ภัยจากสังขาร : หน้า 27/118

เป็นความจริงแท้เราพูดกันอยู่หยกๆ พอขาดค่าาเราอาจจะตาย เพราะ โรคภัยอันตรายล้อมอยู่รอบข้าง ไม่ รู้ว่ามันจะปรากฏขึ้นขณะใด ๔.ภยตูปัฏฐานญาณ คำนึง ให้เห็นว่า สังขารร่างกายเป็นภัย เสมือนสัตว์ดุร้ายไม่น่าจะเข้าใกล้ ซึ่ง หมายความว่าไม่ควรจะหลงนิยมชม ชิน อันจะดูดดึงให้ใจเราหมกมุ่น เป็นเหตุให้ติดอยู่ในภพ ๕.อาทีนวญาณ นี่เป็นอีกแง่ หนึ่งให้คำนึงถึงโทษแห่งสังขารว่า ล้าเรามีอุปทานยึดมั่นอยู่ว่าเป็นตัว เป็นตนของเราแล้ว มันจะให้ทุกข์ โทษ ดังกล่าวในประการที่ ๔ นั้น ดุจเดียวกัน ๖.นิพพิทาญาณ เมื่อ พิจารณาเห็นความเป็นไปแห่งสังขาร ดังกล่าวมาใน ๑-๒-๓-®-* นั่นแล้ว ก็ให้เกิดปรีชาคิดเมื่อหน่ายสังขาร เป็นกำลัง ไม่อยากได้ใครดีแล้ว ๗.มุญจิตุกัมยตาญาณ ถึง ขั้นนี้ก็ใส่ใจที่จะให้พ้นเสียจากสังขาร คือไม่อยากมีสังขาร แต่ไม่ได้หมาย ความว่าจะให้ทำลายสังขารเลียโดย ประการ คือ ติดต่อกันไป ๑.สัมมสนญาณ พิจารณา ย่นย่อนามรูป คือ ความเห็นตาม เป็นจริงของนามรูปนั้นๆ ๒.อุทยัพพยญาณ คำนึงถึง รังแต่จะแตกดับอย่างเดียว และก็ กาย ดังอุทาหรณ์ เรียกฟองน้ำตั้งที่ ความเกิดความดับของสังขารร่าง จะแตกดับอยู่รอมร่อแล้ว ประหนึ่ง กล่าวมาข้างต้น คือเห็นเกิดดับๆๆๆ เรือนที่ปลูกอยู่ริมตลิ่ง ทั้งตัวเรือนก็ เซซวนจวนจะพังอยู่แล้วด้วย ซง ที่ถูกทาง ๔.ปฏิสังขาญาณ คิดคำนึง หาทางพ้นต่อไป แต่หาทางออกทาง พันไม่ได้เพราะมันได้เกิดมาเป็น สังขารเลียแล้ว ผะอืดผะอมอย่างนี้ เรียกว่า กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ๓.ภังคานุปัสสนาญาณ คำนึง ถึงแต่ความดับอย่างเดียว ให้เห็น ว่าสังขารร่างกายที่เกิดมาแล้วนี้มัน ความโง่ ๆ เช่น ฆ่าตัวตายให้ดำเนิน การที่จะคิดพ้นจากสังขารโดยอุบาย มกราคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร