การสนทนาเกี่ยวกับหอนาฬิกาและโรคภัย : หน้า 107/118

11 10 970 1 9 8 765 3 4 10 9 8 7 10 1 0 5 B ชุ่มชื่น อากาศเริ่มดีขึ้น สะอาดพอ ที่จะเต็มใจสูดเข้าปอดได้บ้าง “คุณว่ามีอะไรจะปรึกษา” นิดาเริ่มเรือง “ก็เรื่องเดิมๆ แหละ หอ นาฬิกา คุณคิดว่าบ้ามั้ย ที่ผมเซา คิดถึงเรื่องนี้มาหลายปีดีดัก” “เล่าให้ฟังก่อนเถอะ จะ พยายามไม่คิดอย่างนั้น” นิดาพูด ล้อๆ ผสานเล่าเหตุการณ์ที่เขาเข้า ไปในหอนาฬิกา และความคิดเกี่ยว กับเรื่องนี้ให้นิดาฟัง “ฉันเห็นด้วยกับคุณนะ นา ฬิกาเหมือนสัญญาณเตือนภัย คน ส่วนใหญ่ไม่มีใครสนใจ ไม่เฉลียว สักคนเริ่มเข้าใจ เขายื่นนามบัตรที่ คุมการแพร่กระจายของโรค และ จดบทกลอนให้นิดาอ่าน “ฉันคิดว่า ฉันมีค่า ตอบให้ ปัญหาต่างๆ ได้เป็นอย่างดี” “อือมี” ผสานพยักหน้ารับ คุณนะ สำหรับเรื่องนี้” นิตาพูด อย่างเห็นด้วย พร้อมกับโบกนามบัตรไปมา “โรคโหด คุณคิดเหมือนผม มั้ย? ว่ามันหมายถึงโรคร้ายที่กำลัง ระบาดอยู่ในขณะนี้ มหันตภัยที่ไม่ มียารักษา นิดาต่อ " “แต่ป้องกันได้ด้วย สีล “ศีล!” ผสานทวนค่า " “ใช่ ถ้าขาวเมืองตั้งใจรักษา ศีล ศีลจะทําให้กาย วาจาของเรา ปกติ ศีล แปลว่าปกติ ปกติคือไม่ ใจสักนิดว่าบรรพบุรุษตั้งใจจะเตือน เบียดเบียนใคร ไม่ฆ่า ไม่รัก ไม่ผิด อะไร” ลูกผิดเมียใคร ไม่พูดปด ไม่ดื่มของ “นั่นสิ”ผสานรู้สึกดีใจที่มีใคร มันเมา ดูสิ ทั้งหมดจะเป็นตัวควบ “แล้ว “บัว” ที่กล่าวถึง คุณ คิดว่าหมายถึงอะไร? จะหมายถึงยา รักษาโรคที่ท่า จากดอกบัวรึเปล่า?” ผสานถามตอ “ไม่ใช่หรอก ฉันคิดว่า บัว หมายถึง บุณฑริกคาม” ผสานหัวเราะ เสียงดังอย่าง ไม่เกรงใจเพื่อนเก่า “หัวเราะอะไร ฉันพูดอะไร ให้ท่าเหรอ” นิดาถาม “คุณลากความรึเปล่า อยู่ ระเริงนครดีๆ ไงลากไปบุณฑริก- คามได้” "คุณดูนี่สิ "บัวคามทั่วเขต กัลยาณมิตร Com มกราคม 10๕๓๙