การเตรียมเสบียงสำหรับการเดินทาง : หน้า 29/132

66 เสบียงที่ท่านไก้เตรียมนั้นก็ต้ มูญ แ^าญเป็นสิ่งเดียวเท่านั้น ติ่งะป๋านายตวามสุยตามผีบายให้แก่ตนเดินทางไปสู่ปรโลกได้” นกปากน เสาเปนไม่มี " ปฐมวัยผ่านไปสู่ลำดับมัชฌิมวัย เตรียมเสบียงสา หรับกินใช้กลาง อันจุดหมายปลายทางของชีวิตนั้น ทางและตอนที่ถึงปลายทางแล้ว ก็คือมรณะหรือความตายนั่นเอง เสบียงที่ท่านให้เตรียมนั้นก็คือบุญ หลังจากมรณะก็เป็นเรื่องของการ เพราะบุญเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะ อำนวยความสุขความสบายให้แก่ เดินทางอย่ในปรโลกต่อไป อันมรณะนี้ดูออกจะน่ากลัวอยู่ คนที่เดินทางไปสู่ปรโลกได้ นอก มาก ผู้คนทั่วไปไม่อยากจะพบเจอ จากนี้แล้วเป็นไม่มี ทรัพย์สมบัติ ลูก นักแม้ชื่อก็ไม่อยากจะได้ยินเสียแล้ว เต้า คนที่รัก ยศศักดิ์ต่างๆ ที่มีอยู่ แต่จะต้องการหรือไม่ต้องการก็ต้อง ไม่อาจช่วยเหลือหรือติดตามไปได้ เดินทางไปหาและต้องพบแน่นอน เลย อย่างดีก็มาลงกันแค่ประตูเตา ไม่มีใครหลีกหนีไปได้เลยแม้แต่คน เผาเท่านั้นเอง เดียว เพราะฉะนั้นเมื่อจะต้องพบ การที่ยังปล่อยให้วัยล่วงเลยไป กันแล้ว เพื่อจะได้ไม่ต้องกลัวกันมาก เปล่าๆ แม้จะอยู่ในวัยที่แก่แล้ว โดย ท่านจึงแนะนำ ให้คนเราทำความคุ้น เคยกับมรณะเลียด้วย การนึกถึง บ่อยๆ ซึ่งเรียกว่า มรณสติ ซึ่งหมาย ถึงให้นึกถึงมรณะเป็นประจำ จนมี ไม่เตรียมสะสมเสบียงคือบุญกุศล ไว้บ้าง หรือคิดว่าเมื่อตายไปแล้ว ลูกหลานเขาคงทำไปให้เอง นับว่า ประมาทยิ่งแล้ว สะสมบุญไว้ด้วยตน ความรู้สึกว่าเหมือนคนกันเองที่พบ เองเรื่อยไป นั่นแหละเป็นดีที่สุด หน้ากันบ่อยๆ ก็หายกลัวกันไป และถูกต้องที่สุด การหวังน้ำบ่อ อนึ่ง ก่อนที่จะไปพบกับมรณะ หน้านั้น โบราณเขาสอนกันนักว่า นั้น เพื่อความไม่ประมาท ท่าน ไม่ควรประพฤติ เพราะมีแต่จะทำ แนะนำ ให้เตรียมเสบียงให้พร้อม ให้ผิดหวังอย่างเดียว 0 เข้าไว้ เหมือนคนที่เดินทางไกล เมษายน ๒๕๕๑ ๒๗ วารสารกัลยาณมิตร