การสอนธรรมของกัณหฤาษี : หน้า 86/118

ความคับแค้นมาก เพราะฉะนั้นข้าพระองค์จึงไม่ ขอบใจความโกรธ “วาจาของผู้ประกอบด้วยโทสะ เป็นวาจา หยาบคาย ถัดจากนั้นก็เกิดปรามาส ถูกต้องกัน ต่อจากนั้นก็ชกต่อยกันด้วยมือ ต่อไปก็จับท่อนไม้ เข้าทุบกัน จนถึงจับศัสตรา เข้าฟันแทงกันเป็นที่สุด โทสะเกิดแต่ความโกรธ เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์ จึงไม่ขอบใจโทสะ” “ความโลภก่อให้เกิดอาการหยาบ เป็น เหตุให้เที่ยวปล้น ๆ เอาสิ่งของเขา แสดงของ ปลอมเปลี่ยนเอาของคนอื่น ประกอบอุบายล่อลวง บาปกรรมทั้งหลายนี้มีอยู่ในโลกธรรม เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่ขอบใจความโลภ” กัณหฤๅษีจึงกล่าวว่า “ข้าแต่ท้าวสักกะ ผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง ถ้าจะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์ ขอใจหรือ ร่างกายของข้าพระองค์ อย่าเข้าไปกระทบกระทั่ง ใครๆ ในกาลไหนๆ เลย ขอได้ทรงโปรดประทาน พรนี้เถิด" หลานๆ คะ พรทั้ง 6 ข้อ ที่กัณหฤๅษีขอ ต่อท้าวสักกะนั้น เป็นพรที่ประเสริฐมากเลยนะคะ ข้อแรก อย่าให้มีความโกรธนั้น หลานๆ ต้องนึก ความอดทนนะคะ ทนต่อค่า พูดจาถากถางของผู้ อื่น นึกสงสารและแผ่เมตตาให้เขา แล้วอธิษฐาน ว่า ขออย่าให้เราเป็นอย่างนั้น การพูดจาก็เหมือน ถันเวลาที่เรารู้สิกโกรธ เราพยายามเก็บความโกรธ "กิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งหลาย เป็นเรื่อง นั้นไว้ภายใน เพราะถ้าเราพูดออกมาในขณะนั้น สําเร็จได้ด้วยใจ ถูกลิเน่หาผูกมัดเข้าอีกด้วยแล้ว แล้ว จะเป็นผลเสียกับเราอย่างมาก บางครั้งเรา ล้านอนเนื่องอยู่เป็นอันมาก มักทำให้บุคคลเดือด คิดได้ทีหลังว่าไม่น่าพูดเลย อย่าลืมว่า คำพูดที่ ร้อนยิ่งนัก เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงไม่ขอบใจสิเน- พูดออกไปแล้ว จะลบกลางอากาศไม่ได้นะคะ หา” ท้าวสักกะจึงตรัสว่า “ข้าแต่พราหมณ์ ค่านั้นท่านกล่าวดีแล้ว เป็นสุภาษิตอันสมควร ข้าพเจ้าจะให้พรแก่ท่าน ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด” หลานๆ คะ เวลาเห็นของๆ ใคร เราอย่าไปโลภ อยากได้ของ ๆ คนอื่น จงพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ ข้อสุดท้ายหลานๆ ต้องมีความยุติธรรมกับทุกคน นะคะ เพราะล้าเราไม่เอาความยุติธรรมเป็นหลัก แล้วเราจะตัดสินหรือช่วยเหลือคนอื่นด้วยความ “ข้าแต่ท้าวสักกะ ผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง ลำเอียง เลือกช่วยเหลือแต่คนที่เรารัก และคนที่ ล้าจะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์ ขออาพาธ เราคุ้นเคยค่ะ ทั้งหลายอันเป็นของร้ายแรง ซึ่งจะทำอันตรายแก่ ป้าน้อยขอมอบพรทั้งหมดนี้ ให้กับหลาน ๆ ตบะกรรมได้ อย่าพึ่งเกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์ผู้อยู่ใน เป็นของขวัญปีใหม่นี้ ฉบับนี้ตรงกับปีใหม่พอดี ปา ซึ่งอยู่แต่ผู้เดียวเป็นนิตย์" เริ่มต้นเลยนะคะ เริ่มจากตัวของเราก่อน แล้วเรา ท้าวสักกะได้ทรงสดับดังนั้น จึงดำริว่า ค่อยสอนคนอื่น เราจะได้เป็นตัวอย่างที่ดีของ กัณหบัณฑิตเมื่อจะรับพรก็ไม่รับพรที่มีเครื่องล่อใจ ชาวโลก ป้าน้อยก็จะเริ่มเหมือนกัน เราเริ่มพร้อมๆ รับแต่พรที่อาศัยตบะธรรมเท่านั้น จึงตรัสว่า “ดูก่อนท่านพราหมณ์ ค่านั้นท่านกล่าว แล้ว เป็นสุภาษิตอันสมควร ข้าพเจ้าจะให้พรแก่ ท่าน ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด” กันเลยนะคะ พบกันใหม่ฉบับหน้า กัลยาณมิตร /บั Gi มกราคม ๒๕๓๙