่าของบุญ รู้จักคิดประกอบกุศล กรรม ป่ากลับเห็นว่าคนเหล่านี้แหละ เป็นบัณฑิตแท้ๆ มากกว่าผู้คนที่อุตส่าห์ ไปเรียนมาจากต่างประเทศ แล้วมาใช้ ชีวิตอย่างประมาท มีอยู่ครอบครัวหนึ่ง สามีภรรยา เรียนจบมาจากประเทศอังกฤษ อัธยาศัย ดีหน่อย ป่าพูดด้วย บ้านนี้พูดตอบ แต่เดิมสามีทำงานธนาคาร ภรรยา ที่เป็นเด็กก็ไปโรงเรียนระดับต่างๆ จนมืดค่าจึงพากันทยอยกลับ ทำงานบริษัท มีรายได้จำกัดเป็นเงิน แต่ละบ้านจึงไม่มีโอกาสพบปะรู้จักคุ้นเคยอะไรกันมาก ดูไปแล้ว เดือน ทั้งคู่จึงลาออกหันไปทำธุรกิจ อยู่กันอย่างบ้านใครบ้านมันตามธรรมเนียมของคนเมืองกรุง บ้าน กัลยาณมิตร/ ๘๐ ณวาคม ๒๕๓๘ อ่านต่อหน้า ๘๘