การพบกันของลูกและพ่อ : หน้า 97/134

ประคับประคองซึ่งกันและกัน เพราะเราล้วนเป็นลูกพ่อ เดียวกัน การพบกันอย่างตั้งใจในแผ่นดินเกิดของ กัลฯนพพร ตันติปิยพจน์ (อดีตข้าราชการประจำกรม ศิลปากร) กัลฯศรีวัฒนา รัตตะรังสี (อดีตอาจารย์คณะ ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) และกัลฯมลิดาร์ อุทัยณัฐพงศ์ (อดีตอาจารย์สอนคณิตศาสตร์ โรงเรียน ปากเกร็ด จ.นนทบุรี) นั้นนับเป็นความทรงจำที่มีคุณค่า ยิ่ง เพราะทั้งสามท่าน กำลังมุ่งตรงสู่เป้าหมายเดียวกัน เป็นเป้าหมายพระนิพพาน อันปูลาดด้วยความรัก ศรัทธาเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ อย่างไร้กาลเวลาและ เงื่อนไขมาเป็นสิ่งกำหนด วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นวันที่ทั้ง สามท่านซึ่งปัจจุบันนี้ประกอบธุรกิจอยู่ที่ประเทศสหรัฐ อเมริกาพร้อมด้วยหมู่คณะที่เดินทางมาจากสหรัฐอเมริกา ได้รวบรวมพลังแห่งความตั้งใจและศรัทธา นำปัจจัยร่วม สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ ถวายแด่พระเดชพระคุณ หลวงพ่อธัมมชโย ณ วัดพระธรรมกาย จ.ปทุมธานี ความทรงจำในการทำหน้าที่ของลูกอย่างสมบูรณ์ ความเมตตาและเอื้ออาทรที่สัมผัสจากผู้เป็น “พ่อ” จึง พรั่งพรูออกมาเป็นความรู้สึกที่ประทับใจอย่างไม่มีวันสิ้นสุด เพราะการพบกันครั้งนี้เป็นครั้งแรก สำหรับพ่อและลูกผู้ อยู่ห่างไกลนับหมื่นไมล์ กัลยาณมิตรนพพร ตันติปิยพจน์ เล่าบรรยากาศ วันแห่งความทรงจำ และอดีตแห่งความสำเร็จให้ฟัง อย่างเบิกบาน และบ่งบอกท่าทีที่มั่นคงและทุ่มเททั้งชีวิต จิตใจ เพื่อให้งานพระศาสนาเจริญรุดหน้าอย่างไร้ขีดจำกัด ...พื้นฐานความตั้งใจของพี่เคยคิดกันว่า เรามี โอกาสทำบุญร้อย พัน หมื่น แสน หรือล้าน แม้จะยิ่ง กว่านั้นก็ตาม พี่ก็พร้อมจะทำ เพราะเชื่อและมั่นใจว่า ความบริสุทธิ์ของหลวงพ่อท่านนั้น สมควรแล้วที่เราจะ ทุ่มเททุกอย่าง การมาร่วมช่วยงานที่วัดพระธรรมกาย ในครั้งนี้ทำให้รู้เลยว่า บุญที่ได้ไม่ใช่เล็กๆ อย่างเรื่อง “ทาน” นี่ เรารู้เลยว่าทำทาน ให้ได้บุญมากทำอย่างไร ตลอดระยะเวลาที่อยู่อเมริกา พี่ทุ่มเทเต็มกำลัง ไม่เฉพาะพี่เท่านั้น เราทุ่มเทกันทั้งครอบครัว อย่างสามีพี่น เขาตั้งใจเลยว่าจะเป็นทนายแก้ต่างให้หลวงพ่อวัดปากน้ำ เขาตั้งใจมากที่จะเข้าถึงธรรมให้ได้เพื่อทำหน้าที่ตรงนี้ แต่สำหรับตอนนี้ขอเพียงให้เจดีย์เสร็จ และงานสำคัญ ของวัดพระธรรมกายเสร็จ สำหรับหลวงพ่อธัมมชโยแล้ว พี่เคยเขียนบท อวยพรถวายหลวงพ่อว่า ...เคยได้ยินแต่เสียง เคยได้เห็นแต่ภาพ อยู่ห่าง กันหมื่นไมล์ เสียงนั้นทำให้นิ่ง ภาพนั้นทำให้ใจหยุด.... พอมาพบวันนี้แล้วรู้สึกปลื้มมาก ท่านให้ความ เมตตาเราเหมือนกับเราเป็นลูก เรารอมา ๔ ปี เปิด ประตูมาเจอ โอ้ โฮ ! เจอพ่อจริงแล้ว พี่มองและจำท่าน ไว้ทุกอิริยาบถ เพื่อเอาไปฝากเพื่อนๆ ที่อเมริกา กัลยาณมิตรมลิดาร์ อุทัยณัฐพงศ์ อีกท่านหนึ่ง ที่ร่วมสนทนา บรรยากาศความทรงจำและอดีตแห่ง ความสำเร็จให้ฟังอย่างประทับใจ คงมีไม่มากนักสำหรับ ผู้ที่มีความเชื่อมั่นในพระรัตนตรัย และศักยภาพของ ความเมตตาและเอื้ออาทรที่สัมผัสจากผู้เป็น "พ่อ" จึงพรั่งพรูออกมาเป็นความรู้สึกที่ ประทับใจอย่างไม่มีวันสิ้นสุด เพราะการพบกันครั้งนี้เป็นครั้งแรก สำหรับพ่อและลูกผู้อยู่ห่าง ไกลนับหมื่นไมล์ กัลยาณมิตร ๙๕ เมษายน ๒๕๔