การทะเลาะของอวัยวะ : หน้า 107/132

มีอยู่วันหนึ่ง อวัยวะทั้งห้าของคนๆ หนึ่ง เกิดทะเลาะกันขึ้น เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา ทะเลาะกันอย่างดุเดือด เริ่มแรก ทั้งหมดต่างรุมว่าตา “แกวันหนึ่งไม่เห็นทำอะไรเลย แต่กลับมีโอกาสได้ชื่นชมวิวทิวทัศน์อันงดงาม ทั้งหลาย ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ" จากนั้นก็หันมาโจมตีหู “แกตลอดทั้งวันอยู่นิ่งๆ ไม่เคลื่อนไหว แต่กลับสามารถได้ยินเสียงอันไพเราะต่างๆ ทำไม พวกฉันถึงไม่มีโอกาสอย่างนี้บ้าง” เสร็จแล้วก็เปลี่ยนเป้าหมาย หันมารุมว่าลิ้น “แกน่ะ นอกจากเวลานอนแล้ว ตลอดวันไม่ใช่กินก็คือดื่มได้ลิ้ม รสชาติอันโอชะประดามีในโลก แต่พวกฉันแม้เพียงสิ่งที่ธรรมดาสามัญที่สุดก็ไม่มีโอกาสได้กิน" ทีรู้สึกได้รับความอยุติธรรมที่สุดคือ มือ มือคิดว่าตัวเองต้องท่างานทั้งวัน มีผลงานมากที่สุด แต่กลับไม่มี โอกาสเสพสุขอะไรเลย แต่ทว่า ขาไม่เห็นด้วยกับมือขาบอกว่า “ถ้าพูดกันจริงๆ แล้ว คุณูปการของฉันมากที่สุด ถ้าฉันไม่พาเดินไป ยังที่ต่างๆ ละก็ มือก็ไม่เห็นจะสามารถทำงานอะไรได้มากมาย” มือฟังคำพูดของขาแล้ว แม้ในใจรู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาพูดดี ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ในที่สุดอดรนทนไม่ไหว คว้ามีดขึ้นมาเล่มหนึ่ง เริ่มด้วยการคลักลูกนัยน์ตาออกมาก่อน อะไรๆ ก็มองไม่เห็นแล้ว สมแค้นไปอย่าง จากนั้นก็เฉือนใบหูลงมา อะไรๆ ก็ไม่ได้ยินแล้ว พอเสร็จก็เฉือนสิ้นออกมาด้วย พูดไม่ได้แล้ว ท้ายสุดก็ตัดขาทิ้งไปด้วย เดินก็ไม่ได้แล้ว ผลสุดท้าย เนื่องจากบาดแผลสาหัสเกินไป คนๆ นั้นจึงถึงแก่ความตาย แน่นอน มือก็ย่อมไม่สามารถมีชีวิต อยู่ได้โดยลำพัง ท่านสาธุชนทั้งหลาย คนทั้งโลกเวลาได้รับความสุขสบายก็มักคิดว่าตนได้รับความสบายน้อยที่สุด แต่พอเราจะ ได้รับความลำบาก ก็มักคิดว่าตนได้รับความลำบากมากที่สุด และมักชอบเอาคนอื่นมาเปรียบเทียบ อยู่กับตน ตลอดเวลา จริงๆ สังคมในโลกไม่ว่าจะในครอบครัว ชุมชน บริษัท ร้านค้า ล้วนมีงานที่ต้องแบ่งหน้าที่กันทั้งนั้น ถ้าทุกคนทํางานหน้าที่เดียวกันหมด สังคมนั้นก็คงอยู่ไม่ได้ งานทุกหน้าที่ล้วนมีความสําคัญทั้งสิ้น O เมษายน ๒๕๔® ๑๐๕ วาวสารกัลยาณมิคว