การพิจารณาสังขาร : หน้า 28/118

สำรอกไม่ไหว ต่อไปก็ถึง ๗.สังขารุเปกขาญาณ วางใจ เป็นกลางไว้ เท่ากับว่าเมื่อกลืนไม่ ดวยตาธรรมกาย รู้ชัดด้วยญาณ ธรรมกาย จึงเป็นวิปัสสนาวิชชา แต่ ละอย่างๆ ที่กล่าวมาใน ๑๐ ข้อนี้ ข้อนี้ เข้า คายไม่ออกแล้วก็อมเฉยไว้ก่อน เป็นอาการหรืออารมณ์ของวิปัสสนา ต่อจากนี้จะมีญาณอีกอันหนึ่งเกิดขึ้น คือ @..อนุโลมญาณ คำนึงผ่อน ให้เป็นไปตามความที่เป็นจริงของมัน นี่เป็นมัชฌิมาปฏิปทา เดินสายกลาง หันเข้าทาอริยสัจ ธ. โดยวิธีดังที่ บรรยายมาข้างต้นว่าโดยรวบรัดตัด ที่จะพยุงจิตให้ข้ามขึ้นจากโลกีย์ไปสู่ ภูมิโลกุตระ คำว่าสังขารร่างกายใน ที่นี้หมายถึงนามรูปนั่นเองที่เรียกว่า นามรูปนั้นได้แก่ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ๕ อย่างนี้รวมกัน ย่นย่อลงเรียกว่านามรูป ธรรมดา จะนึกให้เป็นอย่างไรก็เป็น ไปตามนึก ดังเมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จ จากดาวดึงส์นึกจะให้เทวดา มนุษย์ เห็นกัน เทวดาก็มองเห็นมนุษย์ๆ ก็มองเห็นเทวดา ซึ่งมีปรากฏในเท โวโรหนสูตรนั้น เพราะมีธรรมกายๆ นึกอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น อิทธิวิธี แปลว่า แสดงฤทธิ์ ให้ปรากฏได้ต่างๆดังเช่นเนรมิตจักร เนรมิตพระกายและเนรมิตปราสาท มโนมยิทธิ แปลว่า ฤทธิ์ทาง ราชฐานในครั้งทรงทรมานพระเจ้า ความก็ทันเข้าหาหลักธรรมกายนั่น ใจ ใครบำเพ็ญได้ถึงที่ย่อมท่าได้ ชมภูบดี จนพระเจ้าชมภูบดีหมด เอง พิจารณาเห็นแจ้งชัดอริยสัจ ธ ธ. คือท่าให้ใจมีฤทธานุภาพผิดไปจาก ทิฏฐิมานะ แล้วจึงทรงแสดงธรรม กัลยาณมิตร .......... ๒๔ ... 27 มกราคม ๒๕๓๙