การเผยแผ่พระธรรมคำสอน : หน้า 23/134

หลุดพ้นจากห้วงทุกข์ ได้พบความ สุขที่แท้จริง โดยไม่ว่างเว้นเลยตลอด ๔๕ พรรษา เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเหล่าพระอรหันตสาวกได้เห็น คุณค่าของการเผยแผ่พระธรรมคำ สอน ทำให้พระพุทธศาสนายั่งยืน กรุณาของพระบรมศาสดาร่วมกัน บริเวณใกล้คอระฆังด้านทิศ เหนือ มีโพรงลึกเข้าไปใน องค์พระมหาเจดีย์ พบมี ห้องกรุบรรจุพระบรม สารีริกธาตุ โบราณวัตถุ ต่อเนื่องมานับพันๆ ปี พระพุทธ ทุกคนมุ่งเข้าไปแสวงหาความสงบ สุขทางจิตใจ เหมือนเดินเข้าไปสู่ อีกโลกหนึ่งที่สะอาดบริสุทธิ์และ ศักดิ์สิทธิ์ มีแต่ความเสมอภาคของ มนุษย์ ไม่มีชนชั้น ฐานันดรศักดิ์ เชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ สาธุชนจึงนิยม ถอดรองเท้าเมื่อย่างเข้าสู่บริเวณ มหาเจดีย์ สำรวมระวังกายวาจาใจ ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นพระไตรปิฎก ธรรมได้ถูกบันทึกเก็บไว้ในรูปแบบ ล้ำค่าต่างๆ ถูกเก็บบันทึกไว้ คัมภีร์ ศิลาจารึก หรือแม้กระทั่งถูกถ่ายทอดอยู่ใน ศิลปวัฒนธรรมของชนชาตินั้นๆ อย่างกลมกลืน พระธรรมคำสอนส่วนหนึ่ง อย่างดีบรรจุในวัตถุอันเป็นที่เคารพสักการะสูงสุดของ พุทธศาสนิกชน นั่นคือพระพุทธรูปและพระมหาเจดีย์ คัมภีร์ล้ำค่าทางพระพุทธศาสนา จึงได้ตกทอดมาถึงชน อยู่ตลอดเวลา บรรยากาศโดยรอบ พระมหาเจดีย์ยังเหมาะสมสำหรับการประพฤติปฏิบัติธรรม ฝึกฝนอบรมจิตใจ เสมือนหนึ่งได้นั่งปฏิบัติธรรมต่อหน้า พระพักตร์พระบรมศาสดา จิตใจย่อมเกาะเกี่ยวอยู่กับ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้เข้าถึงธรรมภายในได้โดยง่าย เราจะเห็นว่าตามมหาเจดีย์องค์สำคัญ อาทิเช่น พระ บรมพุทโธที่อินโดนีเซีย พระเจดีย์พุทธคยาที่อินเดีย รุ่นหลัง ก็เพราะภูมิปัญญาของบรรพบุรุษในกาลก่อน หรือพระเจดีย์ชะเวดากองที่พม่า ต่างมีมหาชนหลั่งไหล ท่านรู้จักเก็บรักษามรดกธรรมไว้ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ไปกราบไหว้สักการะ นั่งสมาธิปฏิบัติธรรมกันอย่าง อย่างพระมหาเจดีย์ ซึ่งก่อสร้างอย่างมั่นคงแข็งแกร่งอยู่ ในสถานที่ที่เหมาะสม สำหรับมหาชนเข้าไปสักการะบูชา พระมหาเจดีย์จึงเป็นศูนย์รวมใจของมหาชนที่ เข้าไปเคารพกราบไหว้สักการะบูชา รำลึกถึงพระมหา สุขภายใน เนืองแน่น ทุกคนมีจุดหมายร่วมกันคือการเข้าถึงสันติ ด้วยเหตุนี้เองพระมหากษัตริย์และบรรพบุรุษไทย จึงมีประเพณีสร้างพระเจดีย์ประจำรัชกาล ประจำแผ่นดิน เพราะหมายถึงว่า ได้สร้าง ศูนย์กลางสันติสุขให้เกิดขึ้น กัลยาณมิตร ๒๑ เมษายน ๒๕๔๒ บนแผ่นดินนั่นเอง การ ปกครองบ้านเมืองก็กระทำ ได้โดยง่าย เมื่อพลเมืองต่าง ประพฤติธรรม ดำเนินวิถี ชีวิตอยู่ในเส้นทางธรรม กฎหมายบ้านเมืองใด ๆ ก็ แทบไม่จำเป็นต้องใช้ เพราะ ประชาชนพลเมืองต่างมี ศีลธรรมเป็นธรรมนูญ ปกครองตนเอง