ข้อความต้นฉบับในหน้า
|
แมวหนอคาสดา
ตรัสบอกเลนก
ให้อารามา
ปีขาทันที
มโหลถทารก
ยกข้อคดี
จึงเอาหม้อใหม่
มาใส่ด้วยดี
ท่านผูกปริคนๆ
แม้มาทุกที
แม้วเจ้าพันปี
ให้อาน้ำมา
รับมาหรื
เกิดกุาอันใด
ไม่เอาอัคคิ
เสนกอาจารย์
เอาดวงมณี
ส่องแสงสุริยา
ทูลขิตโองการ
ฝานพัาภพไตร
บังเกิดเป็นไฟ
ดั้งใจปรารถนา
ขอลองอีกก่อน
อย่าร้อนพระทัย
เอาใบไม้มา
ต่างพ้นทันใจ
หม่อมอันคิดไว้
เลิศล้ำหนักหนา
ปราคจากหญิงชาย
ให้ลงราชลาลัน
ชาวบ้านทั้งหลาย
ได้คนกะเทย
แม้วเจ้าจึงให้
รีบสนด้นไป
ไปถึงชาวบ้าน
ประจิมทิศา
ชมเชยดีใจ
ว่าพระภูเบศ
นเรคราชา
น
หุงข้าวสมพลัน
เคยเล่นชิงช้า
ลืมมาทุกปี
สําเร็จโดยหมาย
ให้ชาวคามา
จึงให้อาด้าย
ผูกคอหม้อพลัน
นั่นพวนทรายมา
อย่าขาด้วยดี
กะเทยนั้นไซร้
ให้อาไม่พลัน
พวนทรายสํารับ
ขาดยับไม่ดี
อุตส่าห์กันดั้น
โดยตรอกซอกมา
ชาวคามวาลี
ท่าดีมาถวาย
ครั้นถึงวังใน
ม้าพันปีได้
กะเทยนั้นไซร้
ทูลไท้ราชา
จะให้ปรับไหม
โดยในกิปราย
st
ดามความหนหลัง
ทดงสอนมา
อำมาตย์จงไป
ส่งให้โดยหมาย
แก่พระราชา
วิเทห์จอมธรรม
ชาวบ้านทั้งหลาย
รู้ในอาการ
ท้าวเธอพังอรรถ
ชาวบ้านนั้นไซร้
ทรงพระโลมบัส
ตรัสถามไม่พลัน
ชวนกันรับไว้
ตกใจลนลาน
ความนี้ใครคิด
ประดิษฐ์กพัน
แม้วจึงเอาไม่
ส่งให้กุมาร
คนที่ใช้นั้น
ทูลพระภูวไ
วไนย
อุกท่านนายบ้าน
ลีริวัฒนเศรษฐี
ว่าเจ้ามโหสถ
ทรงธรรมบัณฑิต
เลิศล้ำาปรากฎ
บัญญาว่องไว
เจ้ารำพึงคิด
รู้โดยคดี
ใช้ให้ข้าบาท
มาทูลท้าวไท
จึงตอบสาลันตรา
ปีช้าทันที
โดยให้สามันไม่
เสร็จสิ้นทุกประการ
ให้คนที่ดี
อันบีบัญญา
วิทห์ราชา
ได้สองสามคน
ทรงพังปริศนา
ปรากฏปรีชาญาณ
ให้ไม่บัดดล
ตามด้นปริศนา
รู้ว่ายงยิ่ง
ทุกตั้งทุกประการ
จงเร่งเข้าไป
ทูลไท้ราชา
ท้าวเธอขึ่นบาน
ปิยมยินดี
ให้ทราบมาทา
ผ่านพ้าภพไตร
กัลยาณมิตร ๘๘
มกราคม ๒๕๓๙