การเทศน์ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ : หน้า 23/134

วารสาร : ได้ทราบว่า หลวงพ่อได้รับการยกย่องจากหมู่ลูกศิษย์หลวงพ่อ วัดปากน้ำว่า สามารถทรงจำบทเทศน์หลวงพ่อวัดปากน้ำได้แม่นยำ มีเทศน์ บทไหนบ้างที่หลวงพ่อประทับใจและจำขึ้นใจจนถึงเดี๋ยวนี้ มีอยู่บทหนึ่ง ตอนนั้นหลวงพ่อท่านก็นำพระเณรเข้าไปในโบสถ์แล้ว หลวงพ่อท่านก็นำสวดมนต์ทำวัตรเช้าเลย ท่านสอนไม่ให้สวดดัง ไม่ให้สวด ค่อย ท่านให้สวดให้เสียงเพราะๆ เปล่งเสียงอักขระชัดเจน พอทำวัตรเช้าเสร็จ ท่านก็ขึ้นธรรมาสน์เทศน์ ไม่รู้ว่าหลวงพ่อท่านเอาเนื้อหาเทศน์ที่จับใจมาจาก ไหนทุกวัน มีอยู่บทหนึ่งท่านเทศน์ให้พระเณรฟังว่า “ชื่อเรียกของเรามีอยู่ ๔ ชื่อนะ ๑) ชื่อว่า “พระ” ๒) ชื่อว่า “สมณะ” ๓ ชื่อว่า “บรรพชิต” ๔) ชื่อว่า “ภิกษุ พระ แปลว่า ผู้ประเสริฐ บวชเป็นพระแล้ว ก็ต้องทำตัวให้ประเสริฐ ต่อชาวบ้าน สมณะ แปลว่า ผู้สงบ บวชเป็นพระแล้ว ก็ต้องทำตัวให้สงบจากบาป อกุศลทุกชนิด บรรพชิต แปลว่า ผู้ไม่เบียดเบียนใคร บวชเป็นพระแล้ว ก็ต้อง สะอาดทั้งกาย วาจา ใจ เพราะบรรพชิตไม่พึงเบียดเบียนใคร ภิกษุ แปลว่า ผู้ขอ บวชเป็นพระแล้ว ก่อนจะไปขอชาวบ้าน ก็ต้อง ทำตัวเองให้ประเสริฐหลายๆ อย่าง ภิกษุ แปลว่า ผู้เห็นภัยแล้วเข้ามาบวช คือ เห็นภัยว่า การเกิดเป็น ทุกข์ การแก่เป็นทุกข์ การเจ็บเป็นทุกข์ แล้วก็เลยมาบวชเป็นพระ การเกิดมันต้องนอนจมสูตร จมคูณในท้องแม่ พอออกมานอน แบเบาะบนผ้าอ้อม ก็ร้อง อุแว้ อุแว้ ! มันดีเมื่อไร แสบเนื้อแสบตัวอีก แม้ จะเกิดมาโตขึ้นได้เป็นใหญ่เป็นโต เป็นเศรษฐี เป็นข้าราชการ หรือกระทั่ง เป็นพระเจ้าแผ่นดิน ก็ยังต้องกลับมานอนจมคูถจมมูตรไปทุกภพทุกชาติ การเกิดบ่อยๆ เป็นทุกข์ เพราะฉะนั้น เขาจึงไม่อยากเกิดกัน ถ้าไม่อยากเกิด ก็ต้องบำเพ็ญเพียรทางจิตกัน วิธีเข้าถึงตัวธรรมะในจิตนี้ ดับไป ๒,๐๐๐ กว่า ปีแล้วนะ ทั้งในอินเดีย แหลมมลายูทั้งหมด ประเทศจีน ประเทศเขมร พม่า ลาว ไทย นับถือพุทธเช่นกัน แต่ว่าดับไป” ตอนหลวงพ่อท่านเริ่มบำเพ็ญเพียร ท่านอธิษฐานเลยว่า ถ้าธรรมะ ที่จะพึงรู้จึงเห็นนี้ เป็นอันตรายต่อพระศาสนาของพระองค์ ก็ขอให้อย่าพึงรู้ จึงเห็น แต่ว่าธรรมะเป็นธรรมจริงอันประเสริฐ ถ้าหากจะทำให้ศาสนาของ พระองค์เจริญแล้ว ข้าพระพุทธเจ้าจะขอเป็นผู้ประกัน จะเป็นนายประกัน พระองค์เอง ก็ขอให้ข้าพเจ้าเห็นธรรมด้วยเถิด แล้วหลวงพ่อท่านก็ตั้งจิตบำเพ็ญเพียร ตั้งแต่จากสองทุ่ม ไปถึงสี่ทุ่ม จากสี่ทุ่มไปถึงเที่ยงคืน จากเที่ยงคืนไปถึงตีสามครึ่ง พอใกล้ตีสี่ คือ ปัจฉิมยาม N หลวงพ่อท่านเข้มงวด เรื่องระเบียบวินัยมาก โดยเฉพาะพระเณรนั้น หลวงพ่อท่านจัดพื้นที่ให้พักอยู่ ทางด้านเหนือของวัด ส่วนแม่ชีนั้น หลวงพ่อท่านจัด พื้นที่ให้อยู่ด้านใต้ เวลาพระเณรมีธุระต้อง ไปติดต่อกับแม่ชี ก็ต้อง กราบเรียนให้ท่านทราบก่อน ส่วนแม่ชีก็ต้องปฏิบัติเหมือนกัน กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๒ ๒๑