การนึกถึงความตายและการทำใจ : หน้า 93/132

สังเกตว่าใจมันราบเรียบนิ่งขึ้น สงบ และตรึก พระเดชพระคุณหลวงพ่อเคยกล่าวว่า “ใจที่ ได้เรื่อยๆ แต่พอมีช่วงที่นุ่นลืมเผลอไปพูด ปกติของเรา ที่เป็นอิสระ หลุดพ้นจากการ เยอะ ใจก็หลุด พอจะตรึกอีกทีก็รู้สึกซินๆ อีก ครอบงำของพญามาร จะต้องเป็นใจที่ แล้วมันก็จะไม่ค่อยอยากตรึก ก็พยายามจะ สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใส” นี่ก็แสดงให้เห็นว่า ที่ ดึงกลับมา หลวงผอท่านกิเคย บอกมนิไว้ว่า เราต้องเป็นทุกข์นั้น ก็เพราะว่าเรายังถูก : "ให้นึกทุก ชิว่า ช่วงนี้รู้สึกว่ายังไม่ค่อยคงที่ค่ะ ถ้านั้น ฝ่ายนั้นบังคับบัญชาอยู่ต่างหาก ไม่ใช่เป็น ได้อารมณ์ตรึกก็ตรึกได้ต่อเนื่อง ถ้าหลุดก็ เพราะตัวของเราเอง ตอนนี้นุ่นยังทำใจ : พรุ่งนี้เราอย่งนี้ หลุดนาน จริงๆ ช่วงนี้ก็เป็นช่วงที่หลุดอยู่ค่ะ เฉยๆ ได้ไม่ตลอดเลยค่ะ แต่ยังมีความตั้งใจ กำลังจะกลับใจให้มาตรึกใหม่ เรื่องนี้ต้อง เรื่องนี้อยู่ คอยย้ำกับตัวเอง จริงๆ ก็ไม่ต้องคอยย้ำ ชีวิตอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้ ในวันงานมาฆบูชาที่ผ่านมา นุ่นรู้ว่าคุณ : ที่แม่ๆ ก็ดีอวบีบ ก็ได้ค่ะ แต่ต้องนึกถึงความตายทุกวันว่า แม่ต้องมาแน่ๆ นั่นประทับใจพิธีภาคบ่าย ชีวิตเราตอนนี้ก็มีแค่วันนี้ วันนี้อาจจะเป็น และค่ำมากเลยค่ะ แล้วก็ตอนใส่บาตรด้วย เราย่ง ชีวิตอยู่ วันสุดท้ายของชีวิตเรา ถ้าเราไม่ประมาทก็ ในภาคบ่าย นักเรียนอภิญญา ก็ได้เดินชูรูป จะตรึกได้เองเป็นไปเองตามธรรมชาติเลยค่ะ พระบรมพุทธเจ้าด้วยค่ะ ขณะที่เดินนุ่น : และการหยุด นอกจากเรื่องนี้แล้ว หลวงพ่อท่านก็ ตรึกระลึกถึงพระบรมพุทธเจ้าได้เกือบ สอนให้นึกถึงว่า ทุกคนในโลกนี้ล้วนมี ตลอดเวลา และได้ตั้งใจว่า จะชูรูปให้สูง ก็ดีอการทำาวนั้นให้ดี ความทุกข์ด้วยกันหมดทุกคน แต่อาจจะ นานๆ เท่าที่จะนานได้ ตอนที่นั่งมองพระ ทุกข์กันคนละแบบตามวัย เมื่อเรามองเห็น บรมพุทธเจ้าขณะที่กำลังจะน่าลงประดิษฐาน ความทุกข์แล้ว ใจจะได้เบื่อ แล้วก็คลาย ในกลางมหาธรรมกายเจดีย์ก็รู้สึกปีด เลื่อม จากเรื่องที่เราไปติดอยู่ เราก็จะไม่ฟุ้งซ่าน ใสศรัทธามาก คิดในใจว่า คงจะไม่ลืมวันนี้ แล้วจะได้หยุดนิ่งได้ นั่นก็จะพยายามชิกทำ ไปชั่วชีวิตและก็ภูมิใจมากจริงๆ ค่ะ เป็น ใจให้เฉยๆ ได้ทุกที่ จะลองซิกดูค่ะ ตอนแรกๆ ครั้งแรกที่มีปิดมากขนาดนี้ นุ่นอาจจะยังไม่ชินและรู้สึกชิ้น เพราะว่า ส่วนในภาคค่ำ นุ่นก็ได้เห็นคุณแม่ได้รับ เราต้องพบปะพูดคุยอยู่กับคนอื่น ซึ่งก็อาจ เกียรติให้จุดโคมโทด้วย ขออนุโมทนาด้วย จะทำให้มีอารมณ์ต่างๆ เข้ามาแทนที่ได้ นะคะ อ้อ! นุ่นชอบเพลงอนุโมทนามากๆ ตอนแรกสุด นั่นก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ เลยค่ะเพราะมาก ไม่ทราบว่าคุณแม่ได้ยิน ปูนซินอย่างไรบอกไม่ถูก ที่สมมติว่าเรา รึเปล่า ที่เปิดหลังจากเสร็จพิธีภาคค่านะคะ เจอเหตุการณ์ที่ปกติ แล้วเคยทำให้เรารู้สึก เมื่อได้เห็นภาพพิธีภาคค่ำ นักเรียนอภิญญา หงุดหงิดหรือเสียใจ แต่เราต้องเฉยๆ นุ่น ทุกคนก็ภูมิใจมาก เนื่องจากว่า พวกเราได้ รู้สึกว่า ถ้าให้ทำมันก็ทำได้อยู่หรอก แต่มัน ช่วยเตรียมงานไปหลายขั้นตอนมากตั้งแต่ แปลกๆ กลัวเก็บกดจัง แต่ก็คิดอีกทีว่า หล่อเทียน ขุนเทียน ดอกโคม ใส่โคม ขน การที่เราคิดว่า ถ้าเราเจอสิ่งที่ไม่ชอบใจ โคม เตรียมผ้ากระสอบ ฯลฯ เยอะมากค่ะ แล้วเราต้องรู้สึกเป็นทุกข์ถึงจะเป็นเรื่องปกติ นั่นก็เหนื่อยนะคะ แต่เต็มใจเพราะได้บุญ ที่จริงอาจจะไม่ปกติก็ได้ เพราะนั้นจำได้ว่า เกือบลืมไป เราได้จัดดอกไม้ด้วยค่ะ แต่ ที่สุด” เมษายน ๒๕๔๑ วารสารกัลยาณมืดร