การอบรมคุณธรรมและจริยธรรม : หน้า 122/132

T ผมก็บว่านักสร้าปนารอย่าง หาดารดูไปเป็นแบบอย่าง ไม่หวั่นไพา แม้ดวานดายก สั่งคืนดสานเข้ามาพา ต่างเล่นดนตรีห่ามกลาง ดวามงุสมุนพนีดายยถึงผู้คนในเวลาเดียวกันด้วยไงที่เด็ดเดี่ยว ท่ามกลางความชุลมุนหนีดาย ของผู้คนในเรือลำเดียว กันสร้างกำลังใจสู่สวนกระแสกิเลส ประดุจการต่อสู้ กันด้วยใจที่เด็ดเดี่ยว แม้มีช่วงหนึ่งที่มีคนท้อถอยบ้าง กับความหนาวเย็นและภัยต่างๆ ซึ่งเป็นผลจากการอับ แต่มีท่านหนึ่งที่ท่า ใจเข้มแข็ง เป็นผู้นำ อย่างยอดเยี่ยม และทุกคนก็กลับ มาทำหน้าที่ร่วมกัน อย่างกลมเกลียว ...ทำหน้าที่จนถึง วาระสุดท้าย... หากวงดนตรี วงนั้นจะเล่นเพลง หนึ่งให้นักสร้าง บารมีอย่างเราๆ ได้เข้าใจชีวิตเร่ง ขวนขวายการสั่ง สมบุญบารมีผมขอ ให้เล่นเพลงที่เกริ่นนำ ไว้ข้างต้น ผมว่ามันชักจะเริ่ม เข้ากันกับเพลงที่เริ่มกันไว้แล้วละครับ ...บนทางเดินที่มีขวากหนาม ถ้าเธอคร้ามถอยไปกันคง เก้อ ปางของเรือ (ว่าเข้าไปนั่น) สำหรับนางเอก ของเรา เธอทำ หน้าที่เป็นสะพาน นำ คน ใน พ.ศ. ๒๕๔๑ ไปสัมผัส สังคมผ่านเรือไท- ทานิค ยุคปฏิวัติ เทคโนโลยีซึ่งกว่า ๘๐ ปีที่ล่วงมาแล้ว ที่ถือว่าโรสทำได้ สำเร็จ เรือที่แสน ยิ่งใหญ่ หรูหรา และอลังการอย่างไททานิคยังลมได้ สิ่งที่เราต้องคิด ต้องมองก็ย่อมอุบัติขึ้นได้เช่นกัน ชีวิตในการสร้าง บารมีเป็นสิ่งมีค่า หากช่วงวิกฤตของชีวิตเกิดขึ้นแก่ เราไม่ว่าใคร ก็ไม่อาจทานชีวิตเอาไว้ได้ เงินทองของมี กันยังพร้อมช่วยเธอเสมอ เพียงตัวเธอไม่หนีไปเสีย ค่าก็ไม่อาจซื้อได้หรือแม้แต่จะเอาติดตัวไปก็ไม่ได้ เว้น ก่อน... เพราะในเส้นทางชีวิต แม้จะมีอุปสรรคมากมายเพียง เสียแต่คุณความดีและผลบุญที่แต่ละคนต่างสั่งสมไว้ เร่งสร้างบุญบารมีตั้งแต่บัดนี้ การอยู่เป็นสุขทั้งภพ ใดขอให้เราร่วมใจกันข้ามอุปสรรคนั้นโดยไม่หวาด นี้ ภพหน้าและที่สุดแห่งธรรม นั่นคือรางวัลที่ทุกคน หวั่นทุกคนจะร่วมเป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน ขอเพียงแต่ ควรฝันไว้...และที่สำคัญเราจะไปรับรางวัลที่ยิ่งกว่าคำ ไม่ว่าคุณหรือใครไม่ถอยหนีไปเสียก่อน เราต้องร่วม ว่าทรงคุณค่านั้นพร้อมๆ กัน 0 วารสารกัลยาณมิตร ๑๒๐ มีนาคม ๒๕๔®