ความรักและการกลับบ้าน : หน้า 113/130

อย่าลืมความตั้งใจ อย่า ประมาท” ไม่ว่าหลับหรือตื่น หากอยู่ เพียงลำพัง ฉันจะได้ยินเสียงนี้มา ตั้งแต่เริ่มค่าความได้ ฉันไม่เคยเล่า ให้ใครฟัง ไม่ถามด้วยว่ามีใครได้ ยินอย่างฉันบ้าง เอาไว้” พ่อพูดชัดเจนทุกค่าา ทุกคน ฟังเงียบกริบ ฉันหายใจยาวเข้าปอด ปวด ร้าวในอก ลึกลงไป ณ แห่งนั้นคือ ที่อยู่ประจำของเสียงพริ้เดือน... อย่าลืมความตั้งใจ อย่าประมาท... “ขอบคุณค่ะแต่ต มามีด้วย “อาจเป็นจิตใต้สำนึกของเรา ค่ะ” เองก็ได้” ฉันบอกตัวเองเมื่อโตซัน กับคนเล็กที่อเมริกา คลอดฉันที่ ประเทศไทยโดยบังเอิญ เพราะการ คลอดก่อนกําหนดหลายสัปดาห์ เมื่อน้องสาวอายุได้สองขวบ พ่อได้ย้ายครอบครัวไปปักหลักมั่น ในรัฐจอร์เจีย เพื่อให้พวกเราพี่น้อง ได้เข้าเรียนหนังสือในระบบเดียวกัน และเพื่อให้แม่สบายใจกับการได้อยู่ ในรัฐที่มีธรรมชาติสวยงาม “ลูกมีน...มีน...พี่มีน...” แม่ พี่ และน้อง อุทานเสียงตัง ในบ้าน...แม่พยายามสอนเรา “หนูรักทุกคนที่นี่ค่ะ หนูจะ ให้พูด เขียน และอ่านภาษาไทย ด้วยใจที่รักประเทศไทยฉันจึงเรียน ทุกอย่างได้ดี ส่วนพี่กับน้องพูดได้ * * * “หลังจากรับปริญญาแล้ว ไปพร้อมกับความรัก” หนูจะไปประเทศไทยเพื่อหางานทำ” ฉันบอกพ่อแม่โดยมีพี่ชายและน้อง สาวร่วมฟังอยู่ด้วยที่โต๊ะอาหาร เพื่อนชาวเชียงใหม่ซึ่งจบมหา ระหว่างทานมื้อเย็นร่วมกัน อ่านพอได้ แต่การเขียนไม่ค่อยจะได้ แม่เคยพูดกับฉันว่า “พี่น้อง วิทยาลัยเคียวกับฉันที่จอร์เจีย มา ของมีนหน้าตาเป็นลูกครึ่งมาตั้งแต่ “แน่ใจนะว่าเธอไม่ได้เสียสติ รอรับฉันที่สนามบินและพาไปส่งหอ ไปมีน” คำพูดที่พี่ชายโพล่งออกมา พักที่เธอช่วยเป็นธุระจัดจองเตรียม บ่งบอกชัดว่าไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ไว้ให้ เธออยู่คุยกับฉันตลอดวันเสาร์ “ประเทศที่ความเจริญขึ้น บ่ายวันอาทิตย์จึงชนเครื่องบินภายใน พื้นฐานยังมีไม่เดิมที่ ทั้งไม่มีแต้ดดี้ ประเทศกลับเชียงใหม่ เพื่อจะได้ไป ไม่มีมา ไม่มีพี่โตกับน้อง พี่มีนคิด ว่าตัวเองจะอยู่ที่นั่นได้นานสักแค่ ไหน” น้องสาวพูดให้คิด “เหลืออีกเพียงเดือนเคียว เท่านั้นหนูก็จะเต็มยี่สิบปีแล้วนะคะ ทำงานของเธอในเช้าวันจันทร์ และแล้วก็ถึงเวลาที่ฉันต้องอยู่ เพียงลำพัง ในประเทศที่เป็นถิ่นเกิด ของตัวเองกับแม่ แม่เป็นคนไทยแท้ๆ แต่ไร้ เครื่องประดับในประเทศไทย แม่ หวังว่าแดกกับมามีคงไม่ลืม” ฉัน ญาติโดยสิ้นเชิง แม่แต่งงานกับพ่อ ตั้งคำถามในเชิงฐกกับพ่อและแม่เพื่อ ซึ่งเป็นชาวอเมริกันมาติดต่อท้าธุรกิจ เลี่ยงการปะทะคารมกับพี่และน้อง “ยี่สิบปีที่ผ่านมา ถ้าคิดว่า สามารถปรับตัวให้เข้าไปช่วยธุรกิจ เกิด โตซันยิ่งกระเดียดไปทางฝรั่ง มากกว่าไทย ส่วนมึนแทบจะไม่มี เค้าเด็กเลือดผสม นอกจากความ สูงและลันจมูกโด่งที่ทำให้ลูกสวย เข้มคมและมีรูปร่างได้มาตรฐาน อินเตอร์เท่านั้น ซึ่งก็ไม่ท้าให้ความ เป็นไทยของลูกเพี้ยนแผกไปแค่ อย่างใด... แม่ชอบที่มันดูเป็นคน ไทยๆ มีอยู่อย่างหนึ่งทีแม่ไม่เข้าใจ ทำไมมีนจึงผูกพันกับถิ่นที่แม่ไม่ รู้จักญาติของตัวเองเลยแม้แต่สักคน บอกแม่ได้ไหม.. เพราะเหตุใดมีนจึง รักประเทศไทย” ฉันส่ายหน้า “หนูก็ไม่ทราบ เพียงพอแล้วสำหรับการได้อยู่พร้อม ของพ่อได้เป็นอย่างดี พ่อกับแม่ต้อง รู้แค่ว่าใจมันรักและหนูจะต้องกลับ หน้าพร้อมตากับครอบครัว แดดก็ เดินทางไปๆ มาๆ ระหว่างสอง ไปอยู่ประเทศไทยให้ได้ เราไปด้วย ไม่มีค่าพูดอื่นใดที่จะเหนี่ยวรั้งลูก ประเทศบ่อยๆ แม่ได้คลอดลูกคนโต กันนะคะ” กัลยาณมิตร 600 จนวาคม ๒๕๓๘