ตำนานคอกช้างเผือก : หน้า 84/130

ตามลักขณ์เที่ยว โดย : ล่าขตา ศกุนะสิณ์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๙ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ ‘ม:ก:โท' และตำนานคอกช้างเผือก (ต่อจากฉบับที่แล้ว) เมื่อเด็กๆ เราอ่านนิทาน เขาจึงเขียนว่าได้รับ พระราชทานนามว่า “พระเจ้าฟ้ารั่ว” คงขี้เกียจ ในที่สุดทั้งคู่ก็ลักลอบได้กัน แล้วมะกะโท บอกชื่อจริง แล้วมานั่งแปลให้เราฟัง หรือไม่ก็ ก็พาหนีไปยังเมาะตะมะ โดยทิ้งสาล้น อยากให้เราว่าชื่อได้ง่ายๆ ก็ได้นะเบญจ์ อ้อ... ขอโทษพระร่วงเจ้า แล้วบอกว่าจะไปตั้งตัว ได้ น้ายังบอกว่า พวกมอญเมาะตะมะมักเอ่ยนาม เป็นใหญ่เมื่อไรจะกลับมาสวามิภักดิ์ ในที่สุด มะกะโทเมื่อเป็นกษัตริย์ว่า พระเจ้าวาโรตะละ มะกะโทก็สามารถตั้งตัวเป็นกษัตริย์ได้ ได้ส่ง ไตเจิญภะตาน ห้ามถามฉันเด็ดขาดว่าแปล เครื่องราชบรรณาการมายังสุโขทัย และขอพระ ว่ากระไร ก็ฉันไม่ใช่มอญนี่! อย่างไรก็ตาม ราชทานนามจากพระร่วงเจ้าด้วย กษัตริย์สุโขทัย ถือว่าเป็นปฐมกษัตริย์มอญแห่งเมาะตะมะแหละ ได้พระราชทานนามว่า “พระเจ้าวาริหู” แปลว่า จะ “ฟ้ารั่ว” จะ จึงมักเรียกมะกะโทว่า "พระเจ้า ฟ้ารั่ว, ไงล่ะ แล้วทำไมจึงว่าฟ้ารั่วละ เบญจ์ มั้ย คงไม่รู้เหมือนฉันนั่นแหละ น้าน้อยบอกว่า ในหนังสือราชาธิราชกล่าวว่า สมเด็จพระร่วง เอาละ ขอย้อนถึงที่มาของ “คอกช้าง เผือก” ดีกว่า เดี๋ยวเบญจ์ไม่ได้รู้เรื่องสักทีว่า อยู่ดีๆ ทำไมจึงมีคอกช้างเผือกริมแม่น้ำเมย ตามตำนานที่น้าน้อยเล่านะว่า เกิดมี เจ้ากล่าวสรรเสริญบารมีมะกะโทว่า มีบุญดุจ ช้างป่ามาสมจรด้วยนางช้างดำแห่งเมืองสุโขทัย หนึ่งว่ารั่วตกลงมาจากฟ้าจะ ด้วยเหตุนี้เอง ตกลูกเป็นช้างเผือกเพศผู้จะ กัลยาณมิตร/??\ 27 ธันวาคม ๒๕๓๔ นัยว่าผิวขาว