พระเจ้าอโศกมหาราชและธรรมกาย : หน้า 39/132

พระเจ้าอโศกมหาราช... พระองค์สร้างเจดีย์ขึ้น มาเป็นรูปทรงครึ่ง วงกลม ซึ่งนอกจากจะ เป็นของจริงแล้ว ยัง เป็นรูปลักษณะที่จ่าว ได้ ง่าย องค์พระนี้รู้จักกันในหมู่นักวิชาการ นักปฏิบัติธรรมว่า “พระธรรมกาย” หรือ ชาวตะวันตกเรียกขานว่า “ธรรมกาย” 7เ2050/70* ผเว็ปอต และด้วย ความฉลาด (ผเธูปอ๓) หรือปัญญา นี่เองที่ทำให้ธรรมกายพ้นจากภัยทั้ง ปวง คือทำให้ธรรมกายเป็นผู้ชนะนั่นเอง ซึ่งหมายรวมไปถึงผู้เข้าไปอยู่ใน วิสัยของธรรมกาย ผู้รู้จักเข้าใจ และระลึกถึงได้ด้วย แต่เนื่องจากธรรมกายเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อน ค่อนข้างเข้าใจยาก โดย เฉพาะอย่างยิ่งถ้าเอาเรื่องของวิชาการธรรมดามาพูดกัน แต่ตรงกันข้าม ธรรมกายกลับเป็นเรื่องที่ค้นคว้าในเชิงอ่านได้ง่ายในกลุ่มนักวิชาการเชิงพุทธ โดยเฉพาะในโลกตะวันตกที่ผู้มุ่งศึกษามุ่งไปที่หลักปรัชญามากกว่าเรื่อง ราวในเชิงไสยศาสตร์ และธรรมกายยังเป็นเรื่องที่ศึกษาเข้าถึงได้ง่ายหนักขึ้น ถ้าหากศึกษากันด้วยการวางใจ ด้วยการฝึกตนให้เป็นคนง่ายๆ กับการ ปฏิบัติธรรม และที่ว่าธรรมกายกลายเป็นของยากนั้น เป็นเพราะผู้คนคุ้นเคย กับการสร้างกฎระเบียบให้กับตนเอง ทั้งทางสังคมและการดำเนินชีวิต ต่างเผลอน่า ชีวิตของตนไปผูกร้อยไว้กับระบบสังคม ระบบทุน ระบบการ ปกครอง ที่ล้วนทำให้เกิดความเครียด ความทุกข์ ลืมความเรียบง่ายกัน ไปจนสิ้น เมื่อทุกคนต่างน่า ตัวเองเข้าไปผูกกับระบบการจัดการที่มีแต่ เรื่องราวของระเบียบกับนโยบาย จึงเท่ากับทุกคนพากันเดินห่างออกไป จากจุดของความสบายที่เกิดขึ้นจากความเรียบง่ายของการดำเนินชีวิต เมื่อเป็นเช่นนี้เรื่องราวของธรรมกาย จึงกลายเป็นสิ่งที่เข้าถึงได้เพียงการอ่าน กลายเป็นเรื่องราวของปรัชญา ที่ ห่างไกล ดูเป็นไปไม่ได้ ทั้งๆ ที่สภาวะ แห่งธรรมกายอยู่ในตัวของตัวเอง และได้กล่าวไปแล้วว่า “ธรรมกาย” หรือ 7แGธอปy 0* ผเว็ปอ๓ นี้ เป็นวิถีทาง เป็นตัวตนแห่งชัยชนะ ครั้งเมื่อมนุษย์ทุกคนลืม ถอยห่าง และพากันคิดว่าเป็นสิ่งเหลือวิสัยเป็นไปไม่ได้ “ชัยชนะ” หรือการอยู่อย่าง เป็นสุข จึงหนีห่างออกไป มนุษย์เปลี่ยนจากความเป็นผู้ครอบครองชัย ชนะไปสู่ความเป็นผู้พ่ายแพ้ เพราะต่างคิดว่าธรรมกายเป็นสิ่งเหลือวิสัย เป็นไปไม่ได้นั่นแหละ เท่ากับคิดว่าชัยชนะเป็นสิ่งเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่ต้องพบ เป็นไปได้ และเผชิญอยู่ทุกวันจึงเป็นเรื่องราวของความทุกข์ และความ พ่ายแพ้แต่เพียงสถานเดียว วกกลับมาที่เจดีย์ทรงกลมของพระเจ้าอโศกมหาราช เพราะพระองค์ เห็นแล้วว่าทุกข์โทมนัสเริ่มเข้าโจมตีมนุษย์ ซึ่งตอนนั้นเพิ่งจะอยู่ในช่วง ๓๐๐ ปีหลังพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานวิชชาธรรมกายยังอยู่อย่างเจิดจ้า ยังไม่เลือนลางเสื่อมหาย พระองค์จึงทรงพยายามที่จะสร้างปูชนียสถานที่ สามารถส่งผลเป็นเครื่องระลึกถึงธรรมะภายใน ธรรมะแห่งชัยชนะเอาไว้ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทํา ได้ เพื่อมนุษย์ทั้งหลายจะได้พากันอาศัยรูปทรง เมษายน ๒๕๔๑ ๓๗ วารสาวกัลยาณมิตร