การอนุญาตให้ที่พักอาศัยกลายเป็นบ้านกัลยาณมิตร : หน้า 113/134

เราอยู่ห่างจากเวลาที่พระสัมมา สัมพุทธเจ้าของเราทรงดำรงพระชนม์ชีพ อยู่ถึง ๒๕๔๒ ปี ยังมีโอกาสได้เห็นภาพ ทัสสนานุตตริยะอย่างนี้ ในสมัยพุทธกาล ครั้งโน้น ด้วยพุทธานุภาพ มหาชนย่อม ได้เห็นภาพยิ่งใหญ่เป็น มหาทัสสนานุต ตริยะ ได้ยินเสียงคำสอนที่ยิ่งใหญ่เป็นมหาสวนานุตตริยะ สักแค่ไหน ป้าจะยกมาเล่าให้ฟังสักเรื่องหนึ่งนะคะ ครั้งหนึ่งในสมัยเมื่อพระบรมศาสดาทรงมี พระชนม์อยู่ พระองค์เสด็จออกจากเมืองสาวัตถีไปยังเมือง พาราณสี พร้อมด้วยเหล่าพระภิกษุหมู่ใหญ่ เมื่อเสด็จถึง เทวสถานแห่งหนึ่งใกล้ที่อยู่ของพราหมณ์ชื่อ โตเทยยะ ซึ่ง กำลังทำาการกสิกรรมอยู่ในบริเวณนั้น พระองค์รับสั่งให้พราหมณ์มาเฝ้า พราหมณ์มาถึง แล้วก็ไหว้ทำความเคารพเทวสถาน แต่ไม่ทำความเคารพ พระบรมศาสดา เพราะถือว่าตนไม่ได้เป็นสาวก แต่เคารพ เทวสถานเพราะถือกันมาว่า เคยเป็นเจดีย์แต่โบราณ เคารพตามประเพณี พระพุทธองค์ทรงชมเชยการกระทำของพราหมณ์ ทรงชี้แจงว่าเทวสถานแห่งนี้แท้ที่จริงแล้ว คือสุวรรณเจดีย์ สร้างบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตกาลพระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่า กัสสป ครั้นแล้วด้วยพุทธานุภาพ พระองค์ทรงเนรมิตให้เห็นพระเจดีย์องค์นั้นในสมัยครั้งเมื่อ สร้างเสร็จ เป็นเจดีย์ทองสูง ๑ โยชน์ ลอยอยู่ในอากาศให้ ผู้คนได้พบเห็นกราบไหว้ถึง ๗ วัน โตเทยยะและมหาชนได้ ฟังธรรมแล้ว ได้บรรลุเป็นพระโสดาบันจำนวนมาก ภาพนิรมิตด้วยพุทธานุภาพลอยอยู่ในอากาศได้ถึง ๗ วัน คุณฟังแล้วก็ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะ คนรุ่นเรายังมีกิเลส เพียบ แต่ด้วยพลังจิตบริสุทธิ์ เราก็ยังได้เห็นอัศจรรย์ตะวัน แก้วกัน บางครั้งกว่าครึ่งชั่วโมง ก็ในครั้งกระโน้นพระผู้มี พระภาคเจ้าทรงสิ้นอาสวกิเลสแล้ว เป็นพระศาสดาของ มนุษย์และเทวดาทั้งหลาย เรื่องเนรมิตภาพนาน ๗ วัน จึง เป็นเรื่องเล็กน้อย เอามาคุยให้คุณฟัง เพื่อว่าต่อไปเมื่อ คุณอ่านพบปาฏิหาริย์สมัยพุทธกาล จะได้ไม่สงสัยไงคะ การอนุญาตให้ที่พักอาศัยกลายเป็น “บ้าน กัลยาณมิตร” ก็คือการทำบ้านให้เป็นที่ปฏิบัติธรรมเหมือนวัด นั่นเอง ไม่เป็นบุญใหญ่ชนิดสุริยเทพต้อง อนุโมทนาบุญได้ยังไง จริงอยู่บ้าน กัลยาณมิตรของเราอาจจะทำงาน สัปดาห์ละวันเดียวสองวัน หรือที่พร้อม หน่อยอาจทำทุกวัน วันละ ๑-๒ ชั่วโมง และไม่มีพระภิกษุจริงๆ มาให้การ สั่งสอนอบรม หลายแห่งใช้เพียงวิทยุ เครื่องเทป วิดิโอ ก็ ทำประโยชน์ให้เกิดเต็มที่ได้ เครื่องมือเหล่านั้นบันทึกภาพ บันทึกเสียงครูบาอาจารย์จากวัด มาสอนถึงบ้านกัลยาณมิตร ทำให้ผู้คนที่มาร่วมประชุมกันตามนัดหมายมีโอกาสทำความดี สร้างบุญกุศลด้วยการรักษาศีล สวดมนต์ ฟังธรรม เจริญ ภาวนา ฯลฯ ตลอดจนรับทราบข่าวสารข้อมูลแท้จริง ไม่ใช่ ข่าวเท็จอย่างที่สื่อต่างๆ เอามาบิดเบือน ซึ่งเรื่องทราบความจริงนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เพราะเวลานี้ครอบครัวต่างๆ ที่มีสมาชิกบางคนไปวัด พระธรรมกาย และสมาชิกที่เหลือไม่ได้ไป แต่เดิมไม่เคย คัดค้านผู้ไป ครั้นเชื่อสื่อบิดเบือนมากเข้าๆ ได้นำเอาความ เชื่อนั้นไปทะเลาะกับผู้ไปวัด ทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ที่มีอำนาจมากหน่อย เช่น เป็นพ่อแม่ก็ห้ามลูกด้วยคำขาด ทำให้ลูกกลุ้มใจเสียสุขภาพจิตด้วยกันทั้งสองฝ่าย ที่เป็นผู้ บังคับบัญชาลงทุนจัดเวรให้ลูกน้องเป็นวันอาทิตย์เสียทุก อาทิตย์ เพื่อไม่ให้ไปวัด กั้นบุญกันหนักขนาดนั้นทีเดียว แต่บ้านกัลยาณมิตรนี้แหละจะสามารถช่วยปรับ ความเข้าใจให้ถูกต้องกันขึ้นมา ว่าอะไรคืออะไร ความจริง เป็นอย่างไร คนสร้างความเท็จเขาต้องการอะไร ในที่สุด สันติสุขจะได้กลับคืนสู่บ้านของสมาชิก เพราะบ้าน กัลยาณมิตรอยู่ใกล้บ้านสมาชิก บางทีก็รู้จักกันอยู่แต่เดิม เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมา หากจะเกลียดวัดมากขนาดไม่ ยอมไปฟังความจริงที่วัด แต่ก็คงไม่เกลียดเพื่อนบ้านที่เป็น บ้านกัลยาณมิตร จนไม่ยอมเข้าบ้านนั้น โอกาสเข้าใจ เรื่องราวต่างๆ อย่างถูกต้อง ก็คงมีสักวัน ไม่กั้นบุญตนเอง กั้นบุญผู้อื่นให้เป็นบาปกรรมติดตัวตลอดไป ใครยังไม่เปิดบ้านกัลยาณมิตร รีบเปิดเถิดค่ะ มีแต่ ผลดีเกิดขึ้นทั้งสิ้น บ้านลูกสาวป้ามีสมาชิกเริ่มต้นเพียง ๓ คน ทีแรกไม่อยากเปิดเพราะเห็นป้าป่วยมาก เกรงป้าจะไม่สงบ แต่ป้าชี้แจงว่า เห็นแต่คนมาทำความดี จะไม่สงบได้ยังไง กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๔๒ ๑๑๑