การทำงานและการใช้ชีวิต : หน้า 114/130

งานของมบุษปมักจะอยู่ใน ลักษณะบุญปนยาป ปรือยาปปนบุญ น้อยคนนัก ที่มีอกาลใดทําบุญล้วน ๆ แลงานของลูกจะช่วยโม้คนอีก เป็นจำนานมาก มีโอกาสเข้า มาสู่เส้นทางบุญที่เป็น บุญจริง 7 “แม่ทิ้งแดดไปไม่ได้ แดด ก็สอบม่านได้โดยไม่ยาก อยู่ไหนแม่ก็ต้องอยู่ด้วย” “แค่นี้เองหรือคะงานของฉัน” “แม้จะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป ฉันถามเมื่อรับฟังค่าอธิบายเรื่องงาน อย่างนั้นหรือคะ” จบลง “จ้ะ” "ใช่ ขอบคณที่คุณโกษาสรุป “ถ้าอย่างนั้นหนูก็คงต้องไป ลักษณะงานให้ฟังแล้วตามผมมาทาง คนเดียว” นี้ บอสต้องการพบคุณ” หัวหน้าใน “ลูกมีน หน่วยงานตอบค่าาถามของฉันแทน “ยังไม่ใช่เวลานี้ค่ะ รอให้ หนูโตกว่านี้และจบปริญญาตรีก่อน” “กว่าจะถึงวันนั้น แม่หวังว่า คุณโกษา แล้วเดินนำฉันไปในลิฟต์ พาไปยังห้องชั้นบน “สวัสดีคุณมีนารี เชิญนั่ง คงจะเปลี่ยนใจลูกได้" ชายต่างประเทศวัยกลางคนเจ้าของ “อย่าพยายามเลยค่ะแม่ ไม่ ห้องทำงานขนาดใหญ่กล่าวเชิญ สําเร็จหรอก แม่ควรนึกเตรียมท่าใจ “จะให้ผมอยู่ด้วยไหม” หัว เอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า หนูไม่ หน้าถามบอส อยากเห็นแม่เสียใจ” “ดีดว่าคงไม่จําเป็นแล้วละ เชิญไปทำงานของคุณเถอะ ขอบ คุณ” ฉันใช้เวลาน้อยนิดขณะคน ทั้งสองถาม-ตอบกันเพื่อดีด ฉันถูก น่าๆมาที่นี่เพื่ออะไร เมื่อคุ้นกับการอยู่ การกิน การอ่านหนังสือพิมพ์ข่าวสารทั้ง ภาษาไทยและอังกฤษ การฟังวิทยุ ดูทีวี ซันรถเมล์รถแท็กซี่ เข้าใจวิถี การดำรงชีวิตและการทำงาน การ หัวหน้าออกไปจากห้องแล้ว บอสถามฉัน “รู้แล้วใช่ไหมว่าคุณมี วิพากษ์วิจารณ์การเมืองแบบไทยๆ หน้าที่อะไร นั่นคืองานที่คนอื่นรู้ ได้พอสมควรแล้ว ฉันจึงตัดสินใจ แต่จริงๆ แล้วมีงานอย่างอื่นเป็น ไปสมัครงานที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง พิเศษที่คุณต้องทำ...” ซึ่งลงประกาศแจ้งรับสมัครผ่านหน้า เขาสรุปงานที่ว่านั้นให้ฉันฟัง หนังสือพิมพ์เฉพาะฉบับภาษาอังกฤษ อย่างละเอียด เปิดวิดีโอให้ดูประกอบ โดยระบุชัดว่าผู้สมัครต้องใช้ภาษา ด้วย “...ไม่ยากเลยใช่ไหม” เขา อังกฤษและไทยได้คล่องทั้งอ่านเขียน สรุปพร้อมกับปิดเครื่องฉายภาพ และพูด “ไม่ยากแต่ฉันไม่อยากท่า ฉันเขียนใบสมัครไว้ไม่นาน ฉันเรียนมาเพื่อทำงานอะไรก็ได้ที่ ก็ได้รับแจ้งให้ไปสอบสัมภาษณ์ แล้ว ต้องใช้สมองใช้ความดีดและต้องมี กัลยาณมิตร, ฤาคม ๒๕๓๘