การชวนทำบุญและการฝึกสมาธิ : หน้า 93/134

ตัวไปดูภาพทัสสนานุตตริยะ พระภิกษุจํานวน ๑ แสน รูปมาประชุมรวมกัน ให้เบิกบานใจสุขภาพจิตจะได้ดีขึ้น ใครที่ไม่ยินดีในการที่ป้าชวนทำบุญ ก็ข้าม คอลัมน์ของป้าไปได้เลยนะ เพราะป้าเลิกชวนไม่ได้ นี่ เป็นหน้าที่ของป้า เกิดมาต้องทำเรื่องนี้ ชวนคนให้ทาน ถือศีล และภาวนา รวมทั้งบุญกิริยาอื่นๆ เพราะการ ชวนเป็นหน้าที่ของป้า การทำหรือไม่ทำเป็นเรื่องของคุณ ให้หลวงพ่อฟังว่า “ไอ ซี บุดด้า” (ฉันเห็นพระพุทธเจ้า) หลวงพ่อไม่ได้สั่งให้เขาเห็น เพียงแต่ให้มองเข้ากลาง ของสิ่งที่เห็นเรื่อยๆ ไป เขาก็พบความจริง เมื่อสมาธิเป็นของสากล ผู้ฝึกสมาธิอย่าง เอาจริงเท่านั้น จึงจะรู้ได้ว่า ธรรมชาติของมนุษย์จะมี กายในกายอยู่ในตัว มีธรรมกายอยู่ภายใน และเราเองก็ ตั้งใจจะให้คนทั้งโลกได้ฝึกสมาธิ จนเข้าถึงธรรมชาติของ กายภายในตัวเช่นนี้ เราก็ต้องมุ่งหน้าต่อไป ที่จะให้ วัดพระธรรมกายเป็นศูนย์กลางธรรมกายสากลของโลก เพราะใครอยู่ศาสนาไหน ปฏิบัติได้หมด ปฏิบัติได้ผล ก็ ไม่สมควรที่จะเขียนจดหมายมาตำหนิกัน ป้าไม่โกรธ หรอกแต่สงสารคนทำบาป เพราะต้องเร่าร้อนนอนใน อบายตั้งแต่ยังไม่ตาย น่าเห็นใจแท้ๆ เวลานี้เป็นเวลาที่เราทุกคนอยู่ในสนามแข่งขัน พิสูจน์หลักธรรมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ มีคู่แข่ง ๒ ฝ่าย ฝ่ายหนึ่งตั้งหน้าตั้งตาทำความดี สร้าง บารมีทุกรูปแบบ อีกฝ่ายตั้งหน้าสร้างบาปกรรมเต็มที่ ทุกรูปแบบเหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตน ไม่ต้อง เสียเวลาดูอีกฝ่าย ไม่ต้องเสียเวลาข้องแวะ ทะเลาะด้วย เดี๋ยวกำลังแข่งจะลดพลังลง ดูพ่อของเราเป็นตัวอย่าง ถูกโจมตีมากมายไม่มี ชิ้นดี ท่านไม่สนใจเลย จัดแต่เรื่องงานบุญใหญ่ๆ ให้ลูกๆ มีโอกาสร่วมกิจกรรม ใครจะกล่าวหาอะไรก็ใส่ความกันไป คนเป็นพาลหรือจะมีพลังใจในการทำความดีเพราะใจ ของเขาคุ้นกับการนึกเรื่องร้ายๆ เมื่อตนเองนึกเรื่องดีไม่ ออกก็เลยคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัว หลายๆ คนที่เดียวชอบโทรศัพท์ตีตนไปก่อนไข้ ให้ป้าฟัง เกรงเค้าให้หลวงพ่อสึก เกรงเค้าล้มวัด เกรง เกรง เกรง ไปหลายเรื่อง ป้าปลอบทีละคน มันเหนื่อยนะคะ ตอนนี้ขอปลอบพร้อมกันเลย ฟังให้ดี เรื่องการทำสมาธิ เป็นของสากล ไม่ใช่ของศาสนาใดมาผูกขาด ในชีวิตป้า เห็นหลวงพ่อของเราสอนฝรั่งทำสมาธินึกนิมิตเป็น เครื่องหมายของศาสนาเขาด้วยซ้ำ ในที่สุดเค้าก็เห็น ภาพภายใน เห็นกายในกาย กระทั่งถึงกายธรรม เค้าเรียก แจ่มแจ้งเอง เห็นเองก็รู้เองว่าเป็นอะไร เถียงกันไปก็ เหมือนท่องตำราแกง รู้ว่าแกงอะไรใส่อะไร แต่หยิบ เครื่องแกงไม่ถูก ก็แกงกินไม่สำเร็จ ส่วนคนแกงเป็นแกงได้ ๒-๓ อย่างก็ได้กินแล้ว ทำนองนี้แหละค่ะ เรื่องคำว่า วัด คำว่า พระภิกษุห่มจีวร เป็น เพียงของสมมุติ การปฏิบัติของตนเองต่างหากสำคัญกว่า เหมือนฤาษีชีไพรสมัยโบราณ ท่านก็ไม่ต้องมีเครื่องแบบ ไม่ต้องมีวัดอยู่ คิดอย่างนี้แล้วจะตัดสินออกมาอย่างไร ก็ไม่ต้องไปกังวล ป้าอ่านพบพุทธพยากรณ์ในหนังสือ ของฝ่ายมหายาน เรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้เห็นวันโลกาวินาศ ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง เล่าว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกับพระอรหันตเถระชื่อ สุภูติ ว่า เมื่อตถาคตดับขันธปรินิพพานไปแล้ว ๕๐๐ ปี หากมีบุคคลผู้ถือศีลบำเพ็ญกุศล มาบังเกิดความศรัทธา อันแท้จริงในธรรมบรรยายนี้ และเขาจักถือเป็นความ จริงไซร้ เธอพึงสำเหนียกไว้เถอะว่า บุคคลนั้นหาได้ ปลูกฝังกุศลมูลเพียงในพระพุทธเจ้า ๑-๒-๓-๔-๕ พระองค์ไม่ แต่เขาได้ปลูกฝังกุศลมูลในพระพุทธเจ้านับ ด้วยพันเป็นอเนก นับด้วยหมื่นเป็นอเนก จักนับ เมื่อสมาธิเป็นของสากล ผู้ฝึกสมาธิอย่างเอาจริงเท่านั้น จึงจะรู้ได้ว่า ธรรมชาติของมนุษย์จะมี กายในกายอยู่ในตัว มีธรรมกายอยู่ภายใน และเราเองก็ตั้งใจจะให้คนทั้งโลกได้ฝึกสมาธิ จน เข้าถึงธรรมชาติของกายภายในตัวเช่นนี้ เราก็ต้องมุ่งหน้าต่อไป กัลยาณมิตร ๙๑ เมษายน ๒๕mo