การสังคายนาพระธรรมวินัย : หน้า 33/132

ตรึกตรองด้วยเหตุผลแล้ว ไฉนเล่าในการสังคายนา ประพฤติปฏิบัติให้เข้าถึงและหายสงสัยด้วยตนเองเท่านั้น มิได้มีไว้เพียงเพื่อนำมาขบคิดแล้วถกเถียง หักล้างกัน พระธรรมวินัยครั้งนั้นจึงต้องรอให้พระอานนท์เป็น พระอรหันต์ด้วย ในเมื่อพระอานนท์นั้นมีคุณสมบัติเด่นๆ ด้วยวาทะ ซึ่งไม่ใช่หนทางที่จะทำให้รู้แจ้งธรรมนั้นได้เลย หลายประการที่พร้อมจะรวบรวมธรรมได้อยู่แล้ว คือ เป็นผู้ที่ติดตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตลอดเวลา และ เป็นผู้เดียวที่ได้ฟังพระธรรมเทศนาทุกบทของพระผู้มี พระภาคเจ้าตามที่ได้ขอพรไว้ในวันที่รับตำแหน่งพุทธ อุปัฏฐาก เป็นผู้ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงยกย่องว่าเป็น ผู้มีความทรงจำเป็นเลิศ เหนือกว่าภิกษุทั้งปวง ทั้งใน ขณะนั้นท่านก็เป็นอริยบุคคลชั้นโสดาบัน ผู้บรรลุ ปฏิสัมภิทาแล้วด้วย ? เหตุการณ์นี้ ย่อมเป็นเครื่องแสดงถึงความ ละเอียดอ่อนในการสังคายนาพระธรรมวินัยของ พระเถระในยุคนั้น ซึ่งบ่งบอกถึงความตระหนักในความ ละเอียดลึกซึ้งของพุทธธรรม เพราะละเอียด ประณีต ลึกซึ้ง และเข้าถึงได้ยาก อย่างนี้เอง ธรรมในพระพุทธศาสนาจึงควรค่าแก่การนำมา คุณค่าแห่งเวลาของชีวิต เวลาแห่งชีวิตของเรานั้นแสนสั้น ล่วงผ่านไปอย่าง เพราะละเอียด ประณีต ลึกซึ้ง กัลยาณมิตร ๓๑ มีนาคม ๒๕๔๒ และเข้าถึงได้ยากอย่างนี้เอง ธรรมในพระพุทธศาสนาจึงควรค่า แก่การนำมาประพฤติปฏิบัติให้เข้าถึง และหายสงสัยด้วยตนเองเท่านั้น มิได้มีไว้เพียงเพื่อนำมาขบคิดแล้ว ถกเถียง หักล้างกันด้วยวาทะ ซึ่งไม่ใช่ หนทางที่จะทำให้รู้แจ้งธรรมนั้นได้เลย