เรื่องราวของซิ่วจ่าย : หน้า 99/134

สานวนจน เสี่ยวเหลียงย ผ่านสวนแตงอย่าก้มผูกรองเท้า ผ่านสวนสาลี่อย่าจับหมวก กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีซิ่วจ่าย (คำใช้เรียก ปัญญาชนของยุคจีนโบราณ) คนหนึ่ง เดินทางผ่านมายัง สวนสาลี่ที่กำลังออกผลเต็มต้น เวลานั้นเป็นเวลาเที่ยงวัน แสงแดดแรงกล้า อากาศร้อนจัด ซิ่วจ้ายจึงเข้าไปหลบร้อนที่ใต้ร่มสาลี่ข้างทาง ในขณะที่เดินเข้าไปโดยไม่ทันระวัง หมวกของเขา ได้ไปเกี่ยวกับกิ่งต้นสาลี่เขาพยายามจะดึงหมวกออกจากกิ่งไม้ แต่จู่ๆ ก็มีลูกธนูพุ่งมาจากด้านหลัง วจ่าย เสียบ ทะลุหมวก แรงพุ่งของลูกธนูได้พาหมวกหลุดจากกิ่งไม้ ไป ปักติดลำต้นสาลี่อีกต้นหนึ่ง ซิ่วจ่ายตกใจกลัวจนตัวสั่น ขณะเดียวกันก็มีเสียง ตวาดอย่างดุร้ายดังมาจากด้านหลัง “เจ้าหัวขโมย วันนี้แกบังอาจมาขโมยสาลี่ของข้าใน ตัวซิ่วจ้าย เวลากลางวันแสกๆ เชียวรีน ข้าตามหาแกมานานแล้ว” สิ้นเสียงตวาด ชายเจ้าของสวนร่างใหญ่ ก็วิ่งมาถึง “ข้าไม่ใช่ขโมย ข้าเป็นนักศึกษา” ซิ่วจ้ายรีบปฏิเสธ “ก็ข้าเห็นกับตาว่าเจ้ากำลังจะเด็ดลูกสาลี่ของข้า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแต่จะหยิบหมวกของ ชัดๆ” ข้าจากกิ่งไม้เท่านั้น” “ใครจะไปเชื่อ เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่รึไง” พูดจบ เจ้าของสวนสาลี่ก็กระโดดตรงเข้าไปชกซิ่วจ่ายทันที ซิ่วจ้ายหลบพ้นพลังหมัดเจ้าของสวนสาลี่ได้หวุดหวิด แล้วฉวยโอกาสวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เขาวิ่งมาได้พักใหญ่ เมื่อรู้สึกร่างกายเหนื่อยอ่อน กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๒ | ๙๗