การพึ่งพาตนเองในพระพุทธศาสนา : หน้า 17/134

ไม่ใช่ที่พึ่งจริงอะไรสักอย่างหนึ่ง ที่พึ่งเลวเหลวไหลทั้งนั้น จะเอาใจเข้าจรดในรูปพระปฏิมากร หรือ รูป เหตุนี้แหละที่พึ่งแน่แท้แน่นอนทีเดียวนั้น พึ่งอื่น พระประธานในโบสถ์นี่หรือ นั่นหรือคือพระพุทธเจ้า ไม่ได้ พึ่งอื่นพระพุทธเจ้าไม่ทรงรับสั่งเลย รับสั่งว่าพึ่ง เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา พระพุทธเจ้าอยู่ที่ไหน หรือ ตัวของตัวนี่แหละ ที่ทรงรับสั่งว่า อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ อยู่ในตัวเรา หรือนอกตัวเรา คิดดูซิว่า พระพุทธเจ้าอยู่ ตนนี่แหละเป็นเกาะ อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ ตัวนี้แหละ ที่ไหน ที่เรานับถือพระพุทธเจ้า เอาหละ จะเอาใจไป เป็นที่พึ่งของตัว สุทธิ ปจจตต์ อสุทธิ ปจฺจตฺต์ บริสุทธิ์ เข้าที่ไหน จรดเข้าที่พระปฏิมากรหรือ หรือนับถือ ไม่บริสุทธิ์เฉพาะตัว นาญโญ อญฺญ์ วิโสธเย บุคคลอื่น พระธรรม พระธรรมเป็นที่พึ่งของเรานั่น เอาใจไปจรด ทำบุคคลอื่นให้บริสุทธิ์ไม่ได้ ต้องตัวของตัวเองจึงได้ ตัว ในพระธรรมในตู้ ในใบลานนั่นหรือนับถือพระสงฆ์นั่นหรือ ของตัวเองรักความบริสุทธิ์ก็ทำความบริสุทธิ์ของตัวได้ เอาใจไปจรดเข้าที่ตรงนั่งเหลืองสมมตินี่แหละ หรือว่า ตัวเองรักความแต่ไม่ทำบริสุทธ์ใส่ตัวก็บริสุทธิ์ไม่ได้ ไม่ กระไรกัน นึกดูซิ ท่านตาท่านยายเชียวนะ กล่าวเข้า ทำบริสุทธิ์ใส่ตัว ก็ชื่อว่าไม่รักตัว ลงโทษตัวอย่างขนาดหนัก เมื่อทำความ บริสุทธิ์ให้แก่ตัวแล้ว ช่วยตัวเองอย่าง ขนาดหนัก ทำความไม่บริสุทธ์ใส่ตัว เหมือนเรามีผ้าที่สะอาดเอาของโสโครก มาประพรมเสีย ผ้านั้นเป็นอย่างไรบ้าง ผ้าที่สะอาดนั้นก็ดูไม่ได้ กลายเป็นของ เลวเกวไป คนที่สะอาด คนที่ดีๆ แท้ๆ คนที่บริสุทธิ์แท้ๆ ไปประพฤติชั่วเข้า อย่างนี้ละก็ ท่านตาท่านยายงง ที่ไม่ เคยได้ยินได้ฟังนั้นงง เอ! นี่จะเอาใจไป พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอัน จรดที่ใดแน่ จึงได้ถูกพระพุทธ พระธรรม ประเสริฐของเราละ เรา พระสงฆ์ หรือโน้นเอาใจเข้าที่พระ จะเอาใจเข้าจรดในรูป สิทธารถราชกุมารที่กรุงกบิลพัสดุ์ ผู้ พระปฏิมากร หรือ รูป เป็นบุตรพระเจ้าสุทโทธนะ สิริมหามายา พระประธานในโบสถ์นี่หรือ ที่ได้ดับขันธ์ปรินิพพานไปแล้วที่ เมืองกบิลพัสดุ์โน้น ไปจรดเข้าที่ นั่นหรือคือพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าตรัสปฐมเทศนา เป็นอย่างไร ก็เหมือนผ้าเปื้อนสกปรก เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของ ธัมมจักกัปปวัตตนสูตรนั่นหรือ หรือว่า เรา พระพุทธเจ้าอยู่ที่ไหน เอาใจเข้าไปจรดเข้าที่พระปัญจวัคคีย์ทั้ง นั่นแหละ ใช้ไม่ได้ดุจเดียวกัน ต้อง รักษาความสะอาดนั้นไว้ พระองค์ทรงรับสั่งว่า อตฺตที่ปา อตฺตสรณา นาญญสุสรณา ธมฺมที่ปา หรืออยู่ในตัวเรา ธมฺมสรณา นาญญสุสรณา ว่าตัวนี่แหละเป็นเกาะ ตัวนี้ แหละที่พึ่งของตัว สิ่งอื่นไม่ใช่ ธรรมนั่นแหละเป็นเกาะ ธรรมนั่นแหละเป็นที่พึ่ง สิ่งอื่นไม่ใช่ รับสั่งอย่างนี้ บัดนี้ในสัจจกิริยคาถา ท่านยกขึ้นไว้ว่า นตฺถิ เม สรณ์ อญฺญ์ ที่พึ่งอื่นของเราไม่มี พุทโธ เม สรณ์ วร์ พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา อ้าวรู้หละ พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา พระธรรมเป็น ที่พึ่งอันประเสริฐของเรา พระสงฆ์เป็นที่พึ่งอันประเสริฐ ของเรา เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเราแท้ๆ แล้วจะคิดว่า กระไร พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเราละ เรา ๕ หรือพระยสะ ๕๕ พระราชกุมาร ๓๐ ชฎิลพันสามรูปโน้น หรือ พุทฺโธ ธมฺโม สงฺโฆ หรือไม่อย่างนั้น หรือ พระพุทธเจ้าอยู่ในตัว พระพุทธเจ้า แปลว่า ตรัสรู้ ความรู้ในตัวของเรา กัลยาณมิตร ๑๕ เมษายน ๒๕๔๒