การศึกษาวิชชาธรรมกาย : หน้า 79/118

ซ้ำคดวงใจลูกที่พัแม่ม” ที่ชุคในโอ0 อยากศึกษาวิชชา รรมกาย จนรู้แจ้งแทงตลอด เพราะ เป็นวิชชาที่สามารถดับทุกข์ ได้ เป็นวิชชาที่มุ่งไปสู่การ ดับทุกข์สิ้นเชิง หลับบ้าง สูงบ้าง แต่บางช่วง รู้สึกสบาย บางทีก็ไม่รู้จะ หยุดใจยังไงถึงจะพอดี พอลุง นุ่นก็ภาวนา สัมมา อะระหัง แต่เหมือนทําให้เครียดไป และความคิดมักจะลอยไปใน สมองศลอดเวลา ปกติเป็นยังงี้อยู่แล้ว คือชอบคิดอยู่ ตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ บางทีเลยเหมือนเป็นคน คิดมากไปเลย แต่ก็พยายามคิดน้อยๆ ค่ะ เมื่อนั่งสมาธิเสร็จแล้ว ก็ขี่จักรยานกลับมาทาน อาหารกลางวันจนถึงเที่ยง และพักไปเรื่อยๆ ถึงบ่าย ตง นาที นุ่นพยายามดื่มนมเยอะๆ จะได้สูงๆ นั่นอยากสูงถึง ๑๙๐ ช.ม. ค่ะ แล้วก็อาบน้ำ ซักผ้า พอถึงรอบกลางคืนก็ สวดมนต์ นั่งสมาธิถึง ๓ ทุ่ม พอกลับมาก็มาปฏิญาณตน และรายการจับดีรอบดึก ธ ทุ่มจึงนอน นุ่นชอบที่ได้ฟิก ฝนตนเอง แล้วก็สร้างบารมีเพื่อสั่งสมบุญไปเรื่อยๆ จะได้ เป็นคนที่มีคุณภาพไงคะ ไม่ใช่ใช้ชีวิตแบบคอนเด็กก็เรียน ไปเรี่อยๆ จนอิงวัยรุ่นก็เที่ยว หอเป็นผู้ใหญ่ก็ทางาน มี ครอบครัว มีลูก พอวัยชรา มีลูกมีหลาน นั่งรำลึกถึงอดีต แล้วก็คายไป หมด! ชีวิต ล้าถามตัวเองตอนแก่ว่า ทั้งชีวิต เราได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง นั่นคงไม่อยากฟังค่า ตอบ เมื่อก่อนนั้นเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่เป็นชีวิตนักศึกษา แล้วแก่ตัวลงก็มีครอบครัว และมานั่งนึกถึงชีวิตในมหา วิทยาลัย พอนุ่นอ่านจนจบแล้วรู้สึกเศร้า ตอนนั้นนุ่นไม่รู้ว่า อ่านแล้วทำไมถึงเศร้า แต่คงเป็นเพราะส่วนหนึ่งเริ่มกลัว มกราคม ๒๕๓๙ ความแก่ด้วย นั่นรู้ว่า คนเราต้องเกิด แก่ เจ็บ และตาย แต่ไม่เคยนึกถึงตัวเองตอนจะแก่เลย นึกแต่ว่า เรายังเด็ก โตขึ้นมาอีกก็เป็นวัยรุ่น ก็แค่นั้น ไม่ได้คิดว่า แก่แล้วจะ เป็นยังไง พออ่านแล้วถึงเศร้า นั่นจึงอยากใช้ชีวิตแบบไม่ ต้องนั่งเสียดายภายหลัง จึงพยายามอดทนทุก ๆ อย่าง เพื่อให้อยู่แบบนี้ตลอดไป นุ่นอยากศึกษาวิชชา รรมกายจนรู้แจ้งแห่งดลอด เพราะเป็นวิชชาที่สามารถติบทุกข์ได้ เป็นวิชชาที่มุ่งไปสู่ การดับทุกข์สิ้นเชิง ทางโลกก็ดับทุกข์ได้บางอย่าง เช่น ความหิว ความอยากในของต่างๆ แต่พอสมอยากก็หาย ทุกข์ แต่ก็จะทุกข์ต่อไปอีก เพราะความอยากมันไม่มีที่ สิ้นสุด อยู่ทางโลกก็อยู่แบบให้เพลินๆ ไปเรื่อยๆ ไม่เหมือน วิชชาธรรมกายที่เป็นที่พึ่ง ทำให้เราไม่หวาดหวั่น ไม่หวาด กลัวต่อทุกๆ สิ่ง และท่าให้มีความสุขด้วย นุ่นรักวิชชา ธรรมกาย เพราะรู้ว่าเป็นของจริง ไม่ใช่สิ่งที่หลอกและ สวงให้มัวเมา นุ่นอยากศึกษามาก แต่ตอนนี้ยังหยุดใจ ไม่ค่อยได้สักที บางครั้งจึงท้อบ้าง แต่ยังไม่ถอยค่ะ จะ พยายามไปเรื่อยๆ ถ้านั้นได้พยายามเต็มที่แล้ว แต่ไม่ได้ ผล นั่นคงไม่เสียใจมากนัก แต่คงเสียดายหลายๆ อย่าง นุ่นจะทำให้ดีที่สุดค่ะ นุ่นจะตั้งใจประพฤติตนดี ให้ใจบริ สุทธิ์ ก็กำลังรักษาศีลให้บริสุทธิ์ และก็ให้ทาน บางครั้ง นั่นก็เห็นแก่ตนเองมากกว่าผู้อื่น จึงพยายามเห็นแก่ผู้อื่น มากกว่าตนเอง ถ้าเรารักทุกๆ คน ทุกๆ คนก็จะรักเรา นุ่นคิดอย่างนี้ค่ะ นุ่นต้องการให้ทุกคนรักกันมากๆ ไม่เห็น แก่ตัว ไม่เอาตัวเป็นใหญ่ ไม่ใช่ประเภทฉันทำอะไรถูก เสมอ ใครมีความคิดคนละแบบก็จะโดนเกลียด ไม่พูดสิ่ง ที่ทำร้ายจิตใจผู้อื่น ไม่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกกดดัน เพราะวันหนึ่ง ล้าทนไม่ไหว เขาอาจจะระเบิดการกระทำ และค่า พูดขึ้น มาได้ ถ้าถึงตอนนั้นคงยากที่จะสานสัมพันธไมตรี เหมือน แล้วที่แตกแล้ว นำมาต่อใหม่อย่างไรก็ไม่เป็นเนื้อเดียวกัน แหม! นั่นเขียนเหมือนยายแก่รึเปล่าเนี่ย(ซีเรียสเชียว) เขียนแบบเด็กๆ ต่อดีกว่า ตอนนี้ เอ้อ! ไม่ใช่สิ ผ่านมาแล้ว คือมีการเล่นบัดดี้ เป็นเวลาสัปดาห์เศษๆ ได้ แต่เล่นจบไป แลวนะคะ บัดดี้มีวิธีเล่นดังนี้ค่ะ วิธีเล่นดังนี้ค่ะ (จะสาธยายให้ฟัง) ขั้นแรก @ กัลยาณมิตร