การปฏิบัติตามพระธรรมวินัย : หน้า 16/134

โดยภาพรวมพระธรรม วินัยนั้น คือข้อประพฤติ ปฏิบัติที่พระสัมมา- สัมพุทธเจ้าทรงบัญญัติ ให้พระภิกษุอาศัยเป็น กรอบ เป็นแนวทาง เป็นเครื่องมือในการ ปรับปรุงแก้ไข เคี่ยวเข็ญฝึกฝนความ คิด คําพูด การกระทํ ของตนเองให้เป็นไปใน ทางที่ถูกที่ควร และมุ่ง ตรงต่อการทำพระ นิพพานให้แจ้ง วินัยอย่างเคร่งครัดและวางชีวิตเป็นเดิมพัน จนกว่าจะสามารถเห็นทุกข์ เห็นเหตุแห่งทุกข์ และดับเหตุแห่งทุกข์ได้สนิทถาวร บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ตามพระองค์เข้านิพพาน ไปได้สำเร็จ ๔. อริยทรัพย์ที่เกิดขึ้นในตัวพระสงฆ์ เป็นที่แน่นอนว่า หากพระภิกษุรูปใดทุ่มเทศึกษาและปฏิบัติตามพระธรรมวินัย อย่างเคร่งครัด รัดกุม รอบคอบแล้ว ท่านย่อมสามารถบอกให้ชาวโลกรู้ได้ว่า สิ่งใด ใช่หรือไม่ใช่คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สิ่งใดถูก-ผิด ดี-ชั่ว บุญ-บาป ควร-ไม่ควร ทำ สิ่งใดเป็นประโยชน์ในชาตินี้ เป็นประโยชน์ในชาติหน้า และเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง คือ พระนิพพาน หากพระภิกษุรูปใดสามารถบอกชาวโลกได้อย่างแตกฉานในพระธรรมวินัยถึง เพียงนี้ ฟ้องว่าตัวท่านเอง ย่อมได้รับผลานิสงส์จากการมุ่งหน้าปราบกิเลสให้หมดสิ้นมา ไม่น้อยเลย ผลานิสงส์ที่พระท่านได้นี้ จะเป็นคุณธรรมสำคัญที่ทำให้ท่านสามารถฝึกฝน อบรมกาย วาจา ใจของตนเองให้เกิดอริยทรัพย์ในตัวมากขึ้นไปตามลำดับๆ จนกระทั่ง บรรลุธรรมเป็นพระอริยเจ้าได้ในที่สุด ๕. ความแตกต่างของโลกียทรัพย์กับอริยทรัพย์ ทรัพย์ในความหมายและขอบเขตที่ค้นคว้ามาแต่แรกนั้น “ทรัพย์” คือ สิ่งมีค่าที่ ๑๔ | กัลยาณมิตร กันยายน adhe