การเดินทางและการเข้าถึงศูนย์ปฏิบัติธรรม : หน้า 67/134

ประเทศเบลเยี่ยมเป็นประเทศที่เล็ก การเดินทางจากชายแดนฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งใช้ เวลาเพียง ๒ ชั่วโมงเท่านั้น ทำให้ชาวเบลเยี่ยมไม่นิยมเดินทางไกลด้วยรถยนต์ไปร่วม กิจกรรมใด ถ้าหากว่าต้องขับรถนานเกินกว่า ๓๐ นาที จากที่บ้าน ชั่วโมงนั้นเป็นการเดินทางไกลถึงหนึ่งในสี่ของประเทศ ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ประเทศที่มีรากฐานสังคมเป็น หมู่บ้านเช่นเบลเยี่ยม ควรมีศูนย์ฯเล็กๆ ในแต่ละท้องถิ่น ถ้าต้องการให้คนเดินทางไกลโดยขับรถหลายๆ ชั่วโมงเพื่อ มาร่วมกิจกรรม ก็จะเป็นไปได้สำหรับกิจกรรมพิเศษที่จัด ขึ้นไม่บ่อย เช่นการปฏิบัติธรรมสุดสัปดาห์ ซึ่งตรงกับข้อเสนอ ของ อาจารย์มานิต รัตนสุวรรณ ที่บอกว่าควรเปิดศูนย์ย่อยคล้าย กับมินิมาร์ท ซึ่งมีประโยชน์มาก สําหรับลักษณะภูมิประเทศแบบยุโรป เพราะเขาไม่ต้องการศูนย์ฯหรูหรา แต่ต้องการคุณภาพมากกว่า และ อยู่ใกล้บ้านตัวเอง ต้องอาศัย ชื่อเสียงของการนั่งสมาธิแบบ วิชชาธรรมกาย มากกว่าอาศัย ความสนใจของตัวอาคารสถานที่ วิธีการนี้ ได้ถูกใช้มาเป็น เวลานานแล้วสำหรับวัดชาวธิเบต บางครั้งเป็นเพียงแค่ปีก (บริเวณ ส่วนหนึ่งของบ้านไม่ใหญ่โต) ของ บ้านสาธุชนเท่านั้น ในหนึ่งเดือน พระอาจารย์อาจเดินทางไปแต่ละศูนย์ ๕ ถึง 5 แห่ง ใช้ เวลาสอน ประกอบพิธีกรรม แห่งละสองถึงสามวัน หลังจากนั้นผู้สนับสนุนก็จัดกิจกรรมกันเอง สำหรับการนั่งสมาธิแบบเซน และโยคะ ก็ใช้วิธี การทำงานแบบเดียวกัน คือลงไปสู่ระดับท้องถิ่น ซึ่ง คล่องตัวมากสำหรับโยคะ เพราะว่าไม่ต้องใช้อุปกรณ์อะไรเลย สำหรับเซนก็เช่นกัน บางครั้งเป็นเพียงการประชุมไม่ได้ สอนอะไร จึงจัดกันตามห้องรับแขกของนักศึกษาได้ และ จากการศึกษาเอกสารการนั่งสมาธิแบบเซน พบว่าเป็นการ ทำงานในรูปแบบเครือข่าย ด้วยวิธีการดังกล่าวส่งผลให้ คนในท้องถิ่นมานั่งสมาธิสม่ำเสมอ และเข้าไปเยี่ยม ศูนย์ฯใหญ่ในเมืองเป็นครั้งคราว ในเบลเยี่ยม ก็ได้เริ่มทำการทดลองในลักษณะนี้ ด้วยเช่นกัน เราอยากให้มีศูนย์ฯเล็กๆ เช่น คลีนิคหมอ มี อุปกรณ์พร้อม เช่นอาสนะ เครื่อง ขยายเสียง เครื่องฉายภาพข้าม ศีรษะอยู่ในศูนย์ฯ เมื่อพระอาจารย์ เดินทางมาถึง ก็ทำการสอนได้ทันที และเวลาที่พระอาจารย์ไม่อยู่ สมาชิกก็สามารถดำเนินกิจกรรม กันเอง (อย่างเช่นกับบ้าน กัลยาณมิตร) เป็นต้นว่า สวดมนต์ ทำวัตรเช้า - เย็น นั่งสมาธิ หรือ แม้กระทั่งสนทนาธรรม บทสรุป เป็นไปได้หรือไม่ ที่จะเป็นทั้งวัด และศูนย์ปฏิบัติธรรมในที่เดียวกัน ดังที่ได้กล่าวมาแล้วว่า เบื้องหลัง และความคาดหวังจากชาวตะวันตกที่มีต่อพุทธศาสนานั้นมี ความแตกต่างจากสาธุชนชาวเอเชีย ชาวตะวันตกคาดหวังว่า สถานที่ปฏิบัติธรรมมีความเรียบง่าย สะอาด สงบ มีความ สม่ำเสมอในการสอน รวมถึงคุณภาพของหลักสูตร ซึ่งเห็น ได้จากการที่เขาไม่ต้องการเห็นพระพุทธรูป หรือโต๊ะหมู่ใน ห้องปฏิบัติธรรม เขาไม่อยากกังวลเรื่องศาสนา เขาเหล่านี้ คือผู้ที่เอาจริงเอาจังกับการปฏิบัติธรรม ชอบมีศีล-กฎระเบียบ เขาชอบนั่งสมาธิ และรักษาความสงบ ถ้ากำหนดกิจวัตรไว้ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๒ | ๖๕