เรื่องของ “คู่กรรม” : หน้า 93/118

เรื่องของ “คู่กรรม” ถ่วงน้ำ ความจริงแล้ว การที่คนเราจะ ได้เป็นสามี ภริยา กันนั้น เกิดจาก สาเหตุ ๒ ประการ คือ ค.เกิดจากการร่วมบุญกันมาใน ขาติก่อน ๒.เกิดจากการอนุเคราะห์ สง เคราะห์ เกื้อกูลกันในปัจจุบัน แต่จะเป็นกรณีใดก็ตาม ล้วน แต่เป็นเหตุน่า มาซึ่งความทุกข์ใน ภายหลัง ซึ่งอาจจะเกิดจากศีลไม่ เสมอกัน หรือหิฎฐิไม่เสมอกัน เพราะในชีวิตการครองเรือนนั้น หนีไม่พ้นความทุกข์ ดังนั้นจึงกล่าว ได้ว่า ชีวิตของการครองเรือนเป็น ในฐานะของนักสร้างบารมี เราย่อมไม่ต้องการ เป็นคู่กรรม ไม่ว่าจะเป็นกรรมดี หรือกรรมชั่วก็ตาม เพราะ การทำอะไรเพียงคู่เดียว พลังย่อมไม่มากพอ เพราะฉะนั้น พระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง (พระสุธรรมยานเถร และ พวกเรารักในการสร้างบารมีเป็นหมู่คณะ ย่อมเกิดจากความผูกพันกันมาแต่ชาติก่อน เช่น มีบุญ กุศลที่ใกล้เคียงกัน หรือมีการอธิษฐานให้มาเกิดร่วมกัน ดังนั้น จึงเป็นสิ่งสำคัญที่เราจะต้องเร่งสร้างความดี เพื่อจะได้พบ ญาติมิตรที่ดี มีศีล มีทิฏฐิหรือความเห็นความคิดที่ใกล้เคียง กัน อีกประการคือ ต้องอธิษฐานให้เป็น อย่าไปอธิษฐาน สุ่มสี่สุ่มห้า เพราะการอธิษฐานแต่ละครั้งต้องอาศัยกำลัง พระภาวนาวิริยคุณ) และคุณยายอาจารย์จันทร์ จึงย้ำให้ บุญในตัวเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งอย่าได้ไปเผลออธิษฐาน กับใครว่า ขอให้ได้เกิดเป็นคู่ ได้อยู่ด้วยกัน เพราะหาก ดังนั้น หากไม่ต้องการเป็น “คู่กรรม” แล้ว จึงเร่ง อธิษฐานไปแล้ว หากท่า ความติไม่เท่ากัน ก็จะสร้างปัญหา ตั้งใจสั่งสมความดีทุกรูปแบบ ทั้งท่า ทาน รักษาศีล เจริญ เช่นเรื่องในธรรมบทที่กล่าวถึง ชายหญิงคู่หนึ่งได้อธิษฐาน ภาวนา และหมั่นอธิษฐานให้ได้ติดตามพระเดชพระคุณ ให้อยู่ด้วยกันทุกภพทุกชาติ ปรากฏว่าฝ่ายหญิงตั้งใจทำ หลวงพ่อ และคุณยายไปในการสร้างบารมี ให้ได้รื้อสัตว์ ความติเลยเกิดเป็นมนุษย์ ส่วนผู้ชายไม่ตั้งใจทำความดี ขนสัตว์ เข้าสู่พระนิพพานไปให้หมด และที่สำคัญ คือให้ กินเหล้าเมายาเลยตกนรก เมื่อมาเกิดก็เกิดเป็นสุนัข แต่ ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย จนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม ด้วยอำนาจค่าอธิษฐานได้มาเกิดเป็นสุนัขในบ้านของหญิง ซึ่ง เป็นภริยาในชาติก่อนโน้น แล้วก็เฝ้าตามตลอดเวลา จน หญิงนั้นถูกเพื่อนบ้านล้อ เกิดความอับอาย เลยจับสุนัข มกราคม ๒๕๓๙ 0 กัลยาณมิตร