ฤทธิ์ของใจใส : หน้า 21/132

มาก จนอยู่ในระดับสามารถค้นพบอริยสัจ เพียงเขาตั้ง จิตอธิษฐานปรารถนาถึงสิ่งอันดีงามใด ๆ ใจใสๆ ของเขา ย่อมมีอำนาจไปดลบันดาลให้ธาตุ ๔ ทั้งหลาย อันได้แก่ ดิน น้ำ ลม ไฟ ซึ่งเป็นธาตุส่วนประกอบพื้นฐานของ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก สามารถเกิดการปรับตัวใหม่ ปรากฏออกมาเป็นสิ่งที่ตั้งปรารถนาได้สำเร็จเป็นอัศจรรย์ เพราะฉะนั้น ฤทธิ์ของใจใสนั้นจึงไม่ใช่เรื่อง ธรรมดาเล็กน้อย สมดังที่พระสัมมา สัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ชัดเจนใน ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ว่า “ใจเป็นผู้นำสรรพสิ่งใจเป็นใหญ่ กว่าสรรพสิ่ง สรรพสิ่งสำเร็จได้ด้วยใจ ถ้าพูดหรือทำสิ่งใดด้วยใจบริสุทธิ์ ความสุขย่อมติดตามเขาเหมือนเงา ติดตามตน” ตามธรรมดาของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าตรัสอะไรย่อมเป็นไปอย่าง นั้น เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ย่อมตรัสเฉพาะสัมมาวาจา คือทรงมีแต่วาจาสุภาษิตเท่านั้น คำ พูดลอย ๆ หรือเพ้อเจ้อย่อมไม่มีวัน หลุดจากพระโอษฐ์เต็ดขาด การตรัส ของพระองค์ประโยคนี้จึงเท่ากับทรง บอกให้เรารู้ว่าเรื่องของใจใสนั้น ไม่ใช่เรื่องธรรมดา สามารถบันดาล ทุกสิ่งที่มนุษย์ปรารถนาให้สําเร็จเป็น อัศจรรย์ ทางรอดชีวิตของพระองค์ริบหรี่เต็มที่ แต่มรณภัยครั้งนี้เหมือนเป็นการพิสูจน์ใจของ พระองค์ ถ้าเป็นนกอื่นอาจจะหัวใจวาย ช็อคตายคารัง แต่เพราะพระองค์เป็นนกใจใส แม้กายจะเป็นนกคุ่ม แต่ ใจเป็นพระโพธิสัตว์ที่กำลังสร้างสมอบรมบารมีให้แก่รอบ เพื่อจะไปตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในภายภาคหน้า เพราะฉะนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับมรณภัย พระองค์ก็ไม่ หวั่นหวาดต่อความตายแม้แต่น้อย แต่ ทรงนึกออกเลยว่าอะไรจะเป็นที่พึ่งให้ 66 กับพระองค์ได้ พระองค์นึกถึงอะไร? พระองค์ นึกถึงสัจจะของตัวเอง นึกถึงคุณแห่ง ศีลในโลกนี้ นึกถึงคุณความดีทั้งหลาย ตามธรรมดาของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าตรัส อะไรย่อมเป็นไปอย่างนั้น บรรดามี และนึกถึงต้นกำเนิดของ เพราะพระสัมมาสัมพุทธ เจ้าทุกๆ พระองค์ย่อม ตรัสเฉพาะสัมมาวาจา ความดีทั้งมวลในโลก คือ ระลึกถึง คือทรงมีแต่วาจาสุภาษิต เท่านั้น คำพูดลอย ๆ หรือ เพ้อเจ้อย่อมไม่มีวันหลุด พระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าทั้งหลายในอดีตที่พระองค์ เคยไปเจอ ไปกราบมาจนคุ้น ในที่สุด ทั้งสัจจะ ทั้งคุณงามความ ดีทั้งหลายบรรดามี ทั้งบุญบารมีของตัว เองที่สั่งสมมาข้ามภพข้ามชาติก็ หลั่งไหลมารวมกัน แล้วใจใส ๆ ของ จากพระโอษฐ์เด็ดขาด พระองค์ก็มีฤทธิ์ขึ้นมาทันที แม้กายจะ เป็นนกลุ่ม แล้วพระองค์ทำอย่างไรต่อไป? พระองค์ก็ทรงเอาสัจจะหรือความจริง เช่นดังสมัยหนึ่งในอดีตชาติของพระองค์ ซึ่งทรง ไปเสวยพระชาติเป็นลูกนกคุ่ม (ขุททกนิกาย วัฏฏกชาดก) อาศัยอยู่กับพ่อแม่ในป่าใหญ่ วันหนึ่งขณะที่พ่อแม่นก ออกไปหาอาหาร ก็เกิดไฟลุกท่วมไปทั้งป่า สัตว์ ทั้งหลายต่างพากันหนีเอาตัวรอดอย่างไม่คิดชีวิต พ่อแม่ นกคุ้มจำใจบินหนีไฟป่า ทิ้งลูกนกให้นอนอยู่ในรัง ทรง ตกอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง มรณภัยเกิดขึ้นที่ตรงหน้า กัลยาณมิตร ๑๙ มีนาคม ๒๕๕๒