การปล่อยวางและการทำใจให้สงบ : หน้า 92/132

ก็มีแค่นั้น มีแค่ที่อยู่ในกลด นอกจากนั้นก็ ไม่มีแล้ว มีสโลแกนของทางวัดเรื่องการอยู่ กลดว่า “อยู่กลดหมดทุกข์ พบสุขแท้จริง” และ “อยู่กลดหมดกรรม พบธรรมเร็วไว” แต่ ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับใจของเราด้วย ถ้าหากว่า ไปอยู่กลดแล้ว เรายังไม่ปล่อยวางเรื่อง ภายนอก อยู่กลดก็คงจะอยู่ไปอย่างนั้นๆ เอง หากว่าเราปล่อยวางที่ไหน ที่นั่นก็จะเป็นที่ เราพบความสงบ แต่อย่างไรก็ดีการอยู่กลดก็เป็นสิ่งที่ช่วย ได้มากสำหรับการทำใจให้สงบ มีอยู่วันหนึ่ง แล้วหนูก็จะรู้สึกอย่างนั้น” ที่นั่นพูดอย่างนั้น ทุกคนในโลกนี้ ขณะที่นั่นนอนอยู่ในกลด นั่นก็นึกภาพตัว ก็เพราะนั่นเคยนึกแล้ว มันก็รู้สึกบ้างไม่รู้สึก ดน แตอาจจะ เองตอนที่นั่นเกิดมา มันก็ไม่มีอะไรมามีแต่ บ้าง อาจจะเป็นเพราะวัยและอายุที่ทำให้ ล้วนมีความทุกข์ ตัว แล้วตอนไปจะได้อะไรติดไปบ้าง จะเอา รู้สึกอย่างนั้น เมื่อหลวงพ่อท่านพูดขึ้นมา อะไรไปได้บ้าง ทำให้นึกถึงคำพูดที่นั่นเคย นั่นจึงต้องสารภาพความรู้สึกให้ท่านฟัง ด้วยก็บหมดทุก : ได้ยินมาว่า ให้ดูมือของเด็กแรกเกิดว่าจะ เพื่อที่ท่านจะได้แนะนำต่อได้ ถ้าหากว่าให้ กำแน่นเหมือนกับว่า ตั้งใจมาเพื่อยึดมั่นถือ นั่งฟังไปเฉยๆ นั่นก็เกรงว่า ประเดี๋ยวนั่นก็ มั่น ส่วนมือของผู้ที่ตายแล้วนั้นแบออกราว จะลืม และค่า สอนก็จะไม่ได้นำไปปฏิบัติ กับว่าเอาอะไรไปไม่ได้เลย ก็เป็นอย่างที่ ตกลงสรุปก็คือ นุ่นต้องฝึกนึกถึงความตาย คุณแม่ทราบดีอยู่แล้วว่า เอาไปได้ ๒ อย่าง คือ บุญและบาป ซึ่งก็เป็นสิ่งที่จะกำหนด ภพ ใหม่ของเรา หากว่ามีบุญมากก็ไปสู่สุคติ ถ้ามีบาป ไปทุคติ ทุกข์ บิดบล:แบบ ทุกวัน เพราะความคุ้นเคยกับความคิดจะ คามวย เมื่อเรา ทำให้เรารู้สึกเช่นนั้น เราจะได้ไม่ประมาท นุ่นก็มานั่งนึกๆ ดูก็คิดได้ว่าคนที่ตายๆ : มองเห็นความ กัน ก็ไม่เห็นมีใครจะคิดเลยว่าเราจะตาย . นุ่นว่าชีวิตในโลกนี้สั้นกว่าชีวิตในภพอื่น มันก็ยังตายเลย คนแก่หรือคนวัยเด็ก ก็ ทุกข์แล้วโอจะได้ แต่บางครั้งนั้นก็รู้สึกว่า เรายังมีชีวิตได้อีก อาจจะมีสิทธิ์ตายได้เท่าๆ กัน นั่นก็จะลอง หลายสิบปีสงสัยอย่างนี้เค้าเรียกว่าประมาท นึกๆ ไปเท่าที่จะนึกออก แล้วก็ตรึกไปเรื่อยๆ เนอ แล้วก็คลาย เรื่องนี้ หลวงพ่อท่านก็เคยบอกนุ่นไว้ว่า “ให้ ตอนนี้ก็อยากจะทำให้ได้คงที่เสียก่อนค่ะ จากเรื่องที่เราไป นึกทุกวันว่า พรุ่งนี้เราจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า พยายามรักษาที่มั่นไว้ก่อน ตอนแรกก็ลอง ก็ไม่รู้ ที่แน่ๆ ก็คือวันนี้เรายังมีชีวิตอยู่ และ ตรึกตอนขี่จักรยานให้ได้ ตอนแรกๆ รู้สึก : ติดอยู่ การหยุด ก็คือการทำวันนี้ให้ดีที่สุด” นั่นฟัง ว่ามันชิ้นๆ แล้วก็กลัวลงคลองด้วยค่ะ แล้วก็พูดกับท่านว่า “แต่นั่นเคยนึกแล้ว ก็ นั่นก็นึกถึงค่า พูดของหลวงพ่อที่ว่า ให้หมั่น ยังไม่ค่อยรู้สึกว่าเราจะต้องตายในเร็วๆ นี้ ซิกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็จะชิน จริงอย่างที่ท่าน มีความรู้สึกว่าเรายังอยู่ไปได้อีกนาน” หลวง บอกค่ะ พอสักพักนุ่นก็ไม่ค่อยจะรู้สึกอึดอัด พ่อท่านจึงบอกอีกว่า “ซิกส์ ให้ฟักนึกทุกวัน ฟินน้อยลง พอตรึกได้ช่วงที่นานขึ้น นั่นก็ วาวสารกัลยาณมิดว ๗๐ เมษายน ๒๕๔.