พระธรรมเทศนา : หน้า 17/132

พระธรรมเทศนา พระธรรมเทศนา พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และบทขยายความพระธรรมเทศนาโดย พระภาวนาวิริยคุณ (เผด็จ ทตตชีโว) กัณฑ์ที่ mco สัจจกิริยคาถา ตอน ๒ ในที่สุดนักอานาจของใจที่เปี่ยมไปด้วยสัจจะนี้เอง นที่สุดด้วยอำนาจของใจที่เปี่ยมไปด้วยสัจจะนี้เอง เมื่อมองคนอื่นออกแล้วว่าดีชั่วประการใด คนมีปัญญา สมาคมด้วยนั้น มีอัธยาศัยใจคอดี-ชั่วอย่างไร มีลำดับ ขั้นตอนที่มาที่ไปของความดี-ชั่วในตัวบุคคลนั้นอย่างไร การที่เขามองออกอย่างนั้น ก็เพราะว่าเขามีสัจจะ เป็นหลักใจ อาศัยสัจจะในตัวในใจนั้นเป็นมาตรฐาน ทำให้สามารถวัดนิสัยใจคอของคนอื่นที่ต้องเกี่ยวข้อง ด้วยได้ อุปมาเหมือนกับโรงงานผลิตสินค้ามีมาตรฐาน วัดคุณภาพสินค้าทุกชิ้นของตน ก่อนจะส่งออกสู่ท้องตลาด ย่อมสามารถวัดได้โดยอัตโนมัติว่าคุณภาพสินค้าของ คู่แข่งดีเลวมากน้อยกว่าของตนเพียงไร ย่อมหันกลับมาศึกษาค้นคว้าพิจารณาตัวเองอย่างยิ่งยวดว่า นิสัยรักสัจจะหรือรักความจริงจังจริงใจของตัวเองนี้ เกิด ขึ้นมาได้อย่างไร ทำอย่างไรเขาจึงจะสามารถรักษา สัจจะที่อยู่ในตัวในใจนี้ไว้ได้ตลอดไป เมื่อใดที่เขาพบกลไกของการเกิดและการรักษา สัจจะในตัวเองได้แล้ว ไม่ช้าเขาย่อมสามารถเพาะนิสัย รักสัจจะให้เกิดขึ้นในตัวคนรอบข้างได้อีกด้วย ยิ่งกว่านั้นผู้มีสัจจะย่อมไม่มีทิฏฐิมานะถือตัว แต่ จะพยายามรวบรวมเอาข้อดีของบุคคลอื่นมาไว้ในตัวใน กัลยาณมิตร ๑๕ มีนาคม ๒๕๕๒