พระมหาสีลวราช : หน้า 104/132

ในอดีตกาล ณ กรุงพาราณสี พระเจ้าพรหมทัตพระองค์หนึ่งทรงมีพระนามว่า พระมหาสีลวราช พระองค์ทรงมี พระปรีชาสามารถมาก ทรงสำเร็จศิลปศาสตร์ทุกแขนง เมื่อมีพระชันษาเพียง ๑๖ พรรษา พระองค์ทรงมีน้ำ พระหัยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพระเมตตากรุณาตั้งแต่ยังทรงเป็นพระกุมาร Donann ครั้นเมื่อได้ครองราชสมบัติแล้ว ก็ทรงปกครองแผ่นดินโดยธรรม ทรงโปรดการทำทานยิ่งนัก ทรงให้สร้างโรงทาน ไว้ถึง 5 แห่ง คือที่ประตูเมืองทั้ง ๔ ด้านที่กลางพระนคร และที่ประตูพระราชวัง เพื่อเป็นทานแก่คนยากจน คน กำพร้า และคนเดินทาง ถึงแม้ว่าการกระทำเช่นนี้มีความผิดถึงชั้นประหาร เพียงว่ากล่าวและขับไล่ไปเสียจากพระนคร ราชหฤทัยเปี่ยมไปด้วยพระเมตตากรุณา จึงคิดเหิมเกริม ชีวิต แต่พระองค์ทรงมีน้ำพระทัยกรุณาจึงทรง ในครั้งนั้น มีอำมาตย์ชั่วคนหนึ่ง เห็นพระราชามีน้ำพระ ถึงขนาดบังอาจลักลอบเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นใน หลายครั้งหลายครา จนมีผู้มากราบทูลฟ้องร้องและพระ องค์ก็ทรงทราบ ด้วยพระองค์เอง วารสารกัลยาณมิตร ๑๐๒ เมษายน ๒๕๙๑