การไม่ผูกเวรและการสร้างบารมี : หน้า 92/132

หลวงพ่อเรานั่นแหละ เมตตาเสียสุดๆ เหมือนที่สมัย พุทธกาล พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ทรงยินยอมให้เจ้าชาย เทวทัตบวชทั้งที่หาเรื่องต่อพระองค์มาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ เมื่อสื่อดีวัดของเราหนักและแรงมาก คนเชื่อตาม คนนั้นกันทั้งเมือง ป้าเคยขออนุญาตแฉความประพฤติ เบื้องหลังต่างๆ ของเขา พระเดชพระคุณหลวงพ่อของ เราให้สติป้าว่า “ป้าหวิน อย่าโยงบาปกับเค้าเลย ให้สิ้นเวร กันแค่ชาตินี้เถอะ” ฟังแล้วป้าสะท้านใจทีเดียว ตัดใจตั้งแต่วันที่ได้ยิน คำนั้น ๑๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ ตอนบ่าย ขอให้พวก เราทุกคนนำประโยคที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพูดกับ ป้านี้ไปใช้ ไม่ผูกเวรกับใคร แต่ป้าไม่ห้ามนะคะ ที่คุณจะ คิดพิจารณาดูว่าคนทำกรรมอะไร แล้วเกิดผลอะไรแก่ คนนั้น ดูไว้สอนใจตัวเราเอง ถ้าเป็นกรรมฝ่ายดีอย่างที่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อ หลวงพี่เรา เราก็เอาอย่าง ถือ ขันติบารมีเป็นที่ตั้ง ถ้าเป็นกรรมชั่วอย่างที่รู้กัน เราก็ไม่ เอาด้วย ไม่โยงบาปคิดเคียดแค้นด้วย แผ่เมตตาให้เสีย ด้วยซ้ำ ทำอย่างนี้เถอะค่ะ เกิดภพชาติต่อๆ ไป เพื่อ สร้างบารมี เราก็ไม่ต้องพบคนพาลพวกนั้นอีก ของผู้คนในโลก แทนที่จะเห็นผู้คนลดละกิเลสออกจาก ใจซึ่งเป็นของควรทำ ควรให้การสนับสนุนกลับใจคอ คับแคบ เห็นเพียงว่าเป็นการทำงานของกลุ่มโน้นกลุ่มนี้ เกรงศาสนาพุทธจะรุ่งเรือง เราจึงพบว่ามีกลุ่มคนที่ สมมุติกันว่ามีชื่อเสียงทางโลกออกมาจาบจ้วงโจมตีการ ทำงานของวัดของเราอย่างน่าสลดใจ ตั้งเรื่องเท็จมา บิดเบือนป้ายสี ให้ประชาชนหลงผิด คิดรังเกียจวัด พระธรรมกาย ที่น่าสงสารความคิดของคนพวกนี้ คือ พวกเขาคิดกันว่าถ้าตีไม่ให้คนมาฟังเทศน์ ถือศีล ปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกายได้มากแค่ไหน จะเป็นผล งานความสำเร็จของพวกเขา ความคิดอย่างนี้เป็นของ คนมืดบอดขาดปัญญาแท้ๆ ขัดขวางไม่ให้คนทำความดี แล้วจะสนับสนุนให้คนไปทำความชั่วหรืออย่างไรกัน เลิกว่าเขาแล้วค่ะ มาพูดเรื่องหน้าที่สร้างบุญ สร้างบารมีของเราดีกว่า เรามาพากันคิด พูด ทำ แต่ เรื่องดีๆ กันเถอะ เวลาในชีวิตเหลือน้อยลงทุกวินาที เอาเวลาที่มีอยู่มาสร้างความดีดีกว่า ป้าจะเล่าตัวอย่างของคนทำความดีด้วยการ บริจาคสร้างองค์พระให้ฟังอีกนะคะ ป้าสัญญาไว้ว่าจะ เล่าตัวอย่างแค่สร้างเจดีย์เสร็จ ก็จะเลิกเล่า เย็นวันที่ ๑๔ มกราคมดังกล่าว ป้ายืนมองพระ มหาเจดีย์ของพวกเรา ที่กำลังก่อสร้างอยู่หวนนึกย้อน ตัวอย่างแรกชื่อ คุณธัญพร เอี่ยมกำชัย มีกิจการ ไปในอดีต ๓๐ ปีเศษมาแล้ว คุณยายอาจารย์ โรงพิมพ์อยู่เลขที่ ๑๓๔๑ ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนง พระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองและหมู่คณะรวมแล้วราว เหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพฯ ๑๐๑๑๐ เล่าให้ป้าฟังว่า ๒๐ คน ตั้งใจอุทิศชีวิตทำงานพระศาสนา โดยมุ่งหวัง ชีวิตครอบครัวของเธอ ตั้งแต่มาวัดพระธรรมกายทำบุญ ส่วนตัวเพียงให้ได้บุญได้บารมี หวังส่วนรวมให้เกิดสันติ สร้างองค์พระประจำตัวกันทั้งบ้านแล้วมีความสุขดีขึ้นมาก สุขขึ้นแก่ชาวโลก ด้วยการให้ทุกคนรู้จักพัฒนาจิตใจตนเอง โดยเฉพาะตอนระยะที่ทางวัดสร้างพระแกนกลาง ลูกๆ ทั้ง มาถึงเวลานี้ เส้นทางยาวไกล เดินมานาน ๓๐ ๓ คน ลูกชายคนโตอายุ ๑๐ ปี ลูกสาวอายุ 4 ปี คนสุด กว่าปี วัตถุประสงค์ทั้งสองด้านพอสัมฤทธิ์ผลไปเล็กน้อย ท้องเป็นชายอายุแค่สามขวบครึ่ง ต่างพากันรบเร้าให้พ่อ ยังไม่ได้เต็มตามความคาดหวัง แต่กลับต้องเสียเวลาบาง แม่ทำบุญสร้างพระแกนกลางให้ โดยเฉพาะลูกคนเล็ก ส่วนไปกับการจ้องเข่นฆ่าโจมตีกำลังใจจากอำนาจกิเลส พูดชัดเจนว่า “พระแกนกลางนั้นเป็นพระของหนู" เมื่อ ขอให้พวกเราทุกคนนำประโยคที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพูดกับป้านี้ไปใช้ ไม่ผูกเวรกับใคร แต่ป้าไม่ห้ามนะคะ ที่คุณจะคิดพิจารณาดูว่าคนทำกรรมอะไร แล้วเกิดผลอะไรแก่คนนั้น ดูไว้ สอนใจตัวเราเอง กัลยาณมิตร co มีนาคม ๒๕๕๐