การสนทนาระหว่างพระกุมารกัสสปะและพระยาปายาสิ : หน้า 95/118

“ข้าแต่ท่านกุมารกัสสปะ ปากรับค่าเป็นอย่างดี แต่เมื่อตาย ข้าพเจ้าเชื่อว่าโลกหน้าไม่มี สัตว์ที่ ไปแล้วก็ไม่เห็นมีใครกลับมาบอก เกิดขึ้นเองแล้วโตทันทีไม่มี ผลของ กรรมดีกรรมชั่วไม่มี เพราะมีเหตุว่า ข้าพเจ้าเลย หรือแม้แต่จะส่งผู้แทน มาบอกก็ไม่มีเลย เหตุนี้แหละท่าน พวกราชบุรุษก็ท่าตามค่า สั่งของท่าน ทุกประการ แต่ก่อนที่โจรจะถูกฆ่า นั้น เขาก็ได้ขอร้องอ้อนวอนเพชฌ ฆาตว่า จะขอกลับไปบอกอำลาญาติ มิตรอำมาตย์ ญาติสาโลหิตของ กุมารกัสสปะท่าให้ข้าพเจ้าเชื่อว่า ข้าพเจ้าที่ท่าปาณาติบาตคือฆ่าสัตว์ โลกอื่นไม่มี สัตว์ที่เกิดเองแล้วโต มิตรที่บ้าน เรียบร้อยแล้วจะกลับ มาให้ประหาร เพชฌฆาตจะอนุญาต อทินนาทาน คือลักทรัพย์ กาเมร ทันทีไม่มี ผลของการท่าดีท่าชั่วไม่ ให้โจรนั้นกลับไปหรือว่าตัดศีรษะ สุมิจฉาจาร คือผิดลูกเมียผู้อื่น พูด มี ม” เสีย” เท็จ พูดส่อเสียด พูดหยาบคาย “เจริญพร ถ้าเป็นเช่นนี้ คิดปองร้ายผู้อื่น มีความเห็นผิด พูดเหลวไหล โลภอยากได้ของผู้อื่น อาตมาจะถามค่าถามและขอให้ท่าน ตอบตามความเห็นของท่านก็แล้วกัน เวลาคนเหล่านั้นเจ็บหนักเห็นว่าจะ เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อพวกราชบุรุษจับ ต้องตายแน่ ข้าพเจ้าจึงไปสั่งว่า โจรผู้ร้ายมาถวายท่าน ขอให้ท่าน พวกสมณพราหมณ์ย่อมกล่าวสอนว่า ผู้ที่ท่าบาปต่างๆ เมื่อตายแล้วต้อง ไปตกนรก เวลาพวกท่านไปตกนรก แล้วจงกลับมาบอกข้าพเจ้าด้วยว่า ลงโทษ ท่านสั่งให้ราชบุรุษมัดมือ โจรนั้นอย่างแน่นหนา ให้โกนหัวเลีย แล้วน่า ไปตระเวนบกตระเวนน้ำ ตามตรอกซอกซอย คามทางสาม โลกอื่นมีจริง สัตว์เกิดเองแล้วโต แพร่งสี่แพร่งบ้าง เป็นการประจาน ทันทีมีจริง ผลของกรรมดีกรรมชั่ว มิให้ใครเอาเป็นเยี่ยงอย่าง แล้วให้ มีจริง ทุกคนที่ข้าพเจ้าสั่ง ก็ตก น่าไปตัดศีรษะ ทางทิศใต้ของเมือง “ไม่อนุญาตให้กลับไปหรอก ท่านกุมารกัสสปะ” พระยาปายาสิ คอบ "เจริญพร โจรผู้ร้ายนั้นก็เป็น มนุษย์ เพชฌฆาตก็เป็นมนุษย์ ยัง ขอร้องกันไม่ได้ นับประสาอะไรกับ คนที่ท่าบาปไปตกนรกแล้ว แม้จะ ร้องขอต่อนายนิรยบาลสักเพียงใด ก็ไม่สามารถกลับมาบอกท่านยังโลก มนุษย์ได้ ขอให้ท่านโปรดเข้าใจ เสียใหม่เถอะว่าโลกอื่นมีอยู่ สัตว์ เกิดเองแล้วโตทันทีมีอยู่ ผลของ มกราคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร