การถวายทองคำเพื่อทำบุญ : หน้า 114/132

ก่อนหล่อรูปคุณยายอาจารย์ด้วย ทองคำ ป่าทราบว่าทั้ง ๓ คนมี สร้อยคอของมารดาซึ่งถึงแก่กรรม ไปนานเป็นสิบๆ ปี น้ำหนัก ๔ บาท ป้าก็ชวนให้นำมาถวายหล่อรูปคุณ ยายอาจารย์เถอะ จะได้อุทิศส่วนกุศล ให้ผู้เป็นเจ้าของ ทั้งสามคนชวนกันลังเล นอก จากเกรงว่ามารดาจะไม่ได้รับผลบุญ เพราะไม่เคยมาเข้าฝันใครเลย แล้ว ยังเสียดายว่าเป็นสมบัติของแม่ ให้ ไว้ดูต่างหน้า เป็นของตระกูล น่าจะ รักษาไว้สืบทอดให้ลูกหลาน ป้าก็อธิบายว่า ถ้านำมาถวาย วัดหล่อเป็นรูปปั้นครูบาอาจารย์ ใครๆ ก็พากันมากราบไหว้ ทอง ของเราก็ถูกกราบไหว้อยู่ตลอดเวลา ได้บุญต่อเนื่องไปเรื่อย ถ้าเก็บไว้ใน ป่านก็ต้องแอบซ่อนไม่ให้ถูกขโมย ซ่อนได้ก็ไม่เกินอายุตนเอง ตายแล้ว ก็ตกเป็นของหลาน ให้พวกเขายื้อ แย่งกัน หรือถ้าได้หลานนิสัยไม่ดีก็ เอาไปขาย ทองก็สูญไปเปล่า ไม่เป็น บุญแก่ใคร ส่วนทองในรูปหล่อมีอายุ ยืนนานไปเท่าอายุของรูปหล่อ อาจ จะเป็นร้อยปีพันปี ผู้เป็นเจ้าของทอง ทั้งแม่ทั้งลูกย่อมได้บุญไปตลอดกาล สามคนไปปรึกษากันลงมติต่อ รองกับป่าว่า ถ้าก่อนหล่อรูปคุณยาย อาจารย์ แม่ของเขามาเข้าฝันลูก คนไหนก็ได้ พวกเขาจะยอมบริจาค แท้ๆ” ป้าก็นิกอกุศลต่าหนิพี่น้องทั้งสามว่า ร้องพระอินทร์ดู ให้ท่านสั่งแม่ของ บังเอิญป้าคิดอยากลองผลบุญที่ พวกเขามาเข้าฝัน ถ้าอยากได้บุญ “โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ออกว่า อะไร ป่ากับพวกเรากระทำร่วมกันอย่าง แล้วป้าก็ทำตามนั้น วิธีของป้าคือท่า ควรอะไรไม่ควรเห็นเหตุผลอยู่แจ่มๆ หนึ่ง คือสร้างองค์พระให้พระอินทร์ ใจให้ใสๆ ใช้ใจวิ่งเข้าสู่ภายในเรื่อยไป ยังมาตั้งเงื่อนไขกับเรา ช่างโง่เขลา ป่าจึงรับปากทั้งสามคนว่า ป้าจะขอ เมื่อเวลาจะหยุด จึงทำ อธิษฐานจิต วารสารกัลยาณมิตร ๑๑๒ เมษายน ๒๕๔๑