ประทีปแห่งธรรม : หน้า 130/132

หน้าสุดท้าย โดย นวธรรม ประทีปแห่งธรรม บนเส้นทางชีวิตอันมืดมนและสับสน มนุษย์ทุกคนต่างพากันมุ่งหน้าไปบนเส้นทางอันยาวไกลสายนั้น ด้วย ความหวาดกลัวเกรงภยันตรายรอบข้าง เปล่าเปลี่ยวและไร้ที่พึ่ง มองไม่เห็นหนทางที่จะก้าวเดินต่อไป หากจะมีด วงประทีปใด จุดสว่างขึ้นแม้เพียงเล็กน้อยในยามนั้น ย่อมทำให้รู้สึกปลอดภัย และมีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป เมื่อ ๒,๕๐๐ กว่าปีที่ผ่านมา มหาบัณฑิตได้อุบัติขึ้น นำความสว่างไสวให้กับทุกชีวิต ดุจดวงอาทิตย์ที่ขับ ไล่ความมืดมิด ยังความสว่างให้เกิดขึ้นกับโลก และจักรวาลทั้งหลาย ได้ขจัดความมืดบอดแห่งอวิชชา คือความ ไม่รู้ ให้หมดสิ้นไป ศักยแสงแห่งธรรมเหมือนหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางแก่ผู้หลงทางให้กระจ่าง มหาบัณฑิต ผู้ยังประโยชน์สุขให้เกิดขึ้นกับมหาชน เป็นที่พึ่งพิงของคนยากและเป็นแสงสว่างของผู้มืดมน ได้ทรงสละเลือดเนื้อ อวัยวะ และแม้กระทั่งชีวิต สร้างมหาบารมี นับอสงไขยไม่ถ้วน บ่มบารมีจนแก่รอบ ตรัสรู้ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเต็มเปี่ยมบริบูรณ์ด้วยคุณความดี และมีมหากรุณาธิคุณ โปรดหมู่สัตว์ให้หลุดพ้นจาก วงจรแห่งทุกข์ ในวัฏสงสาร ไปสู่ฝั่งนิพพาน อันเป็นแดนเกษม หมดสิ้นซึ่งทุกข์ทั้งปวง และมีสุขที่เที่ยงแท้ถาวร ในโอกาสวันมาฆบูชา เพ็ญเดือน ๓ ของทุกปี เราชาวพุทธจะพร้อมใจน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณ ทรงจุดประทีปดวงแรกให้เกิดขึ้น ให้เราได้อาศัยแสงสว่างนั้นนำทางชีวิตในทุกที่และทุกกาล ด้วยการจุดดวง ประทีปให้สว่างไสวถวายเป็นพุทธบูชา และปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ ท้องนภาเป็นที่รวมแห่งมวลหมู่ดารา ท้องมหาสมุทรเป็นที่รวมและสิ้นสุดแห่งแม่น้ำทุกสาย ผืนแผ่นดินเป็นที่รวมและรองรับสรรพสิ่งทั้งปวงฉันใด พระสัมมาสัมพุทธเจ้าย่อมเป็นที่รวมและที่สุดแห่งคุณความดีทั้งปวงฉันนั้น กัลยาณมิตร ๑๒๘ มีนาคม ๒๕๔๒