ลำพังพระองค์ หมู่ภิกษุสงฆ์จึงได้ : หน้า 30/134

ลำพังพระองค์ หมู่ภิกษุสงฆ์จึงได้ ลงทัณฑกรรมแจ้งโทษว่า พระอุป คุตเถระมิได้อยู่สามัคคีอุโบสถด้วย กับสงฆ์เลย มาอยู่หาความสบาย แต่ผู้เดียว มิได้เฉลียวใจว่าพระ ศาสดาทรงตำหนิ เพราะมิได้ เคารพในสงฆ์ ควรที่สงฆ์จะลง ทัณฑกรรมแก่ท่าน คือ ให้ท่าน เป็นผู้มีหน้าที่ในการป้องกันพญา มารอย่าให้มาก่อกวนทำร้ายงาน กุศลฉลองพระสถูปเจดีย์ได้ ครั้นถึงวันเปิดงาน สมเด็จพระธรรมาโศกราชเสด็จ จะเป็นเทวา พระอินทร์ พระพรหม ก็ตาม แล้วขับไล่ไสส่งให้พญา มารไปให้พ้น อย่ามารบกวน พญามารวสวัตตี ได้รับความ อับอายและทุกข์ทรมานเป็นอันมาก จึงได้ไปกราบทูลท้าวมหาราชทั้งสี่ แต่ก็ไม่มีใครช่วยได้ พญามารจึง กลับไปวิงวอนขอให้พระอุปคุต ปลดให้ พระเถระเกรงว่าหาก ปล่อยไปพญามารจะก่อกวนอีก เลยบังคับให้ไปยังภูเขาบรรพต แล้วเนรมิตประคตคาดเอวมัด พญามารไว้กับภูเขา และกล่าวว่า มาสู่ลานพระเจดีย์พร้อมทั้งพระ ท่านจงอยู่ที่นี่จนกว่าจะทำการ ภิกษุสงฆ์เป็นอันมากมาสโมสร ฉลองพระมหาเจดีย์ให้สำเร็จตาม สันนิบาตพร้อมกันเพื่อจะวันทาพระมหาเจดีย์ ในขณะนั้น เวลา ๗ ปี ๗ เดือน ๗ วัน พญาวสวัตตีมาร ผู้มีจิตริษยาทราบว่าพระเจ้าธรรมาโศก เมื่อครบกำหนดเวลาแล้ว พระเถระจึงได้ไปแอบดู ราชจะทำการบูชาใหญ่ อดใจมิได้จึงลงมาจากสวรรค์ชั้น ครานั้นพญามารได้รำพึงรำพันถึงทุกขเวทนาที่ตนเองได้ ปรนิมมิตวสวัตตีเทวโลก แล้วบันดาลด้วยฤทธิ์อำนาจให้ รับว่า เกิดพายุหมายดับประทีปบูชา พระอุปคุตเห็นดังนั้นจึงได้ “กาลเมื่อพระพุทธองค์ ทรงสถิตเหนือ ออกโอษฐ์อธิษฐานด้วยอิทธิฤทธิ์บันดาลให้พายุหายไป รัตนบัลลังก์ภายใต้พฤกษามหาโพธิ์ ข้าพระบาทวางโต พญามารเห็นเข้าจึงได้นฤมิตกายเป็นโคใหญ่ วิ่งไปชน โรงพิธีให้พังทลาย พระอุปคุตก็เนรมิตกายเป็นเสือใหญ่ วิ่งไปกัดโค เมื่อโคพ่ายแพ้ พญามารก็เนรมิตกายเป็น นาคราช ๗ เศียร เข้าทำร้ายเสือ พลันเสือก็กลายเป็น พญาครุฑคาบเอาศีรษะพญานาค พญามารเห็นว่าจะ ด้วยน้ำใจริษยา ขว้างไปซึ่งจักราวุธอันคมกล้า สามารถ ตัดวชิรบรรพตอันแข็งให้ขาด ดุจตัดเวฬุชาติหน่อไม้ไผ่ แต่ทรงอาศัยพระบารมีญาณ จักรนั้นได้กลับกลายเป็น กุสุมเพดานพวงดอกไม้บูชา นานาวุธที่ปวงบริวารของ ข้าพระบาทขว้างไป ก็กลับกลายเป็นพวงบุปผชาติตกลง ปราชัยเป็นแน่แท้จึงกลายร่างเป็นยักษ์ถือกระบอง มายังพื้นพสุธา แลในคราวครั้งนั้น ข้าพระบาทผู้ชื่อว่า ทองแดงใหญ่เท่าลำตาลเข้าทำร้ายพญาครุฑ พระอุปคุต มาราธิราชก็ถึงซึ่งความพ่ายแพ้แก่พระองค์ ผู้ทรงมีพระ จึงได้เนรมิตกายเป็นยักษ์ใหญ่ขึ้นไปกว่านั้นเป็นสองเท่า มหากรุณาเป็นที่พึ่ง ที่พำนักแก่เหล่าสรรพสัตว์เป็นนิตย์ เข้าทุบตีเศียรแห่งมารด้วยกระบองทั้งสองหัตถ์ พญา นิรันดร์ ขอสมเด็จพระชินสีห์พระองค์นั้น จงมาเป็นที่พึ่ง มารสิ้นฤทธิ์ องค์อรหันต์จึงปรากฏให้เห็นเป็นพระมหา พำนักแก่ข้า ณ กาลบัดนี้ แต่ปางก่อนข้าผู้ชื่อว่า วสวัตตี เถระตามเดิม แล้วเนรมิตหมาเน่ากลิ่นเหม็นฟุ้งขจรไป กระทำอันตรายแก่พระชินสีห์เป็นอันมาก พระผู้มีพระ ทั่วที่เต็มไปด้วยหมู่หนอนดูน่าเกลียดยิ่งนัก เอาเข้าฟัน ภาคจะทรงทำโทษตอบแก่ข้ามาตรว่าสิ่งใดน้อยหนึ่งมีมีเลย คอพญามาร แล้วกล่าวว่า อย่าให้ใครปลดออกได้ไม่ ไมวา กาลบัดนี้สาวกแห่งพระองค์ กระไรเลยช่างไม่มีความกรุณา กัลยาณมิตร ๒๘ เมษายน ๒๕