ความสำคัญของการให้และการทำทาน : หน้า 109/134

นี่ก็เป็นแรงบันดาลใจข้อหนึ่ง และอีกข้อหนึ่งคือ เขารู้สึกว่า ชีวิตคนเดี๋ยวก็แก่แล้ว น่าจะทำอะไรที่มีประโยชน์ต่อตัว เองและผู้อื่นให้มากที่สุด แล้วลูกก็เคยถามเขาว่า ตอนเด็กๆ คุณแม่ชอบ เล่านิทานให้ฟังไหม ภิกษุณีตอบว่า เคย ลูกจึงถามต่อว่า ชอบเรื่องไหนมากที่สุด เขานึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเล่าให้ลูกฟัง ว่าในประเทศจีนมีหมู่บ้านหนึ่ง มีเศรษฐีคนหนึ่งซึ่ง ร่ำรวยมีเงินทองมากมาย แต่ว่าไม่เคยเอื้อเฟื้อต่อชาว บ้านคนอื่นเลย ชาวบ้านต้องทานอาหารหยาบๆ (ลูกไม่ แน่ใจว่าหมายถึงข้าวเปลือกหรือรำข้าว แต่คิดว่า น่าจะ เป็นอาหารที่ไม่ได้ขัดสีและไม่ค่อยมีแป้ง) ในขณะที่ เศรษฐีทานอาหารอย่างดี วันหนึ่งเกิดอุทกภัย ทุกคนจึง ปีนขึ้นต้นไม้ ชาวบ้านก็นำอาหารหยาบนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ ส่วนเศรษฐีหยิบทองใส่กระเป๋า แล้วจึงปีนขึ้นไป พอตกเย็น ชาวบ้านก็นำอาหารออกมาทาน เศรษฐีเองก็หิวแต่ไม่มี อาหาร จึงนำทองไปแลก และเนื่องจากที่ไม่เคย ช่วยเหลืออะไรชาวบ้านเลย ชาวบ้านจึงไม่ยอมแลก เมื่อผ่านไปหลายวัน น้ำลดชาวบ้านจึงปีนลงมา ส่วน เศรษฐีนั้นตายเสียแล้วเพราะขาดอาหาร ตอนท้าย ภิกษุณีก็เล่าว่า เรื่องนี้ทำให้ได้ข้อคิดว่า เงินทองไม่ใช่สิ่ง สำคัญที่สุด ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และการให้ความ ช่วยเหลือต่อผู้อื่นนั้นสำคัญกว่า คุณแม่คงไม่คิดนะคะว่าทำไมลูกจึงถามเรื่องนิทาน ลูกคิดว่านิทานโดยมากก็บ่งชี้ถึงนิสัยและการกระทำของ มนุษย์ และเรามักจะได้ข้อคิดจากเรื่องเช่นนี้ ที่ถามว่า ดีก็สามารถมีความสุขได้ ยกตัวอย่างชาวต่างประเทศที่ลูกเขียนในตอน ดันของจดหมายอย่างไรละคะ เขามีความสุขมากที่นั่ง สมาธิเห็นดวงแก้ว องค์พระ เขาถึงกับพูดว่ามีความสุข มากกว่าการทำสิ่งอื่น เป็นความสุขจากใจที่ใสสะอาดใช่ ไหมคะคุณแม่ หากใครได้เข้าถึงเช่นนั้น ก็จะพบความ สุขเช่นเดียวกัน การทำทานจะทำให้เราขจัดความ ตระหนี่ในใจให้ลดน้อยลง รักษาศีลเพื่อให้ประพฤติดี เจริญภาวนา เพื่อชำระใจให้บริสุทธิ์ ลูกนึกถึงเรื่องใน สมัยพุทธกาลเรื่องหนึ่ง ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัส ถามสังคารวพราหมณ์ที่เชื่อว่า การอาบน้ำจากแม่น้ำ คงคาจะช่วยล้างบาปได้ ทรงตรัสถามพราหมณ์ว่า “พราหมณ์ท่านอาบน้ำวันละ 4 ครั้ง สามารถล้างมลทิน ในใจได้หรือ หากท่านล้างหม้อแต่ภายนอก ภายในจะ สะอาดด้วยหรือไม่” พราหมณ์ตอบว่า “ไม่เลยพระเจ้า ข้า” ในตอนสุดท้ายพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสอนว่า “การ ประพฤติทุจริต ๓ สามารถล้างได้ด้วยการประพฤติสุจริต ๓” ลูกจำได้คร่าวๆ เช่นนี้นะคะ ลูกเขียนมายาวมาก หวังว่าคุณแม่คงจะอ่านจดหมายฉบับนี้จบนะคะ ขอให้ คุณแม่มีสุขภาพแข็งแรงค่ะ สวัสดีจ้ะ นุ่นลูกรัก ด้วยความเคารพยิ่ง จากลูก ช่วงนี้อากาศค่อนข้างร้อน ไปไหนมาไหนก็ได้ ชอบเรื่องใดที่สุดนั้นเพราะลูกอยากจะทราบว่า เขา เหงื่อออกมาช่วยขับถ่ายของเสียออกทางผิวหนังได้ดีนะจ๊ะ ประทับใจเรื่องเช่นไร ลูกฟังแล้วก็รู้สึกตามไปด้วยว่า งานมาฆะที่ผ่านมาได้ความประทับใจในบุญที่ได้ทำพิเศษ เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด แม้ว่าจะเป็นสิ่งสำคัญต่อการ คือ เป็นการได้จุดโคมประทีปรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ดำรงชีวิตก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถนำความสุขมาให้ได้ เป็นปฐมฤกษ์ งานบุญทุกงานที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่ต้อง อย่างเต็มที่ ความสุขขึ้นอยู่กับใจ หากคิดดี พูดดีและทำ จดจำไว้เป็นประวัติการสร้างบารมีของพวกเรา ลูกถามว่า ทำไมจึงมาบวช เขาตอบว่า เพราะตอนที่เขาศึกษาในมหาวิทยาลัย เขาเห็น ว่าความรู้ที่เรียนนั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามการค้นพบ ซึ่งเขาคิดว่า ความรู้ที่แท้จริงนั้นจะต้อง ไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา กัลยาณมิตร ๑๐๗ เมษายน ๒๕๕๒